Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De kunst van Michael Jackson. En van Céline en van beeldhouwer X.

Home

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco. © Trouw
Column

Aan deze sculptuur ben ik zeer gehecht. Twee dansers – of zijn het twee acrobaten? – die in een gemeenschappelijke duikvlucht elkaar vinden en samen versmelten. Twee ranke lichamen met maar één gezamenlijk hoofd dat ze door hun osmose delen. Het beeld is in metaal gegoten. 

We kochten hem tien jaar geleden voor 800 euro van beeldhouwer X, een vriend, die ons vertelde dat hij met het geld zijn achterstallige huur ging betalen. Echte kunstenaars zijn meestal miskend en horen honger te lijden. Of hun huisbaas te ontlopen. Beeldhouwer X is nu geen vriend meer van ons. We braken met hem toen we vernamen dat hij als veertigjarige de dochter (15) van een gezamenlijke vriendin had misbruikt. In onze vriendenkring viel snel het woord ‘pedofilie’ en werden de deuren naar X op slot gezet. Aandacht was er vooral voor het slachtoffer.

Lees verder na de advertentie
Zou ik nu met totaal andere oren naar Michael Jacksons prachtige ‘Thriller’ moeten luisteren?

Vorige zomer nodigden we wat vrienden en tijdens het diner wees een van onze gasten naar de sculptuur van gepolijste staal die op een meubel stond. Hoe kun je het werk van deze ‘pedo’ nog in je woonkamer uitstallen, was de vraag. Ik schrok en voelde boosheid in me opkomen. Kun je een kunstwerk aanrekenen dat zijn schepper met zijn particularistische daden een verdorven privépersoon bleek te zijn? Ik gaf het voorbeeld van schrijver Louis-Ferdinand Céline (1894-1961). Ongetwijfeld de meest virulente antisemiet die de Franse literatuur heeft gebaard. Wie zijn biografie (‘Céline, entre haines et passion’ – 1994) leest, of zijn van Jodenhaat barstende pamfletten, ontkomt niet aan een acute aanval van misselijkheid. En toch ligt zijn meest zinnebeeldige boek, ‘Reis naar het einde van de nacht’, op een prominente plek in mijn bibliotheek. Een magistraal meesterwerk in een revolutionaire schrijfstijl gecomponeerd. Hoe verdorven ook de persoon achter de kunstenaar, als zijn werk buiten zijn private particularisme valt (geen antisemitisme in Reis naar het einde van de nacht of pedoseksualiteit in mijn sculptuur) is er geen reden tot afkeuring van het werk.

Zo hoort het ook te gaan met de erfenis van Michael Jackson. Er is nu veel te doen over de vier uur durende documentaire ‘Finding Neverland’ (vrijdag te zien bij de VPRO). Hierin wordt de overleden zanger van zwaar misbruik van jonge kinderen beschuldigd. Maar zou ik nu met een totaal andere oren naar zijn prachtige ‘Thriller’ moeten luisteren? Er schijnt nu al een boycotbeweging op Twitter te bestaan onder de naam #MuteMichaelJacksonMusic. Ik zal daar niet aan meedoen. Ik moest ook aan de uitstekende acteur, maar ook verdorven figuur, Kevin Spacey denken, de man die van seksuele wandaden wordt beschuldigd. Gisteren werd de film ‘The usual suspects’ (1995) door Net5 uitgezonden. Hierin speelde Spacey een belangrijke rol en hij kreeg hiervoor een Oscar. Maar in de tv-aankondiging van Trouw ontbrak gisteren zijn naam. Drie andere acteurs uit die film die geen Oscar kregen werden wel genoemd. Ik schrok, kon mijn ogen niet geloven maar ga er toch vanuit dat dit een omissiefout was.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Deel dit artikel

Zou ik nu met totaal andere oren naar Michael Jacksons prachtige ‘Thriller’ moeten luisteren?