Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Grote Boze Wolf, reprise

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein verslag

Honderden wolven struinen door bossen en velden van Duitsland en ze hebben ook ons grensgebied bereikt, maar hun opmars, toegejuicht door natuurorganisaties en gesteund door Brusselse regelgeving, wordt steeds meer begeleid door onrust en verzet, vooral van boeren en jagers.

Zoiets schreef ik hier gisteren.

Lees verder na de advertentie
Het loopt ánders door zo'n bos. Je bent behoedzamer, de kinderen zijn stiller en dan kennen ze nog niet eens het Dodenrit-lied van drs. P.

Dat van die boeren en jagers is vanuit hun perspectief wel te begrijpen, want de wolven hebben het voorzien op hun schapen en de geiten, en ook herten en reeën moeten voor ze op de loop en dat bemoeilijkt weer het afschot van de jager.

Maar ongrijpbaarder in het groeiend ressentiment tegen de teruggekeerde wolf die anderhalve eeuw niet meer op dit podium was verschenen, is de angst. De oerangst.

Een bos zonder wolven is een ander bos dan een bos met wolven. Ik heb het zelf ervaren tijdens een wandeling met mijn gezin door een bos in de Oberlausitz, in Saksen, niet ver van de grens met Polen en Tsjechië.

Behoedzamer

Het loopt ánders door zo'n bos. Je bent behoedzamer, de kinderen zijn stiller en dan kennen ze nog niet eens het Dodenrit-lied van drs. P.

Het bos voelt onveiliger, wilder, en dat is precies het aantrekkelijke. Daar denkt een hert anders over en ook de jager die zijn hert verjaagd ziet door een dier dat hij niet mag schieten, maar natuurbeschermers juichen die toegenomen wildheid toe, zeker in gebieden waar herten en reeën al een overpopulatie vormen.

Maar toch. Die onderhuidse angst. Die zit diep. Diep onder de huid

Maar toch. Die onderhuidse angst.

Die zit diep. Diep onder de huid.

De wolf is met mythen omgeven.

En sprookjes. En nooit in een sympathieke rol. Nachtdieren die ijzingwekkend huilen tegen de volle maan.

Met huid en haar

'En hij vreet jullie op met huid en haar' schreven de gebroeders Grimm al aan het begin van de negentiende eeuw, toen zes van de zeven geitjes in de buik van de wolf belandden en ook Roodkapje en haar grootmoeder. Bij Grimm liep het slecht af voor de wolf, maar de eerdere zeventiende eeuwse versie van Charles Perrault verweeft het slechte zich met erotiek en is Roodkapje de pineut als ze naakt en onschuldig naast de harige wolf in bed kruipt.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

© Wim Boevin000

Harvey Weinstein doet de groeten.

Wolven zijn van oudsher de belichaming van het duistere en het kwade; hun manier van jagen in roedels is wreed en sluw.

Beest van Gévaudan

En dan is er nog die mythische geschiedenis van het Beest van Gévaudan, nu Lozère in Zuidwest-Frankrijk, waar rond 1760 een wolfachtig dier wel honderd vrouwen en kinderen zou hebben gedood, niet uit honger maar uit pure moordzucht: van de slachtoffers werd alleen het hoofd afgebeten. Er moesten meerdere wolvenjagers aan te pas komen, gestuurd door koning Lodewijk XV persoonlijk, om zoveel wolven te doden tot uiteindelijk het moorden ophield.

Was het Beest van Gévaudan een weerwolf? Ook daarover deden destijds in Frankrijk allang verhalen de ronde, van mensen die na een pact met de duivel in wolven veranderen (bij volle maan), de loup-garou, die later werd verklaard door waanvoorstellingen en uit een psychische aandoening die lycantropie werd genoemd, de mens die wolf wordt.

En intussen voel ik al schrijvend mijn lichaamstemperatuur dalen en scheuten trekken door extremiteiten.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Het loopt ánders door zo'n bos. Je bent behoedzamer, de kinderen zijn stiller en dan kennen ze nog niet eens het Dodenrit-lied van drs. P.

Maar toch. Die onderhuidse angst. Die zit diep. Diep onder de huid