Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De hardliners zelf op de vlucht gejaagd

Home

MAAIKE BOS

De promo van 'Rot op naar je eigen land' (EO) maakte me meteen nieuwsgierig. Gaan die twintigers met hun keiharde uitspraken over vluchtelingen echt in zo'n kamp overnachten? Ja dus. Ze gaan ook echt de koude herfstzee in om te zwemmen op de plek waar vorig jaar een Syrische vluchteling in wetsuit dood aanspoelde.

Woensdag begon het tweede seizoen van 'Rot op naar je eigen land'. Zes kandidaten met een 'sterke mening' maken een reis langs dezelfde route als de vluchtelingen, maar in omgekeerde richting.

Confronterend is het, en bevredigend - je ziet de hoofdjes al in één aflevering wat tot inkeer komen. Vorig jaar nam ex-judoka Dennis van der Geest als presentator vijf volwassenen met verstokte meningen mee op reis. Dit jaar hebben ze het jonger én professioneler gemaakt: de kandidaten zijn alleen twintigers (die misschien nog te vormen zijn), en de presentator is Danny Ghosen, van christelijk-Libanese afkomst. Hij spreekt Arabisch en heeft er al een undercover-reisje naar een Kroatisch vluchtelingenkamp op zitten voor '3Onderzoekt' (ook EO). Geen eten, mensen in de modder, hij heeft de ellende al gezien en kan de groep van 'Rot op' goed begeleiden.

Des te knapper dat hij de jonge hardliners nog onbewogen kan aanhoren. Als moeder en barvrouw Kelly haar mond opendoet, sta je met je oren te klapperen. "Die bootvluchtelingen? Laat ze maar zinken. Niet dat ik ze niet zielig vind hoor. Maar ik ken ze niet. Ik heb niets met ze." Over de jonge Syriër die op Texel aanspoelde: "Daar gaan we weer. Zielige verhaaltjes. Het was zijn eigen keuze om te gaan zwemmen." Wat zou zij in zijn situatie gedaan hebben, vraagt Ghosen. "Een kogel door m'n kop. Weet je zeker dat je het niet voelt."

Kelly, Lousanne, Pepijn, Vincent, Mart en Femmeke beginnen hun reis bij de begraafplaats op Texel bij het graf van de jonge Syrische techniekstudent Mouas. Hij zwom met een vriend in wetsuit en flippers van Calais richting Engeland maar dreef af en verdronk. De groep reist zijn route terug en mag nu zelf in wetsuit de grijze schuimkoppen bedwingen.

Mart (student) en Femmeke (godsdienstlerares) zijn vóór het opvangen van vluchtelingen - samen de tegenpool in de groep dus. Femmeke ziet in vluchtelingen 'krachtige mensen met superveel potentieel' en ze gelooft 'dat als je de angst inruilt voor liefde, dat dan alle mensen gaan bloeien'. Interessante mix.

Zij twee bereiken ook als enigen zwemmend de boot zonder gered te hoeven worden. Misschien beseffen alleen zij welke wanhoop de vluchtelingen het water in drijft, en stellen daar hun eigen wilskracht tegenover. De mensen die het hardst 'rot op naar je eigen land' denken, komen het minst ver. Kelly begeeft het al in de branding. Paniek. Hyperventilatie. Even later staat ze - hoe ironisch - in zo'n zilver-gouden isolatiedeken te snotteren. Een lichtpuntje: ze verwijt het zichzelf dat ze het niet heeft geflikt. Een vluchteling zou wel doorzetten.

Het motto van dit programma: wie zich niet in andermans probleem kan invoelen, moet het zelf maar voelen. Een beetje stichtelijk is het wel, maar de EO bedenkt er serieuze, stoere actie bij en dat mag wel in deze tijden.

Deel dit artikel