Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Daphne Deckers: Ik had veel meer moeten loslaten

Home

Suzanne Rethans

© gratis
Levenslessen

Presentatrice en schrijfster Daphne Deckers wordt vijftig, en het terugkijken begint. Ze schreef het essay voor de Maand van de Spiritualiteit. ‘Als ik het moederschap over kon doen, zou ik me minder zorgen maken.’

Les 1 - In het lege nest vind je jezelf

Lees verder na de advertentie

“De kinderen zijn het huis uit. Emma woont in Los Angeles, Alec woont officieel nog thuis, maar speelt zoveel internationale toernooien dat hij er vaak niet is. Vorig jaar 1 januari vertrok het hele spul. Richard (Krajicek, haar echtgenoot, red.) ging met Emma mee om haar appartement in te richten en van daar naar Australië, waar hij vier weken bij de Australian Open bleef. Alec ging naar Florida op trainingskamp. Voor het eerst in twintig jaar was ik alleen thuis. Uit eenzaamheid ging ik heel gekke dingen doen. De hond mocht bij mij op bed slapen, wat ik nooit doe, maar ik was zo blij dat er iets ademde naast me. Hij was meteen verpest.

Ik realiseerde me hoezeer mijn leven om de kinderen had gedraaid. In de keuken hing jarenlang een groot schema met alle schooltijden erop, de bijlestijden, de trainingstijden, de orthodontist. Op maandag was het dit, op dinsdag dat. Nu zat ik aan tafel en gebeurde er helemaal niets. Ik miste ook de aanloop. Vaak kwam ik vloekend binnen omdat ik mijn auto niet kwijt kon vanwege alle fietsen die voor de deur lagen. Nu lag er geen enkele fiets. En het was zo stil. Normaal liep ik schreeuwend door het huis: ‘Mag die muziek wat zachter?’ Nu niets. Ja, de keukenklok in de keuken bleek te tikken, dat had ik nog nooit gehoord!

Mijn kinderen waren van alles aan het meemaken, stonden letterlijk aan het begin van hun nieuwe leven, terwijl ik alleen maar aan het afsluiten was. Stond ik in hun kamer en dacht: daar stond het wiegje, daar de commode. Uit het raam zag ik het parkje waar ze altijd speelden. Ik zat soms op de bank en bleef dan heel lang zitten.

Voor het eerst in twintig jaar was ik alleen thuis. Uit eenzaamheid ging ik gekke dingen doen

Gelukkig duurde die periode niet lang. Toen begon ik te denken: wat vond ík ook alweer leuk om te doen? Waar wil ik heen op vakantie nu de aanwezigheid van wifi geen ijkpunt meer is? Ik ben veel meer gaan sporten en wandelen, ik ga vaker naar Los Angeles en naar Spanje, waar we een huis hebben. Ik ben gestopt met ‘RTL Boulevard’, na negen jaar, ik ben bezig met mijn tweede roman. Het is tijd voor een nieuwe fase, een heroriëntatie, naar wie ik wil zijn.”

Les 2 - Laat je kinderen zich verzetten

“Als je kinderen in de puberteit zitten, denk je soms: zal ik je even helpen inpakken? Maar als ze dan eenmaal uit huis zijn, denk je: waarom wilde ik dat? Ze zijn hartstikke leuk! Nu ik erop terugkijk denk ik dat ik vooral zelf niet zo leuk was. Het hele moederschap draait om loslaten. Je kinderen veranderen en dat wil je helemaal niet.

Als ze klein zijn, zijn ze zo leuk en lief, ze geloven nog in Sinterklaas en willen alles van je weten en leren. Dat kleine handje in jouw hand. Van de ene op de andere dag krijgen ze een eigen mening en denk je: huh? We begonnen te botsen, ze trokken alles wat ik zei in twijfel. Destijds dacht ik: wat is er met ze gebeurd? Maar de vraag was eerder: wat gebeurt er met mij?

Ik had veel meer moeten loslaten. Het is de bedoeling dat ze zich tegen je afzetten en zich losscheuren, en dat de ruiten daarbij soms trillen. Ze zaten tegelijk in hun eindexamenjaar.

Emma zou daarna naar the American Academy of Dramatic Arts in Los Angeles gaan, het schoolgeld was al betaald. Alec deed 4 en 5 havo ineen, zodat hij eerder internationale tennistoernooien kon spelen, die stonden ook al ingepland. En dat lag maar op de bank te niksen en te gamen! Dat ik dacht: is er niet een boek dat je kunt lezen, moet je niet nog een uittreksel maken? Ik wilde zo graag dat ze zouden slagen.

Als ze klein zijn heb je het gevoel dat je heel veel in de melk te brokken hebt, maar de harde waarheid is dat ik mijn hond niet eens krijg opgevoed. Je moet loslaten en meebewegen en ze hun eigen weg laten vinden. Uiteindelijk zijn ze allebei ruim geslaagd. Ik heb me voor niks druk gemaakt.”

Les 3 - Wees een ouder, geen coach

“Toen Alec twee was sloeg hij al met een pollepel kerstballen uit de boom. Hij is altijd gefascineerd geweest door ballen, heeft een heel goede oog-handcoördinatie. Vanaf het moment dat hij tennist, slaat hij raak en wil hij niets anders meer.

Richard heeft altijd gezegd: in mijn jeugd miste ik een vader, ik had een coach. Dus besloten wij: als Alec gaat tennissen, scheiden we die rollen. Ik denk dat Richard en ik van alle tennisouders in Nederland het minst komen kijken.

Soms denk ik dat we te veel de andere kant zijn doorgeslagen. Richard heeft natuurlijk wel extreem veel verstand van tennis, volleys en een goede service, het is zonde om daar geen gebruik van te maken. Maar als Richard komt kijken, heb je meteen Richard Krajicek langs de lijn. Dat geeft gedoe. Het blijft een gevoelig dansje. We laten het vooral bij Alec en zijn coach. Overigens heeft Richard inmiddels weer goed contact met zijn vader en Alec is dol op zijn opa. Ze houden alle drie van vissen en gaan vaak samen op visvakantie.”

Toen ik in Japan woonde voor mijn modellenwerk schreef ik eens per week een lange brief naar mijn ouders

Les 4 - Wifi brengt de wereld veel te dichtbij

“Ik mis de tijd voor internet. Aan de ene kant is het fijn dat ik met mijn dochter in Los Angeles kan facetimen en dat we allemaal makkelijk contact met elkaar houden via de familieapp, maar er zit ook een verlies in. Ik heb vroeger ook veel gereisd en op verre plekken gewoond. En dan zag ik mijn vrienden een tijd niet. Als ik terugkwam naar Nederland had ik zo veel te vertellen en zij ook en dan ging je samen foto’s kijken. Nu is het van: ‘Ik heb een trektocht door Borneo gemaakt.’ ‘Ja, heb ik al gezien.’

Toen ik in Japan woonde voor mijn modellenwerk schreef ik eens per week een lange brief naar mijn ouders op dat blauwe luchtpostpapier, bellen was te duur, zij hebben mij toen echt gemist. Ik spreek mijn dochter nu zo makkelijk dat het lijkt alsof ze in Rotterdam studeert.

Internet heeft de wereld groter en bereikbaarder gemaakt, maar tegelijkertijd ook kleiner en individueler: iedereen zit maar op z’n eigen telefoon te turen. Ik ook, helaas.”

Les 5 - Wandelen is gezonder dan shoppen

“‘Ach nee, is het weer zover?’ zegt Richard altijd als de postbode met een groot pakket aankomt. Ik ben verslaafd aan internetshoppen. Zo’n pagina vol gekleurde jurkjes, het is net patiencen, ik word er zo rustig van. Ik heb veel nerveuze energie. Ik zit nooit stil, praat veel, friemel met mijn vingers. Internetshoppen maakt me rustig. Ik klik maar door, omdat ik denk: ik kan het toch terugsturen, en dat doe ik dan ook. Intussen vraag ik me af wat ik aan het doen ben. Ik koop allemaal dingen die ik toch niet wil hebben. Ik kan beter naar buiten gaan, wandelen kalmeert me ook. Flink doorstappen. Mijn vader zei altijd: buiten word je gelukkig. We woonden zo ver weg van alles dat ik een uur naar school moest fietsen en dan dacht ik: buiten word je gelukkig? Rot op, ik wil met de bus! Ik moest er bijna vijftig voor worden, maar ik begrijp nu wat hij bedoelt. Als ik buiten wandel, of met de hond naar het bos ga of over de dijken fiets dan ben ik inderdaad gelukkig.”

Veel stellen raken van elkaar verwijderd, wij zijn als een helix in elkaar gegroeid

Les 6 - Harmonie is het geheim van een goede relatie

“Richard en ik zijn twee fundamenteel andere mensen dan toen we elkaar leerden kennen, en dat kan ook niet anders want dit jaar zijn alweer 23 jaar samen. Wij hebben de mazzel dat we elkaar leuk zijn blijven vinden in de veranderingen die we allebei hebben doorgemaakt. Veel stellen raken van elkaar verwijderd, maar wij zijn als een helix in elkaar gegroeid.

Ik geloof niet in tegenpolen die elkaar aantrekken. Dat klinkt heel spannend, maar zodra je kinderen krijgt, heb je alleen maar bonje. Wij lijken heel erg op elkaar en vinden dezelfde dingen leuk. Wij zijn bijvoorbeeld dol op achtbanen en pretparken, we gaan er speciaal voor naar Orlando.

In sommige dingen moet je elkaar gewoon laten. Ik heb een heel actieve man die met een vriend naar base camp 1 van de Mount Everest is geklommen. Prima, ik moet er niet aan denken, ik ga naar de spa. Als we in Spanje aankomen, klap ik mijn laptop open en ga onder het afdak zitten schrijven. Hij pakt zijn mountainbike en fietst zeven bergen op en af. Als hij thuiskomt, heb ik een hoofdstuk af, zijn we allebei blij en gaan we samen lunchen. Het enige waar hij echt niet van houdt, en ik wel, zijn musea.”

Les 7 - Sleep je kinderen mee naar kerken, al willen ze niet

“De liefde voor de klassieke oudheid heb ik van mijn moeder meegekregen, zij is kunsthistorica. We gingen vroeger niet vaak op vakantie, maar als we gingen, bezochten we veel kerken. En mijn vader kon in de auto zo mooi vertellen over de Odyssee. Mijn kinderen vinden de Akropolis en het Forum Romanum een hoop ouwe stenen, maar ik ben blij dat ik het ze heb laten zien, want het beklijft, zoals ik nu al die oude kerken koester. Niets is fijner dan je op een stenen trapje voorstellen hoe de mensen vroeger hebben geleefd.

Van mijn vader heb ik de liefde voor de natuur. Hij is bioloog, doctor in de wis- en natuurwetenschappen. Mijn ouders gingen in het kleinste dorpje van Nederland wonen, Persingen, bij Nijmegen, dicht bij de natuur. Buiten in de wei stonden stieren en die kwamen meteen op je af. Mijn vader zei dan: ‘Je loopt gewoon de wei in en dan zeg je: tuttuttut.’ Bij mij werkte dat niet, ik heb zo vaak moeten rennen. Maar als hij door de wei loopt, luisteren de stieren. Mijn vader kan met alle dieren overweg, of het nou een stier, een kip of een paard is. Mijn zoon heeft dat ook. Hij is de enige naar wie onze hond luistert.”

Les 8 - Vroeger komt steeds dichterbij

“Nadat mijn ouders naar Zuid-Limburg waren verhuisd, werd het huis in Persingen een B&B. Ik heb er een keer met mijn kinderen gelogeerd. Zij sliepen in mijn broers kamer, ik in mijn eigen kamer. Ik was er twintig jaar niet geweest, lag ik daar weer in die oude kamer, zelfde raam. Ik zag de wei met die stieren, in de verte de kerk van Ooij.

Als tiener dacht ik altijd: er moet toch meer zijn dan dit? Ik wilde alleen maar weg. Nu dacht ik: wat woonden we hier mooi! Wat was alles toch rustig en overzichtelijk. Met koude winters en zomers waarin alles openstond. Je rook het als er gegierd of gemaaid was.

Ik heb nog veertig jaar te gaan

Als kind wil je alleen maar vooruit en vanaf een bepaalde leeftijd achteruit; daar moet je voor oppassen. Ik word dit jaar vijftig en ik merk dat vroeger steeds dichterbij komt. Dat ik steeds vaker denk: wat was het toch leuk. Het is fijn om je te realiseren wat een goede herinneringen je hebt, maar je moet er niet sentimenteel over doen en je moet ook gewoon door. Ik heb nog veertig jaar te gaan!”

Les 9 - Nostalgie verbindt

“Laatst was ik weer in Persingen. Dat ouderlijk huis is inmiddels een zorginstelling. Ik heb er alles gefilmd om aan mijn vader te laten zien. Hij is dementerend. Een akelige, verdrietige ziekte, want je bent iemand al kwijt terwijl hij er nog is. De dingen van vroeger kent hij nog goed; de tuin die hij heeft aangelegd, zijn geliefde walnotenboom.

Dus ik neem zoveel mogelijk fotoboeken en filmpjes mee. In die zin is de hang naar vroeger ook weer goed. Het is wat ons nu verbindt.”

Daphne Muriël Deckers (Nijmegen, 1968) groeide op in het kleinste dorp van Nederland, Persingen. Ze studeerde communicatie in Utrecht, werd model, schrijfster en presentatrice. Ze schreef 22 boeken en is bezig met haar tweede roman.

De titel van haar essay voor de Maand van de Spiritualiteit (12 januari t/m 11 februari) luidt ‘Sterrenstof’. Daarin beschrijft Deckers openhartig hoe zij de verschillende fases van haar moederschap heeft beleefd.

Deckers is getrouwd met ex-tennisprof Richard Krajicek en heeft twee kinderen, Emma (19) en Alec (17), proftennisser in spe.

Lees hier meer Levenslessen

Deel dit artikel

Voor het eerst in twintig jaar was ik alleen thuis. Uit eenzaamheid ging ik gekke dingen doen

Toen ik in Japan woonde voor mijn modellenwerk schreef ik eens per week een lange brief naar mijn ouders

Veel stellen raken van elkaar verwijderd, wij zijn als een helix in elkaar gegroeid

Ik heb nog veertig jaar te gaan