Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De duizenden emoties van meerkampster Anouk Vetter

Home

Eline van Suchtelen

Anouk Vetter op haar beste onderdeel, het speerwerpen. © REUTERS

Meerkampster Anouk Vetter beleeft tijdens twee dagen meerkamp ‘duizenden emoties’. Verslag van haar emotionele achtbaanrit op de EK in Berlijn, die ze afsluit met een vijfde plek.

Twee onderdelen, hordelopen en hoogspringen, zitten er al op als Anouk Vetter donderdagochtend als een stuiterbal de mixed zone in komt. Ze trilt van de spanning. “Horden was héél slordig. Daar moest ik mezelf echt overeind houden.” Daarna komt ze even niet meer uit haar woorden. “Vl…vl.. zo, bleh. Oh, ik moet effe wat drinken eerst”, om meteen door te ratelen.

Lees verder na de advertentie
Je staat daar in baan 8, moet dan helemaal leuk doen voor de camera en één seconde erna moet je starten

Anouk Vetter

Vetter was zenuwachtig geweest toen ze als titelverdedigster klaar stond voor het eerste onderdeel, vertelt ze. Het gevoel overviel haar. “Ik trilde helemaal bij de start. Ik dacht echt: wat is er met me aan de hand, dat heb ik nooit. Het was echt shit zeg. Meestal ben ik vet scherp weg, nu niet. Ik moet wel mijn kop erbij houden.

Leuk doen, lachen en meteen rennen

“Weet je wat het ook is? Je staat daar in baan 8, moet dan helemaal leuk doen voor de camera en één seconde erna moet je starten. Ik start liever in baan 1. Dan kun je hoi zeggen, en daarna weer focussen. Het ging voor geen meter. Ik ging nog bijna op mijn muil ook. De tijd viel nog mee, er werd niet super hard gelopen. Dus hé, geen man overboord.”

Na het hordelopen, waarbij ze drie horden hard raakte, had ze haar knie gevoeld. Daardoor schoot ze nog meer in de stress voor hoogspringen, haar minst favoriete onderdeel. Er was te weinig tijd om het veld af te gaan om het gewricht bij een fysiotherapeut te laten behandelen. “Ik dacht echt ‘oh my god, dat is wel een beetje eng’. Toen heb ik aan andere dingen gedacht. ‘Ik heb honger. Ik heb het warm’. Daarna zat ik eigenlijk heel goed in de wedstrijd. Het was mooi geweest als ik de 179 had gehaald, dan had ik horden weer een beetje goed gemaakt. Nu loop ik wat achter. Maar ja. C’est la vie. Ik moet niet zeiken. Vanmiddag moet ik agressief blijven en gewoon stoten.”

Elke keer als zijn dochter naar de tribune loopt, hangt haar vader over de rand om haar iets duidelijk te maken

Schreeuwen naar elkaar

Vetter gaat terug naar het hotel. Ze eet, probeert te slapen, en keert om kwart over zeven op donderdagavond terug de baan op voor kogelstoten en de 200 meter. Haar lange blonde staart heeft ze nu vastgebonden in een knotje. Haar vader Ronald Vetter, tevens coach, zit in het publiek op de eerste rij. Hij verplaatst zich samen met een Belgische coach van de ene naar de andere plek op de tribune, want coaches mogen het veld niet op. Elke keer als zijn dochter naar de tribune loopt nadat ze in actie is gekomen, hangt hij over de rand om haar iets duidelijk te maken. Er zit zo’n vier meter tussen de baan en de tribune, ze moeten soms schreeuwen om elkaar te verstaan.

Kogelstoten gaat ‘voor geen meter’, zoals de meerkampster het later omschrijft. Vetter haalt haar schouders op. Het is gewoon niet haar meerkamp. Ze banjert wat heen en weer tussen de drie pogingen door. Soms praat ze wat met Nafi Thiam, de olympisch- en wereldkampioene uit België, die veruit de beste is en met twee vingers in de neus ook de Europese titel binnen zal halen. De twee hebben een vriendschappelijke band. Soms gaat er een arm om elkaars schouder, ze wensen elkaar vaak succes.

Tijdens het kogelstoten kijkt Vetter af en toe omhoog, naar het stadion en de mensen op de tribune. Vetter weet dat ze op historische grond staat. Ze las zich voordat ze naar Berlijn kwam in over het imposante stadion, dat voor de omstreden Olympische Spelen van 1936 een prestigeproject was voor Nazi-Duitsland.

De 25-jarige atlete uit Amsterdam probeert te genieten van de meerkamp, die dit keer een zwaar gevecht is. Het zien van de mensen op de tribune, het geluid dat ze maken, helpt haar omschakelen. Ze is weer een beetje blij, de 200 meter gaat oké.

De ene meerkamp gaat alles vanzelf. Bij de andere moet je heel hard vechten.

Anouk Vetter

Aan het einde van de dag vertelt Vetter hoe ‘verschrikkelijk’ ze de zevenkamp eigenlijk vindt, met de ‘duizenden emoties’ die ze in twee dagen beleeft. “Echt verschrikkelijk”, lacht ze. Ze loopt weg, maar roept nog na dat ze het ‘echt wel heel leuk vindt, hoor.” In bed zal ze nog liggen malen, met gedachten over de wedstrijd. Vetter slaapt tijdens de meerkamp bijna altijd drie nachten slecht.

Haar lichaam doet pijn

Vrijdagmorgen. Vetter verschijnt voor het eerst in een lange broek met trainingsjack op het veld. Na snikhete dagen met temperaturen tot 38 graden is het ineens bewolkt en fris. Op verspringen moet het gebeuren. Ze heeft er hard voor getraind en pept zich flink op. Vetter slaat op haar benen, in haar gezicht. Ze jut het publiek op, dat mee gaat klappen. De laatste sprong is goed: 6.30 meter. Na verspringen staat ze zesde, maar haar lievelingsonderdeel moet nog komen: speerwerpen. Vetter heeft een fenomenale worp nodig om op het podium te komen.

Vorig jaar wierp Vetter zich met een fantastische derde beurt naar WK-brons in Londen. Vandaag wil haar speer niet vliegen. Haar worp van 51.25 meter brengt haar wel naar de 4de plek, maar haar 800 meter die nog moet komen is niet zo sterk dat ze op het podium kan komen. Na twee dagen doet haar lichaam pijn. Ze voelt haar knie, en een voet waardoor ze in de ochtend zelfs had overwogen niet te starten.

Vetter is teleurgesteld, maar kan nog lachen. De hyperactieve energie van dag één heeft plaats gemaakt voor gelatenheid. “De ene meerkamp gaat alles vanzelf. Bij de andere moet je heel hard vechten”, vertelt ze. Op de 800 meter zakt Vetter zoals verwacht nog een plek. Ze wordt vijfde met 6414 punten. Thiam wint (6816), Het zilver is voor de Britse Katarina Johnson-Thompson (6759) en de Duitse Carolin Schäfer pakt brons (6602).

Vetter is blij dat de achtbaan weer stilstaat. “Niks lukte, alles deed pijn. Maar ik ben toch vijfde van Europa. De meerkamp geeft zoveel stress, het kan niet altijd lukken.”

Deel dit artikel

Je staat daar in baan 8, moet dan helemaal leuk doen voor de camera en één seconde erna moet je starten

Anouk Vetter

Elke keer als zijn dochter naar de tribune loopt, hangt haar vader over de rand om haar iets duidelijk te maken

De ene meerkamp gaat alles vanzelf. Bij de andere moet je heel hard vechten.

Anouk Vetter