Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De gewone Iraniër is hoe dan ook de dupe

Home

Keyvan Shahbazi; cultureel psycholoog en adviseur en afkomstig uit Iran en sinds dertig jaar in Nederland

Nucleaire opwerkingssite in Iran. © afp
Opinie

KEYVAN SHAHBAZI   Alle gejuich over het nucleaire akkoord met Iran is misplaatst, vindt Keyvan Shahbazi. Het verlengt vooral het lijden van het Iraanse volk.

Afgelopen zondag vielen de ministers van buitenlandse zaken van de onderhandelende partijen met Iran in Genève elkaar in de armen. Er was opluchting na het bereiken van een voorlopige akkoord over het Iraanse nucleaire dossier.

Alleen de Iraanse minister hield zijn handen stevig in elkaar gevouwen. Dat was om te vermijden de hand van een vrouw (Catherine Ashton, de buitenlandvertegenwoordiger van de EU) te moeten schudden. Dit voorval is belangrijk om je te kunnen voorstellen met welke ideologie hier een land atoommacht probeert te worden.

Het akkoord leidt begrijpelijk tot opluchting en blijdschap aan Amerikaanse zijde. De weerzin tegen de oorlogen die George W. Bush heeft ontketend is bij de Democraten nog te groot. Dit weten ze ook in Iran, wat ertoe leidt dat dreigen met oorlog niet echt geloofwaardig is.

Dreigende onrust
In het huidige Iran is Khamenei de alleen heersende theocratische leider, ongeacht wie president is. Hij stuurt al tien jaar lang de Iraanse onderhandelaars aan. De echte reden waarom de ayatollahs juist nu aan de onderhandelingstafel zitten, is het desastreuze effect van de sancties op de economie. Gewone Iraniërs hebben op een onvoorstelbare wijze geleden onder de sancties en zijn de grootste verliezers. Ze willen geen atoomprogramma, maar een gewone baan met een gewoon salaris, een betaalbaar huis en gezondheidszorg.

Met dreigende onrust onder de bevolking in het vooruitzicht, blijkt Khamenei wel flexibel om zijn alleenheerschappij te behouden. Met het akkoord, zal ook hij opgelucht zijn. De sancties worden verlicht en hij mag ook nog doorgaan met de opwekking van uranium. Dit akkoord heeft het leven van dit regime waarschijnlijk verlengd - met de Iraanse bevolking als grote verliezer.

Geheim schaduwprogramma
We zouden hier dus van een win-winsituatie voor Iran en Amerika kunnen spreken, als we de veiligheid van de staat Israël vergeten. Dit akkoord betekent de facto een bevestiging van Khamenei's ambitie om de leider van het anti-Israëlische kamp in het Midden-Oosten te worden. De tegenstanders van het akkoord wijzen er terecht op, dat er geen van de tot nu toe in Iran ontdekte nucleaire opwekkingssites door het land zelf vrijwillig zijn bekendgemaakt. Een geheim schaduwprogramma is niet denkbeeldig. Bovendien betekent elke vorm van opwekking in Iran groen licht voor het vergaren van technologie en de vaardigheden om te zijner tijd binnen enkele weken een bom te kunnen maken.

Zolang de gesprekken met Iran voortduren, heeft Israël geen militaire optie. Het Iraanse luchtafweersysteem kan voorlopig rustig slapen. Wat Israël niet zal nalaten, is het torpederen van de gesprekken via het Amerikaanse congres. Een andere optie voor Israël is het opvoeren van de aanslagen op sleutelfiguren van het Iraanse nucleaire programma. Dit kan uiteindelijk leiden tot een volwaardige militaire confrontatie.

Massagraf
Ook in dit scenario zijn de grootste verliezers de gewone Iraniërs. Amnesty International heeft gisteren een dramatisch oproep gedaan aan president Rohani om zijn verkiezingsbeloftes voor respect voor mensenrechten na te komen. Amnesty noemt de stijging van het aantal terechtstellingen sinds zijn verkiezing dit jaar alarmerend.

Terwijl de verdwijningen, martelingen en openbare ophanging van gewone Iraniërs doorgaat, verschijnen de Iraanse onderhandelaars in driedelig grijs in Genève. Het lijkt niets uit te maken dat ze geen democratische vertegenwoordigers zijn van de Iraanse bevolking. Het huidige Iraanse regime is sinds zijn ontstaan al meer dan dertig keer veroordeeld door de algemene vergadering van de VN, voor de grove schendingen van mensenrechten. Wie een idee wil krijgen waar dit regime toe in staat is, hoeft alleen op internet de zoekterm 'Khavaran' in te typen. In dit massagraf ten oosten van Teheran liggen sinds 1988 meer dan zevenhonderd onschuldige jongeren die het niet eens waren met dit regime. Hun families mogen zelfs nu niet om hun verlies rouwen. De gewone Iraniërs waren en zijn dus in elk denkbare scenario de grootste verliezers.

Lees verder na de advertentie

 
Gewone Iraniërs hebben op een onvoorstelbare wijze geleden. Ze willen geen atoomprogramma, maar een gewone baan met een gewoon salaris, een betaalbaar huis en gezondheidszorg.

Deel dit artikel