Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Kroaten: een mix van kleine elegante spelers en beulen van kerels

Home

Peter Henk Steenhuis

Luka Modric, de Kroatische regisseur die heel veel met een bal kan. © Getty Images
Column

Denker des Vaderlands René ten Bos kijkt tijdens het WK naar heldendom en tragiek, naar individu en collectief. Redacteur Peter Henk Steenhuis tekent zijn gedachten op.

“Fenomenen zijn het, die Kroaten. De landen uit voormalig Joegoslavië hebben een lange traditie in balsporten. Hoe klein Kroatië ook is met zijn vier miljoen inwoners, het is een jaar of tien geleden ook al wereldkampioen waterpolo geworden. Handbal en basketbal, daar zijn ze ook erg sterk in. Dit is ook niet verwonderlijk, het zijn landen uit de Balkan, en wie daarvan komt kan alles met een bal.

Lees verder na de advertentie
Omschakelen naar een ander soort spel, Kroaten lijken dat bijna leuk te vinden

Dat zie je ook bij Luka Modrić, een fijnzinnige alleskunner. Wat het Kroatische team zo interessant maakt, is dat er kleine elegante spelers tussen zitten, maar ook beulen van kerels. Die afwisseling maakt het team flexibel, en dat is voor een trainer een essentiële eigenschap.

Met flexibel bedoel ik niet dat ze zo wendbaar zijn dat ze een hele wedstrijd zullen domineren. Die flexibiliteit blijkt eruit, dat ze zich kunnen aanpassen aan de tegenstander. Aanpassingsvermogen is een teken van intelligentie. Ze hadden natuurlijk geluk dat ze tegen Engeland niet met 2-0 achter kwamen, maar daarna wisten ze zich te verbeteren en daartoe zijn maar weinig elftallen in staat. Kijk naar de Scandinavische landen, als ze achter komen zijn ze kansloos want ze kunnen niets anders dan tegenhouden. Omschakelen naar een ander soort spel, Kroaten lijken dat bijna leuk te vinden.

Lerend vermogen

Op het spel van de Engelsen hadden de Kroaten aanvankelijk geen antwoord. De Engelsen speelden vanuit een gesloten systeem met vijf verdedigers, drie middenvelders en twee aanvallers. Meestal moet je op de tribune staan om te zien hoe een systeem functioneert op het veld. Nu kon je zelfs op televisie zien hoe de Engelsen de Kroaten met dit systeem hun wil oplegden: vanuit de verdediging kwamen ze eruit met snelle counters, ze konden vertrouwen op de snelheid van Raheem Sterling. Maar nu kom het. Het lijkt alsof het Kroatische team dit oppikt, er tijdens de wedstrijd van leert en zichzelf weet bij te stellen. Woensdag bijvoorbeeld door Luka Modric wat minder hoog te laten spelen. Dat vergeet men vaak: Modric kan niet alleen de lijnen uitzetten, hij pakt ook de lastigste ballen af. Tegen Engeland verspeelde hij op een klunzige manier de bal, wat hij zelf binnen een seconde of tien herstelde met een puike sliding. Als de Fifa een beetje lef heeft, maken ze niet Messi of Ronaldo maar Modric voetballer van het jaar.

Behalve het lerend vermogen wil ik ook de onverzettelijkheid en de doortastendheid van de inwoners van voormalig Joegoslavië roemen. Die hebben ze altijd gehad, en niet alleen de spelers. Ik herinner me een achtste-finale-wedstrijd in de Europacup 1 uit 1989. Het grote AC Milan met de drie Nederlanders speelde tegen Rode Ster in Belgrado - ja ik weet het, dat is nu een Servische club. Na een duel met linksachter Vasilijevic slikte de Italiaan Roberto Donadoni zijn tong in. De artsen van Milan waren radeloos, stonden er in paniek bij te kijken. De arts van Rode Ster kwam eraan lopen, brak met een ferme beweging de kaak van Donadoni, zodat hij weer kon ademen. Dat soort onverzettelijkheid bedoel ik - al moet ik toegeven dat de Kroaten zich ook bezondigen aan onbegrijpelijke zepers.

De Kroaten hebben een flexibel, intelligent, fijnzinnig, robuust en wilskrachtig elftal. Ik heb eerder voorspeld dat ze in de finale zouden komen. Nu nog kampioen worden. Iedereen gokt op Frankrijk. Dat is precies wat Kroatië nodig heeft om nog een keer te vlammen.”

Alles over het WK leest u in ons dossier

Lees ook:

Oude makkers zien Kuipers schitteren op WK: 'Je maakt Björn de pis niet lauw'

Met oude scheidsrechtersvrienden keken we naar de kwartfinale Zweden-Engeland, gefloten door Björn Kuipers. “Geen zenuwen,” constateert Engbers, “je maakt Björn de pis niet lauw.” Olde Klieverink: “Hij straalt natuurlijk overwicht uit. Heeft-ie altijd al gehad. Google maar eens: Dolphia, Bornebroek, 1995. Een veldslag waarbij een 21-jarige Björn als grensrechter de rust bewaart en de scheidsrechter beschermt met een vlaggetje.”

Hoe neem je een penalty (die erin gaat)?

In de knock-outfase van het WK voetbal spelen penalty’s ook dit keer weer een sleutelrol. Hoe neem je volgens de wetenschap het beste een strafschop?

Deel dit artikel

Omschakelen naar een ander soort spel, Kroaten lijken dat bijna leuk te vinden