Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De onpeilbare beerput bij Anderlecht

Home

MATTY VERKAMMAN

BRUSSEL - België, toch al een land van schandalen, knijpt de neus niet dicht, nu dezer dagen het deksel van de voetbalbeerput gaat. In het vorige decennium was er al de omkopingsaffaire rond Standard Luik. Grote voetballers als Eric Gerets en Simon Tahamata vielen door de mand; tot grote ergernis van zijn teamgenoten ontsprong de toen in Hongkong dollars verzamelende Arie Haan als enige de dans.

Thans is het de bestuurlijke voetbaltop van Anderlecht en ook de nationale bond, die bij een schandaal van amper nog te schatten omvang zijn betrokken. Het Belgische voetbalpubliek verbaast zich langzamerhand nergens meer over en wordt door de media dagelijks van nieuwe kost voorzien.

Vast staat inmiddels dat Anderlecht in ieder geval één keer een scheidsrechter heeft omgekocht: de in 1987 verongelukte Spanjaard Guruceta-Muro. Ten koste van Nottingham Forest hielp deze arbiter Anderlecht op 25 april 1984 met tal van toen direct al naar omkoping riekende beslissingen naar de finale van het UEFA Cup-toernooi. Toenmalig Anderlecht-president Constant Van den Stock heeft met de tranen in zijn ogen toegegeven dat hij Muro indertijd een bedrag van, omgerekend, ruim 50 000 gulden heeft betaald. En hoewel hij zich na deze omkoping ook nog eens door de randfiguren Jean Elst en René van Aeken jaren achtereen voor miljoenen heeft laten chanteren, houdt de nu 83-jarige Van den Stock nog altijd vol dat hij Muro 'een lening' heeft verstrekt.

Het gedraai in de top van Anderlecht gaat onderwijl zo ver dat de club bij monde van de advocaat Luc Deleu thans serieus zegt te overwegen in beroep te gaan tegen de straf van de Europese voetbalunie (UEFA). Voorzitter Lennart Johansson van deze voetbalkoepel heeft bekendgemaakt dat Anderlecht op grond van 'moreel wangedrag' volgend seizoen in geval van plaatsing voor een Europees bekertoernooi van dat podium zal worden weggehouden. De ook door de UEFA als omkoping beschouwde affaire rond Anderlecht-Nottingham Forest was formeel weliswaar verjaard, maar Johansson en de zijnen hebben gebruik gemaakt van het reglementsartikel 28 ('onvoorziene omstandigheden') om de Brusselse club alsnog te raken.

Raadsman Deleu voert tegenwoordig het woord namens Anderlecht. Constant Van den Stock is een gebroken man, zijn zoon Roger is sinds vorig jaar zijn opvolger als voorzitter bij de prestigieuze club. Deze Roger blijft met de arrogantie van de macht gewoon op zijn plaats; zelfs nu steeds duidelijker wordt dat hij al geruime tijd op de hoogte was van de stinkende zaakjes bij de club. Een ander familielid uit de bier-dynastie der Van den Stocks, Philip Colin, wil evenmin van wijken weten bij Anderlecht en hetzelfde geldt voor manager Michel Verschueren. Ook hij moet van vrij veel hebben geweten, maar nu door de rol van zelfkant-mannen Elst en Van Aeken de bal aan het rollen is gebracht, beperkt Verschueren zich tot laatdunkende opmerkingen over de door de twee afpersers in het geheim opgenomen gesprekken. Met tal van advocaten roept Verschueren dat de omkopingsgesprekken op die bandjes geen juridische waarde hebben. Helaas voor Anderlecht denkt de UEFA hier anders over. Het zijn precies deze bandjes en de via Elst en Van Aeken geproduceerde dossiers, die de val van Anderlecht hebben veroorzaakt. Deleu en ook de advocaat Luc Misson - bij de UEFA gehaat door zijn doorslaggevende rol in de Bosman-zaak, die revolutie heeft veroorzaakt binnen het internationale voetbal - hebben niet eens ongelijk met hun opvatting dat de rechtspraak van de UEFA nergens op lijkt. Als veroordeelde partij heeft Anderlecht niet eens inzicht gekregen in de dossiers. Anderlecht heeft zich zelfs nooit kunnen verdedigen. Het is alleen mogelijk in de sfeer van het al zo vaak bekritiseerde huisrecht van bijvoorbeeld sportorganisaties, na gebrek aan een fatsoenlijke rechtsgang te worden veroordeeld. De UEFA ziet nu ook wel in dat dit vreemd is en roept thans vanuit de congreszalen in Helsinki dat toch een beroepsmogelijkheid bestaat: in Lausanne via het al in 1984 op initiatief van het Internationaal Olympisch Comité in het leven geroepen Arbitragetribunaal voor de sport.

De vraag is of de foei roepende advocaten in Brussel ook daadwerkelijk in beroep zullen gaan. Behandeling in beroep brengt het risico van nog breder uitgediepte schandalen met zich mee. In dat verband is het bepaald zorgwekkend dat de lange tijd niet helemaal serieus genomen types Elst en Van Aeken schermen met nieuwe onthullingen. Zo zouden door Anderlecht veel meer internationale wedstrijden zijn 'geregeld' en zo zou het met name ook in de Belgische competitie gaan om bijna structurele omkoping van scheidsrechters.

In afwachting van nieuwe schokken, hebben enkele Belgische topofficials in het kader van hun onschuld een rituele dans ingezet. Bondsvoorzitter Michel d'Hooghe heeft dit bal geopend door exact aan te geven hoe hij in het begin van de jaren negentig met de hem verschafte fraude-informatie is omgegaan. D'Hooghe zegt zich geen contacten met de afpersers van Anderlecht-baas Van den Stock uit 1989 en 1990 te kunnen herinneren. Wel ontving D'Hooghe op 27 november 1992 het omvangrijke dossier van Van Aeken. Zoals te doen gebruikelijk in dit soort kwesties, ging het dossier naar de secretaris-generaal van de Belgische voetbal, Alain Courtois. Deze Brusselaar was in 1987 door Anderlecht min of meer als tegenhanger van de Club Brugge-fan Michel d'Hooghe binnen de bond op een cruciale positie neergezet. Met zijn gedetailleerde uitleg van de gang der zaken, heeft D'Hooghe nu bereikt dat Courtois voor gek staat; bij zowel de KBVB als bij de UEFA, waar Courtois jarenlang was betrokken bij de tuchtcommissie. Courtois kreeg het Anderlecht-dossier der internationale omkoping op 1 december 1987 van D'Hooghe, maar bij de UEFA kwam het vervolgens niet op de burelen terecht. Courtois houdt vooralsnog vol dat hij het dossier wel naar Zwitserland heeft gestuurd, maar in België vraagt iedereen zich nu af hoe dom je moet zijn om een zo delicaat dossier niet aangetekend te versturen. Dat is de bijna bizarre verdediging van de ooit door Anderlecht gepushte Courtois: ik heb het dossier verstuurd, maar niet aangetekend, blijkbaar is het zoekgeraakt in Zwitserland. . . Deze gang van zaken is extra pikant, nu de KBVB Courtois voor enkele jaren als directeur heeft uitgeleend aan Euro 2000, het bureau dat het EK-voetbal van 2000 in Nederland en België organiseert. In België, maar langzamerhand ook in Nederland, vraagt men zich af wat te doen met een directeur die eigenlijk in directe zin door diens eigen bondsvoorzitter in het nauw is gedreven.

Deel dit artikel