Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

DE DONKERE KANT VAN EEN THERAPIE

Home

ROB NANNINGA

Het IVG in Groningen is gespecialiseerd in de opvang van incestslachtoffers en bouwde zo'n goede naam op, dat reguliere opvangcentra hun cliënten ernaar doorverwijzen. De sociale dienst bleek diverse keren bereid de kosten van een therapie te dragen. Maar druppelsgewijs komt nu naar buiten van welke dubieuze methoden IVG-leidster Wies Moget zich bedient in het centrum dat tot nu toe meer slachtoffers lijkt te maken dan te helpen.

De alternatieve therapieën van Moget werden niet door het ziekenfonds vergoed. De sociale dienst in Groningen bood vrouwen met een uitkering uitkomst door de kosten voor haar rekening te nemen. Ook de sociale dienst in Leeuwarden verleende bijzondere bijstand. Veel instanties zijn van deze regeling op de hoogte en verwezen regelmatig cliënten door naar het IVG.

Kees werkte in de jeugdhulpverlening toen hij voor het eerst met Wies Moget in contact kwam. Zij overtuigde hem ervan dat hij een uitstekende therapeut zou kunnen worden. Kees volgde een cursus bij Barry Goodfield en trad in 1990 bij Moget in dienst. Een jaar later was voor hem de maat vol. “Wies poneerde haar deskundigheid met zo'n grote stelligheid dat ik mijzelf uitermate bescheiden begon te voelen. Datzelfde deed ze bij haar cliënten. Ze maakte video-opnamen van hun gezicht en beweerde dat ze daaraan precies kon zien wat de oorzaak van hun problemen was. De cliënten gingen blindelings op haar autoriteit vertrouwen en zaten dan 'aan de haak', zoals zij dat noemde. Ik heb meegemaakt dat ze cliënten schokkende dingen vertelde die hen zouden zijn overkomen. Als ze daar geen herinnering aan hadden, beweerde Wies dat ze alles hadden verdrongen. Haar oordeel was onaantastbaar.”

Moget maakte Kees deelgenoot van al het leed dat ze in haar leven had meegemaakt. “Als kind was ze op onbeschrijfelijke manieren seksueel misbruikt en met soldeerbranders gefolterd. Ze had talloze miskramen en abortussen doorstaan. Ze had zware auto-ongelukken overleefd en was meerdere malen van kanker genezen. Ze vertelde ook veel fantastische verhalen over haar bijzondere kwaliteiten. Zo vertrouwde ze mij toe dat Ruud Lubbers en Hans van den Broek in het geheim bij haar in therapie waren geweest.”

Op stafvergaderingen kwam het regelmatig voor dat Moget een van haar medewerkers tot doelwit koos en genadeloos de grond in boorde. “We moesten daar allemaal aan meedoen. Na afloop van zo'n tribunaal werd het slachtoffer gedwongen zijn gebreken onder hypnose 'uit te werken'. Ik ken acht therapeuten die de praktijk met ruzie hebben verlaten. Volgens Wies deugden ze geen van allen.”

Kees merkte dat Moget steeds meer beslag op zijn leven ging leggen. “Ze probeerde mij ervan te overtuigen dat ik er goed aan zou doen mijn vrouw en kinderen in de steek te laten, zodat ik naast haar in Veendam kon gaan wonen. Heel wat mensen, onder wie cliënten, verloren hun partner omdat Moget in hun relatie begon te stoken. Gelukkig stapte ik bijtijds op. Later hoorde ik dat ik volgens Moget uit de praktijk was gezet omdat ik een relatie met een cliënte was begonnen. Dat is een grove leugen waarmee ze mij als therapeut in diskrediet probeerde te brengen.'

Toen Moget in 1992 haar praktijk in Groningen opende, had ze nog maar weinig medewerkers over en haar certificaat was door Barry Goodfield ingetrokken. Ze loste dit probleem op door een groep cliënten tot therapeuten om te scholen. De cursisten hadden veel ontzag voor haar omdat ze allemaal bij haar in therapie waren geweest. Moget kende hun zwakke plekken en gebruikte die om hen stevig in de greep te houden.

De zaak begon uit de hand te lopen omdat Moget meende dat ze op de hielen werd gezeten door een gevaarlijke satanssekte, die ze 'De Groep' noemde. Haar beide dochters, die ook cursist waren, herinnerden zich onder hypnose dat de satanisten hen op afgrijselijke manieren hadden gemarteld en ritueel misbruikt. Moget beweerde dat De Groep haar telefoons afluisterde en haar huis met zenuwgas wilde aanvallen. Ze vluchtte meerdere malen naar een onderduikadres.

Met hulp van een pendelaarster identificeerde Moget steeds meer daders, onder wie artsen, psychiaters en politiemensen. Een van de cursisten werd aangewezen als een infiltrant die door De Groep was geprogrammeerd. Zij had volgens Moget zware misdaden begaan en moest hypnose-sessies doen om zich van haar 'donkere kant' bewust te worden. Uiteindelijk werd ze in ontredderde toestand uit de praktijk gezet.

Ook Peter, de enige therapeut die lange tijd bij Moget in dienst bleef, liep ernstige psychische schade op. In januari 1993 werd hij er plotseling van beschuldigd haar dochters te hebben verkracht. Peter was zich van geen kwaad bewust, maar Moget hield vol dat hij zijn wandaden volledig had verdrongen. Ze kreeg hem zo ver dat hij zich vrijwillig bij de zedenpolitie meldde. Die nam zijn verwarde bekentenis niet serieus.

Verscheidene cursisten verlieten de opleiding omdat Moget een waar schrikbewind was gaan voeren. Een van de afvallers zegt dat ze het instituut als een wrak had verlaten en psychiatrische hulp had gezocht. Er bleven zes studenten over, onder wie Marloes. “Wies vertelde mij dat een goede vriend van mijn man een grote 'dader' was. Mijn man wilde dat niet geloven. We kregen ruzie en zijn gescheiden. Later hoorde ik dat mijn man, mijn schoonvader en een goede vriendin ook bij De Groep zaten. Ik heb me toen bijna helemaal teruggetrokken uit mijn familie- en vriendenkring. Wies waarschuwde mij voortdurend voor allerlei gevaren. Ik zag daar nooit iets van, zodat ik steeds sterker begon te twijfelen. Wies verweet mij dat ik een slechte moeder was omdat ik mijn dochter onvoldoende bescherming bood. Ze haalde mij over voor de veiligheid bij haar gezin in Veendam in te trekken. Vanaf die dag ben ik geen moment meer alleen geweest. Als ik de deur uit moest, ging er altijd iemand met mij mee. De hond mocht ik niet meer uitlaten en mijn dochter mocht alleen nog in de tuin spelen.”

“Toen Wies ruzie kreeg met de pendelaarster, benoemde ze haar jongste dochter Linda tot medium. Linda had een geleidegeest die haar vertelde wie de slachtoffers en de daders waren. Iedereen met wie we op wat voor manier dan ook te maken kregen, van glazenwasser tot huisarts, werd gecheckt. Ook nieuwe cliënten. Op de stafvergadering werd ons verteld welke cliënten ritueel misbruikt waren. Op den duur vertrouwden we elkaar niet meer omdat de satanisten van hun slachtoffers daders konden maken. Ze waren volgens Moget in staat om ons helemaal te programmeren, zodat we in trance dingen gingen doen die we zelf niet wisten. We moesten goed opletten dat niemand bij de ander iets verdachts in de koffie stopte. Een van de stafleden zou de familie Moget meerdere malen hebben verkracht. Hij moest hypnose-sessies doen om zijn donkere kant 'helder' te krijgen.”

Zelf moest Marloes haar donkere kant ook onder ogen leren zien, maar daar voelde ze niets voor. “Het idee dat ik een dader zou kunnen zijn, maakte me heel bang. Volgens Wies moest ik mijn ontkenning overwinnen. Anders zou ik nooit een goede therapeut worden en een gevaar voor anderen vormen. Uiteindelijk ging ik onder hypnose gruwelijke beelden zien van kinderen die werden gemarteld. Daar wilde ik beslist niet mee doorgaan. Op de stafvergadering heb ik gezegd dat ik al die afschuwelijke dingen niet meer wilde geloven. Dat was voor Wies onaanvaardbaar. Ik werd op staande voet ontslagen.”

In de nieuwste folder van het IVG staat vermeld dat het instituut gespecialiseerd is in de behandeling van ritueel misbruikten. Het verhaal van Mieke maakt duidelijk hoe dit specialisme wordt beoefend. “Een vriendin van mij was via de stichting Fiom naar Moget doorverwezen. Ik wilde ook graag omdat de reguliere hulpverlening mij niet verder kon helpen. Bij de sociale dienst zeiden ze dat het wat hen betreft goed was. Ik moest alleen nog even naar een arts van de GGD.”

“De eerste keer maakte Wies een video-opname van mijn gezicht. Ik stond versteld van wat ze allemaal uit die beelden haalde. Ze vertelde mij ook een heel verhaal over een psychiater die bij haar in therapie was geweest. Ik moest elke veertien dagen een workshop doen. We lagen op matten op de grond en werden onder hypnose gebracht. Bij elke mat zaten twee cursisten die ons moesten begeleiden. Wies vroeg of ze mij vroeger elektroshocks hadden gegeven en drugs hadden ingespoten. Dat kon ze zien aan de manier waarop ik op de mat lag. Toen ik zei dat ik daar niets van wist, vertelde ze mij over een cliënte die het zich pas op haar veertigste was gaan herinneren. Wies dacht dat het in mijn puberteit gebeurd moest zijn. Ze vertelde dat er drugs bestaan die je herinnering helemaal kunnen wegvagen. Ik raakte behoorlijk in paniek, want een deel van mijn puberteit kan ik me inderdaad niet meer herinneren omdat mijn vriend toen zelfmoord pleegde.”

In het begin vond Mieke het moeilijk om onder hypnose beelden te zien, maar geleidelijk kwamen er steeds meer. “De beelden waren heel gruwelijk en hadden te maken met seksueel geweld in mijn kinderjaren. Ik herkende ze niet als dingen die echt gebeurd waren en ik wist niet wat ik ermee moest. De therapeuten zeiden dat ik de beelden als waarheid moest accepteren, omdat ik anders in mijn gekte zou blijven hangen. Tijdens een extra lange workshop zag ik fakkels en ik zag mezelf vastgebonden op een tafel liggen. Ik zag ook een verbrande baby en toen zei Wies: nu komen we bij de kern! Ik ben daar heel erg van in paniek geraakt en wilde er niet mee doorgaan. Ik heb gevraagd of de beelden symbolisch konden zijn, want ik kon me niet voorstellen dat het allemaal echt was gebeurd. Maar ik kreeg steeds te horen dat ik de waarheid onder ogen moest zien. Dat was de enige manier om van mijn gekte af te komen.”

Toen Mieke vernam wat er binnen het instituut aan de hand was, is ze met de therapie gestopt. Achteraf gezien gelooft ze dat haar beelden werden opgewekt door de collectieve angst van de therapeuten. “Ze hebben zich gespecialiseerd in hun eigen angst en brengen die op hun cliënten over. Als ik daar nog langer had gezeten, zou hun invloed nog groter zijn geworden. Ik ging steeds meer op hen vertrouwen omdat ik graag van mijn problemen af wilde. Er lopen cliënten rond die helemaal afhankelijk zijn geworden van het instituut.”

De Groninger sociale dienst bevestigt het niet, maar schijnt al honderduizenden guldens te hebben besteed aan de therapieën van het IVG. Alarmsignalen werden aanvankelijk genegeerd tot een artikel in het weekblad Intermediair van twee weken geleden. De sociale diensten in Groningen en Leeuwarden besloten daarop voorlopig geen aanvragen voor video-gestalttherapie meer in behandeling te nemen. Men wacht op de uitslag van een onderzoek door de geneeskundige inspectie, die verscheidene ernstige klachten over het IVG heeft ontvangen. Afgelopen woensdag besloten enkele hulpverleneingsinstanties slachtoffers van seksueel geweld niet langer naar het IVG door te verwijzen.

J. R. van Veldhuizen, regionaal inspecteur voor de gezondheidszorg, meldt daarentegen dat de inspectie niet bevoegd is een onderzoek in te stellen aangezien het IVG geen erkend instituut is. Hij onthoudt zich van commentaar: “Zolang ik geen onderzoek kan instellen, kan ik alleen maar zeggen dat het IVG niet is erkend. De wetgeving is zeer liberaal op dit terrein. Als deze vrijheid tot uitwassen leidt, kunnen die alleen via de media aan de kaak worden gesteld.” Van Veldhuizen wil nog wel kwijt dat er naar zijn oordeel onnodig wordt doorverwezen naar niet erkende instituten. “Als er erkende vaklui zijn met een tuchtrecht en een educatiecommissie, waarom ga je dan naar iemand op de hoek die dat niet heeft? Dat is een vraag die ik de sociale dienst kan voorleggen.”

Nu, twee weken later, blijkt de sociale dienst van Groningen nog steeds te wachten op het onderzoek van de inspectie. Volgens L. Mees, de voorlichter van de GG en GD, zal de inspectie binnen enkele dagen een advies uitbrengen. Dit wordt echter nadrukkelijk ontkend door inspecteur W. I. Klijnsma. De GG en GD en de sociale dienst zullen nu zelf een besluit moeten nemen.

Wies Moget weigert commentaar. De staf van het IVG wil niet inhoudelijk ingaan op de affaire. “We zien er geen enkel nut in om hierover een publieke discussie te voeren,” zegt een woordvoerder. Wel zegt hij dat het instituut via de rechter wil proberen verdere publikaties over dit onderwerp te voorkomen. Volgens de woordvoerder heeft het instituut momenteel honderd cliënten in behandeling. “Er liggen inderdaad een paar klachten bij de GGD, maar het instituut heeft de inhoud van die klachten niet onder ogen gekregen.”

Deel dit artikel