Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De ondraaglijke lichtheid van Ajax

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein Verslag

Ruimte en tijd. Het is dinsdagmiddag, de middag voor de match, en ik schrijf in mijn werkkamer in Midden-Nederland, met uitzicht op bomen. Een pruim, een berk, een conifeer.

Over zes uur wordt in Noord-Londen afgetrapt, in een imposant en futuristisch stadion. Als wat ik nu schrijf naar de drukker is gegaan, is de wedstrijd afgelopen. En als u dit leest is de uitslag bekend en overal al druk becommentarieerd.

Lees verder na de advertentie

Ajax heeft dan met 3-1 gewonnen; zo zou ik dat nu, zes uur voor de wedstrijd, opschrijven. Omdat ik deel in de algehele euforie over wat dit jonge elftal van een financieel bescheiden club vermag en liever, in het sentiment meega dat van dit toernooiverloop een sprookje maakt – overigens niet alleen voor Nederlanders.

Je leest het her en der in buitenlandse kranten: Ajax heeft harten veroverd in de grote voetbalwereld. Met zijn jeugdig elan, zijn onbevangenheid en bravoure, met zijn taktische brille en zijn avontuurlijke spel.

Die vloeiende aanval tegen Juventus, van achteruit en over diverse schijven, ging de wereld over ook al eindigde die aanval in een mislukte schietpoging van Ziyech, die toen helaas niet zijn beste wedstrijd speelde.

3-1. Of 1-3 eigenlijk. Want ik wil niet dat het sprookje hier eindigt. Bij de hardlopers van Tottenham. Ik zag hun spectaculaire, knotsgekke met 4-3 verloren wedstrijd tegen Manchester City en heb, terwijl de ballen in één tempo woest heen en weer vlogen, de hele tijd gedacht: wie er van deze twee ook doorgaan, ze missen het vernuft en het idee van Ajax. Ze spelen, maar ze missen de gedachte, de filosofie. En de lach.

‘De kinderen van Amsterdam’ schreef de Süddeutsche Zeitung toen lyrisch. Hele slimme kinderen met een geweldige bal­vaar­dig­heid.

De filosofie van de teamgeest, de filosofie om de ander te laten schitteren, maar ook de clementie bij diens falen, geven en nemen, zonder aanzien des persoons. En in dat spel die lach.

Frenkie maakt graag een slalom en levert fijne steekpassjes tussen de linies, maar afstandsschoten, nee liever niet.

Hakim daarentegen lust er wel pap van (ook al gaan verreweg de meeste naast) en strooit graag met lange ballen. Dusan, de geweldige Tadic, is in zijn element in de kleine ruimte waar hij naar hartelust tikt en hakt en draait en vertraagt. En Donnie duikt gretig overal op waar een gaatje valt in de dekking.

Achterin is de onverstoorbaarheid van Matthijs en de finesse van Daley, en eigenlijk vindt iedereen, echt iedereen, het leuk om eens een mannetje te passeren, zoals vroeger op straat, toen ze nog kinderen waren. En dat is ook Ajax: kinderlijk plezier. Zie ze lachen tijdens de warming-up in een vijandelijk stadion.

Ach, de ondraaglijke lichtheid van het Ajax-voetbal.

Na de uitschakeling van Juventus in Turijn zag oud-Juve-ster Alessandro del Piero het heel scherp: “Wat het meeste indruk op me maakt is niet het harde werken of de technische vaardigheid, die allebei uitzonderlijk zijn. Het is de manier waarop ze het veld vullen, hun verstand van ruimte en tijd, en dat op zo’n jonge leeftijd.’’

Ruimte en tijd.

‘De kinderen van Amsterdam’ schreef de Süddeutsche Zeitung toen lyrisch. Hele slimme kinderen met een geweldige balvaardigheid. Maar grote sterke kerels rennen ze zo overhoop. Kerels als die van Tottenham.

Wim Boevink 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Lees ook:

Alles wat voetbal in zich heeft, werd gevraagd 

Ajax had het antwoord. Met een kostbare overwinning in de uitwedstrijd tegen Tottenham Hotspurkomt Ajax dichtbij de finale in Madrid.

Een historische avond in Madrid

Mijn zoon, Ajax-fan, zat in een café in De Pijp en berichtte mij extatisch van de mooiste wedstrijd in zijn Ajax-leven (hij is 24). “We bespreken elke mooie actie, allemaal met gebroken stemmen.”

Deel dit artikel

‘De kinderen van Amsterdam’ schreef de Süddeutsche Zeitung toen lyrisch. Hele slimme kinderen met een geweldige bal­vaar­dig­heid.