Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De film 'Nummer 14' is genieten van Johan Cruijff in een fascinerend tijdsbeeld

Home

Matty Verkamman

Het actuele Ajax, dat amechtig probeert aansluiting te krijgen met een club die gemiddeld voor achtduizend mensen voetbalt, is niet het Ajax dat ooit wereldberoemd was. Het Ajax van nu is een kwestie van behelpen. Maar voor wie nog eens wil genieten van het beste Ajax ooit -de ploeg uit het begin van de jaren zeventig- is er nu de op dvd uitgebrachte film 'Nummer 14', de ode die de journalist Maarten de Vos in 1972 aan Johan Cruijff bracht.

Toen 'Nummer 14' lang geleden in de bioscoop draaide was ik er niet van onder de indruk, meen ik me te herinneren. Nu, 33 jaar later, vind ik de film prachtig. Zaterdagochtend kreeg ik 'm over de post toegestuurd. Twee dagen lang heeft 'Nummer 14' vervolgens huize Verkamman gedomineerd. We hadden een stel jonge mensen over de vloer, die mij regelmatig een beetje meewarig aankijken wanneer ik de grootheid van de voetballer Cruijff probeer te duiden. De jongelui die ik wil overtuigen hebben het gevoel dat ik regelmatig overdrijf wanneer ik hoog opgeef over deze voetbalheld die zij nooit hebben zien spelen. Woorden halen het wat dit betreft niet bij beelden. 'Nummer 14' bleek de afgelopen dagen een ware eye-opener voor een jonge generatie te zijn. Tegenwoordig mag het voetbal dan worden getypeerd door honderden heftige duels die overal op het veld worden uitgevochten, maar uit de wedstrijdbeelden van Cruijff wordt duidelijk dat ook in diens voetbalperiode de tijd en ruimte beperkt waren op het veld. In vergelijking met het hedendaagse voetbal had Cruijff medio 1972 bovendien het nadeel dat de gele en rode kaarten nog niet waren ingevoerd. Dat gebeurde pas in het seizoen 1972-1973. Het betekende dat de verdedigers vóór de herfst van 1972 zich veel meer konden permitteren dan de huidige verdedigers. Fascinerend zijn de beelden uit de Europa Cup-finale van 1972, Ajax-Inter Milaan in de Rotterdamse Kuip. Bij de Italianen loopt de mandekker Gabriele Oriali negentig minuten lang Cruijff te schoppen en te slaan, maar hij mag de wedstrijd gewoon uitspelen.

'Nummer 14' is een kostelijk tijdsbeeld. De film laat Cruijff als familieman zien en prachtig is de scène in Betondorp, de wijk nabij het oude Ajax-stadion, waar Johan opgroeide. Cruijff ontmoet allerlei oude, gezellige buren. Eén buurman vindt het allemaal wat minder. Het is de man die Cruijff als kind pestte door diens voetballen steeds weer aan stukken te snijden. Cruijff en waarschijnlijk ook De Vos vinden het heerlijk om die man zo veel jaren later eens lekker te treiteren. Terwijl hij zijn bloemenperkje fatsoeneert en de inmiddels wereldberoemde Cruijff zijn gram haalt op de balsnijder, zweet het lijdend voorwerp peentjes. Hij werpt tegen: 'Ik deed het alleen maar om mijn tuin te verdedigen.'

Heel leuk aan de film is ook dat de wereldselectie van Ajax er tijdens de training als een haveloze amateurclub uitziet. Iedereen loopt in een afwijkend trainingspak. Cruijff maakt in het geel reclame voor Puma, Sjaak Swart in het rood voor Quick en Johnny Rep in het blauw voor Adidas. Precies zo zagen wij er lang geleden uit als trainende junioren. Weg met die gelijkgeschakelde, gedisciplinerde legerploegen van vandaag de dag!

Plaats voor een lach is er ook bij de wedstrijdbeelden. Cruijff dolt tal van verdedigers. Het leidt bij Dick Advocaat tot een hilarische aanval van kippendrift. Onvergetelijke scène!

Deel dit artikel