Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De nieuwe preutsheid

Home

MARJOLIJN VAN HEEMSTRA

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Ik hoor het mezelf nog zeggen: ik ga het bijvoorbeeld echt niet over borstvoeding hebben. Het was tijdens een gesprek met een vriendin die mij afraadde deze column over ouderschap te schrijven. Straks wordt je 'die moeder' waarschuwde ze.

Ik begreep wat ze bedoelde. Een man die over zijn baby schrijft zal niet zo snel het gevaar lopen zichzelf te reduceren tot 'vader de man'. Als vrouw is je speelruimte beperkter. Ik heb meerdere vrouwelijke collega's die om die reden pertinent niet over hun kinderen of gezinsleven willen schrijven.

Dat ik die waarschuwing in de wind sloeg mag duidelijk zijn, maar ik besloot daarbij wel om sommige (al te specifiek vrouwelijke) onderwerpen te vermijden. Borstvoeding bijvoorbeeld. Privé geneuzel, leek me.

Tot mijn baby me in een overvol café met gierende uithalen te kennen gaf dat hij wilde eten, en wel direct. En toen bleek het privé geneuzel plotseling de toetssteen voor de vrijzinnige Nederlandse moraal. Terwijl ik voorzichtig om me heen kijkend mijn blouse losknoopte en mijn baby begon te voeden keken de mensen aan het tafeltje naast me geschrokken de andere kant op en binnen een mum van tijd leek hun ongemak zich tussen de overige tafeltjes te hebben verspreid.

Mannen begonnen te nerveus te kuchen, kinderen te giechelen, de ober durfde de cappuccino die ik besteld had niet naar tafel te brengen, ik zag hem langzaam inzakken op de bar. Dat ik mijn best deed baby en borst zo goed mogelijk weg te moffelen onder een doek hielp weinig, het hele café was zich plaatsvervangend aan het schamen. Ik geloof niet dat ik me ooit zo onfatsoenlijk heb gevoeld.

Inmiddels weet ik dat het taboe op borstvoeding in het openbaar een wereldwijde frustratie is, in ieder geval in de westerse wereld. Op fora wisselen nieuwe moeders geheime tips uit over discrete technieken en alles verhullende doeken. Er heerst een nieuwe preutsheid als reactie op de seksualisering van de maatschappij, zeggen de experts.

Er zijn ook tegengeluiden. Beyoncé wierp zich op als boegbeeld van de borstvoedende vrouw door in een restaurant haar dochter Ivy aan te leggen. En door heel Amerika worden nurse-ins gehouden, openbare bijeenkomsten waarop groepen moeders al voedend hun rechten opeisen. Ook borstvoeding is dus politiek.

Ik doe mijn best me tegen de preutsheid te verzetten, met wisselend succes. Tijdens mijn eenpersoons nurse-ins in Amsterdamse cafés houd ik zoveel mogelijk Doutzen Kroes in gedachten die vorige maand het goede voorbeeld gaf in Vogue. Een ontspannen glimlach, haar T-shirt nonchalant een stukje opgetrokken en een relaxed drinkende baby in de armen.

Ik heb nog een lange weg te gaan. Ik stuntel met sjaals en doeken en mijn baby spuugt de melk regelmatig weer uit en jengelt dan omdat hij niet begrijpt waarom zijn moeder iets verschrikkelijk simpels zo ongelooflijk ingewikkeld maakt.

Deel dit artikel