Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De megastal hoeft niet per se slecht te zijn, maar minder vlees eten is beter

Home

PvdD-lijsttrekker Marianne Thieme protesteert tijdens haar verkiezingscampagne samen met Harry Voss tegen de komst van megastallen. © ANP
Commentaar

Of megastallen, of honger. Aalt Dijkhuizen, voorzitter van de raad van bestuur van Wageningen Universiteit, stelde het scherp, gisteren in deze krant. Met binnenkort negen miljard hongerige monden te voeden, en een sterk groeiende vraag naar vlees en zuivel in een land als China, zit er volgens Dijkhuizen niets anders op dan verdere intensivering van de landbouw. Nederland kan daarbij als voorbeeldland dienen, gezien de verbazingwekkend efficiënte wijze waarop zo'n klein landje zoveel vlees produceert.

Dijkhuizen heeft een punt. In het publieke debat hebben 'veefabrieken' en 'plofkippen' de wind tegen, maar voor het milieu zijn ze niet per se slecht. Mits megastallen goed zijn opgezet, zijn daar de risico's op ziekten voor mens en dier beter te beheersen. Ze leggen ook minder beslag op de ruimte. En door hun schaalgrootte bieden ze de mogelijkheid om voedselproductie te koppelen aan energieopwekking.

Daar staat tegenover dat de samenleving vraagt om vlees dat kleinschalig en dichtbij wordt geproduceerd, met kippen en koeien die rustig rond kunnen scharrelen. Op het platteland, niet op een industrieterrein. Zonder al te veel milieubelasting, en zonder dat het al te veel kost.

Het betoog van Dijkhuizen illustreert dat liefde voor vlees en liefde voor dieren niet altijd samengaan, zeker niet voor grootschalige voedselproductie. Het gaat simpelweg niet lukken om de groeiende wereldbevolking te voorzien van steeds meer vlees, als dieren ook nog eens steeds kleinschaliger en op steeds meer grazige weiden moeten worden vetgemest.

Laat Nederland dus vooral voorbeeldland zijn. Maar niet door simpelweg per hectare nóg meer kilo's vlees te produceren. Wel door te laten zien hoe intensieve, grootschalige vleesproductie samen kan gaan met aandacht en respect voor het dier, in 'comfort class' stallen.

Maar waarom zou de burger niet een handje meehelpen om het voedselvraagstuk beheersbaar te maken? Gewoon door wat minder vlees te eten? Dijkhuizen legt zich er wat al te makkelijk bij neer dat gedragsverandering 'erg lastig' is. Het haalt bovendien volgens hem weinig uit als Nederlanders minder vlees gaan eten als tegelijkertijd Chinezen daar pas, en met groot enthousiasme, aan begonnen zijn. Dat is ongetwijfeld waar, maar geen reden om maar af te zien van een verandering van ons eigen eetgedrag. Laten we vooral waar dat kan ons steentje bijdragen. Dan moeten de Chinezen zelf maar bepalen of ze daar een voorbeeld aan wensen te nemen.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie