Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De klant koning? Nooit in het restaurant van Kenny Shopsin (1942-2018)

Home

Jetteke van Wijk

Kenny Shopsin in de talkshow van Conan O'Brien. © NBC via Getty Images
naschrift

De regels waren legendarisch. Slechts één kind per tafel. Geen groepen van meer dan vier. Geen getreuzel bij het bestellen. Absoluut geen laf 'ik neem hetzelfde als die persoon daar'-gedrag. En zeker geen ruchtbaarheid in de pers over het bestaan van het restaurant.

Want als Kenny Shopsin iets niet wilde, dan was het wel aanloop. Hij wenste louter te koken voor mensen die hij mocht en deed er dus schier alles aan om passanten vooral aan te moedigen door te lopen naar een volgend New Yorks eettentje.

Lees verder na de advertentie

Dat begon bij het menu. Bij de deur van Shopsin's hing geen conventionele, verlokkelijke spijskaart, maar een bontgekleurd, totaal onoverzichtelijk, leesonvriendelijk gelay-out epistel met meer dan negenhonderd gerechten. Daarop lonkten delicatessen als cheeseburgersoep, macaroni-en-kaaspannekoeken en bakbanaan-pulled-turkeysoep met aardbeien-barbecuerijst.

Wie zich dan nog zonder een acute aanval van keuzestress onbeschroomd over de drempel waagde, ontdekte al snel dat de klant in het gekozen restaurant niet koning, maar voetvolk was. Het laatste slokje uit een eigen blikje sap nemen, leidde subiet tot uitzetting, evenals het uit de mobiele telefoon uit de broekzak trekken. 

Telefoontjes van culinaire gidsen en kranten deed hij steevast af met iets als 'nee, sorry, dit is een schoenwinkel'

Moeilijk geachte gasten konden cola over hun hoofd uitgegoten krijgen. Volk dat Shopsin niet aanstond, werd rustig voor acht uur 's avonds verteld dat de keuken al dicht was, en de gelukkige die zich toch aan de dis mocht zetten, kreeg niet zelden beledigingen of oneerbare woorden naar het hoofd geslingerd - tot groot genoegen van de vaste klanten, die wisten dat dit slechts een uitnodiging was tot een verbaal potje pingpong.

Buurtsuper

Shopsin, zoon van een succesvolle zakenman en broer van een architect, was het buitenbeentje van de familie. Een studie aan een universiteit liep op niets uit en na wat losvaste baantjes besloot hij met zijn vrouw in 1973 de buurtsuper bij hem op de hoek in Greenwich Village over te nemen. Al snel ging Shopsin's General Store er lunchsandwiches bij verkopen. 

Vroegen mensen hem wat voor werk hij deed, dan zei hij dat hij in mayonaise handelde. "Mayonaise met kip, mayonaise met garnaal, mayonaise met ei, mayonaise met aardappels."

In 1982, toen de huren in de populair wordende wijk omhoog schoten, bouwde Shopsin zijn kruidenierszaak om tot eetgelegenheid. Hij leerde zichzelf koken, plukte overal recepten vandaan, verzon van alles bij elkaar en stelde een kaart samen die even eclectisch was als de chaotische inrichting van het restaurant zelf.

 Texaanse New Yorkers reden om voor hun traditionele pastei van bugles (jawel, de chips), aan de geroemde Burmese hummus zat niets hummus-achtigs noch iets Burmees en het scala aan Indomalekiaanse gerechten was alleen al fascinerend omdat Indomalekije niet bestaat. Shopsin had het land zelf geschapen, de plaatselijke cuisine incluis. En ondanks het extreem riante menu kon hij slechts één keer een bestelling niet vervullen bij gebrek aan een cruciaal ingrediënt.

Honingspoor

Shopsin zette zich over zijn pers-allergie heen toen hij in 2002 genoopt was zijn zaak te verplaatsen: de nieuwe eigenaar vroeg een exorbitante huur. Een journalist van de New Yorker - vaste klant al sinds het kruidenierstijdperk - mocht een portret van hem schrijven zonder meteen op de zwarte lijst te belanden en er werd een documentaire over zijn laatste jaar op de oude stek gemaakt. De foodies en de yuppies konden hem daar toch niet meer vinden, redeneerde hij.

Met de publicatie van een kookboek dreigde hij opnieuw een honingspoor aan te leggen voor ongenode gasten van verkeerde pluimage. Maar Kenny Shopsin had een beproefde methode om het markante karakter van zijn buurtrestaurant te behouden voor mensen 'die het snappen'. Telefoontjes van fact checkers van culinaire gidsen en kranten deed hij steevast af met iets als 'nee, sorry, dit is een schoenwinkel' of 'Shopsin's? Die is failliet, ja, echt heel jammer'. Tot groot genoegen van die uitverkoren clientèle.

Kenneth Henry Shopsin werd geboren op 19 mei 1942 in New York. Hij overleed rond 3 september 2018 in diezelfde stad.

In Naschrift beschrijft Trouw  het leven van onlangs overleden heel gewone of bekende mensen. 

Heeft u zelf een tip voor Naschrift? Mail aan naschrift@trouw.nl

Deel dit artikel

Telefoontjes van culinaire gidsen en kranten deed hij steevast af met iets als 'nee, sorry, dit is een schoenwinkel'