Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De 300 jaar oude wijn uit een wrak was eigenlijk bedorven

Home

door Ronald de Groot

Uit een van de vele scheepswrakken in de Waddenzee is begin juli een fles wijn van ruim 300 jaar oud opgedoken.

Er zijn op de vaarroute langs Den Helder naar Amsterdam talloze schepen gezonken, in sommige rampnachten wel met tientallen tegelijk. Een paradijs voor de duikers van het NISA, het Nederlands Instituut voor Scheeps- en onderwaterArcheologie. Deze tak van archeologie is in Nederland ontwikkeld sinds het midden van de jaren '80, toen duiken in het troebele Nederlandse water technisch mogelijk werd. Gemakkelijk is het niet, want het zicht bedraagt meestal niet meer dan een halve meter. Het schip is gedateerd uit het midden van de 17de eeuw aan de hand van onderzoek van de jaarringen in het hout van het schip.

De wijn is door onderzoekers van TNO uit de fles gehaald en werd tot het moment van proeven onder stikstof bewaard, om er voor te zorgen dat hij niet snel zou oxideren door blootstelling aan de lucht.

De proefervaring was bijzonder: uit het glas kwam een geur van rotting: heel dierlijk, met veel mest en vooral rotte eieren. Eigenlijk stonk de wijn. Dat werd iets minder bij het openstaan.

De smaak leek wat meer op wijn. De invloed van het zoute water gaf wel wat ziltigheid, maar was niet overdreven storend. De smaak was krachtig, met veel bitter, wat drogende tannines, uitgesproken zuren en in de afdronk wat ziltigheid. Te zuur, te bitter en te droog om lekker te zijn. Geen doordrinkwijn. Toch wel het karakter van wijn en met een zekere afdronk -maar dat was alles.

De wijn, in een fles van driekwart liter, werd direct geanalyseerd door Meron, dat veel Nederlandse supermarktwijnen test. Het profiel: een iets laag alcoholgehalte (10,6 %), een laag suikergehalte (1,3 g suiker, dus echt droog), een normaal gehalte aan vluchtig zuur (het azijnige karakter was niet groot) en een normale zuurgraad. De wijn was niet geoxideerd, maar gereduceerd, naar moderne maatstaven gewoon bedorven.

Mogelijk gaat het om een wijn uit het Dourogebied, de streek waar nu de port vandaan komt. Italiaans aardewerk aan boord duidde op een bestemming Middellandse Zee, dus ook langs Portugal. De wijn had nog kracht en kleur, zelfs nu nog en waarschijnlijk is het ooit een stevige en volle wijn geweest. Bovendien zat hij in een fles, en daar werden in die tijd alleen betere wijnen in gedaan.

Deel dit artikel