Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Cowboy van buiten, homo van binnen

Home

PETER VAN DER LINT

interview | De carrière van tenor Mark Omvlee is goed op stoom. In de opera 'Brokeback Mountain' zingt hij de rol van Jack Twist. 'Mijn tegenspeler en ik waren het meteen eens over het zoenen: gewoon zo echt mogelijk.'

Ineens was hij daar: Mark Omvlee. De Nederlandse tenor had al van zich doen horen in verschillende kleine rollen bij Opera Zuid, maar dat waren partijen waarmee je niet echt kon opvallen. En toen zong hij in de zomer van 2013 in Wagners 'Das Rheingold' zomaar een grotere rol in die ingenieuze productie op een heuse rijnaak op de Rijn.

En ineens haakte de naam Mark Omvlee zich in de oren vast. Deze krant oordeelde over dat optreden dat hij 'een werkelijk perfecte Mime op het toneel zette'. Hij viel dat jaar ook op in de schitterende 'Owen Wingrave' van Benjamin Britten bij Opera Trionfo en eind deze maand staat hij voor het eerst op het grote podium van De Nationale Opera & Ballet in 'Reimsreisje', een bewerking voor kinderen van Rossini's 'Il viaggio a Reims'.

De naam van de 37-jarige Omvlee zingt eindelijk rond. Helemaal toen bleek dat hij vorige maand in het Duitse Theater Aachen een hoofdrol zong in de nieuwe opera 'Brokeback Mountain' van Charles Wuorinen en Annie Proulx. De rol van de homoseksuele cowboy Jack Twist zong en speelde hij zeer overtuigend. De kritieken waren lovend. Tijd voor een gesprek.

Waar was Mark Omvlee al die tijd?

"Ik deed aanvankelijk de kleinkunstacademie. Daar moest ik na het eerste jaar van af. Terecht hoor. Ik was 20 jaar en iemand opperde dat ik naar het conservatorium moest gaan. Muziekleraar wilde ik niet worden, als pianist was ik niet goed genoeg, dus heb ik me aangemeld voor de zangopleiding. Ik vond zingen toen al heel erg leuk. Ik heb voorgezongen op drie conservatoria en werd op alledrie toegelaten. Ik koos voor Amsterdam. Ik studeerde in 2003 bij Hein Meens af, maar ik heb mezelf daarna niet goed aangepakt. Mijn techniek was onvoldoende. Je hebt zangers die heel goed kunnen bepalen dat ze wel Rossini willen zingen, maar niet Donizetti. Dat had ik helemaal niet. Ik kreeg wel vaak te horen dat ik zo'n mooi instrument had en dat ik er iets mee moest doen. Maar op de een of andere manier kwam het niet van de grond.

"Een paar jaar geleden heb ik veel in mezelf geïnvesteerd. Ik ben les gaan nemen. Eerst drie jaar bij coach Gemma Jansen en daarna bij tenor Robert Gambill in Berlijn. Er moest een stap worden gemaakt. Ik nam me voor dat ik iets anders zou gaan doen als ik na twee, drie jaar nog steeds niet zou opvallen als zanger. En toen kwamen de goede kritieken. Dat waren natuurlijk gigantische opstekers, een bevestiging dat ik op de goede weg zat. Ik voelde me erkend en senang. Door de successen in 'Owen Wingrave' en 'Das Rheingold' ga je beter voorzingen, het balletje gaat rollen. Die bal rolt nu en ik kan er een schop tegenaan geven."

Hoe ben je in 'Brokeback Mountain' in Aken terechtgekomen?

"Drie, vier jaar geleden heb ik voorgezongen op een algemene auditie in Duitsland. Daar hoorde ik niets meer van. Maar kennelijk was die auditie toch ergens in het geheugen blijven hangen. Vorig jaar april kreeg ik een mail van regisseur Ludger Engels dat ze in Aken de nieuwe opera van Wuorinen zouden doen. Hij vroeg mij om naar de partituur te kijken. Als ik het wat zou vinden, dan mocht ik komen voorzingen.

"Eerlijk gezegd vond ik het best typisch dat ze mij voor deze rol vroegen. Ik heb geen naam opgebouwd in hedendaagse muziek of zo. Het was voor hen ook geen probleem dat ik niet meteen kon komen en mocht de datum zelf bepalen. Het leek wel of ze mij de rol gunden. Er was nog geen klavieruittreksel en dus heb ik tijdens het voorzingen zelf wat tonen op de piano aangeslagen en heb nog de aria van Tom Rakewell uit Stravinsky's 'The Rake's Progress' gezongen. Ik kreeg de rol.

"Ik had er erg hard aan gewerkt. En ja, ik wist meteen dat ik deze rol wilde doen. Dat lag aan de sterke titel, die ik natuurlijk van de gelijknamige film kende. Cowboy van buiten en homo van binnen. Dat is een sterk gegeven. Toen ik de partituur van de eerste akte doorgeworsteld had, kwam het gevoel dat ik het zou kunnen. Het was zó goed, de tekst paste zó naadloos op de muziek. Je kunt de muziek bij wijze van spreken weglaten en dan hou je een goedlopend toneelstuk over. Ik hou van doorgecomponeerde muziek, daar heb ik meer mee dan met de stereotiepe volgorde recitatief-aria. En Annie Proulx schreef heldere teksten. Een schaap is bij haar een schaap, en fuck betekent fuck.

"Bij uiterst complexe muziek als deze moet je je altijd goed afvragen waar je mee begint. De eerste vier weken heb ik alleen maar mijn zanglijnen gesproken. Om de tekst te leren, maar ook om het ritme te kunnen voelen. Daarna komen de noten en de melodieën, en dan zit het.

"Ik heb er bewust voor gekozen om er helemaal zelf aan te werken. Later, toen het zat, heb ik er met een pianist aan gewerkt en ook nog twee keer met Robert Gambill in Berlijn.

Voelde je verwantschap met het personage?

"De casting in Aken vind ik goed gedaan. De regisseur heeft er heel bewust voor gekozen om deze twee homo's door twee heteromannen te laten spelen. In zijn optiek kwamen we op die manier uit onze comfortzone, precies zoals de personages het in de opera ook ondergaan. En hoewel ik niet één keer na afloop een biertje met hem heb gedronken, gaf de samenwerking met mijn tegenspeler Christian Tschelebiew een professioneel en vertrouwd gevoel. We waren het meteen eens over het zoenen - geen gefake, gewoon zo echt mogelijk.

"Jack is in de opera het ondernemende type. Hij is het die steeds zegt: 'Come on!' Iemand die met zijn vingers knipt. Het einde van de rol is heel zwaar en emotioneel. Het gevaar is dat je je daar vocaal te veel laat meeslepen, omdat de emoties alle kanten opvliegen. En dan al die hoge noten. Het lijkt wel op de finale van 'Carmen' waarin de tenor nog even alles uit de kast moet trekken. Wuorinen componeerde een prachtige vocale achtbaan met een rij hoge bessen en b's. Het is het laatste wat Jack in de opera doet, dus je kunt omwille van de emotie vocale risico's nemen, waardoor een enkele keer een noot niet zo goed kan uitkomen. Op een andere manier zou ik het niet kunnen spelen."

En na 'Brokeback Mountain'?

"Jack Twist kwam op precies het goede moment langs. Ik heb een hoop aan die rol opgehangen. Het was hard werken en ploeteren. Zo langzamerhand kan ik als freelancer op een hoger niveau in de zangwereld verder. In Aken was men erg enthousiast, dus daar komt vast nog wel iets uit voort. In de nabije toekomst ben ik op de grote Nederlandse podia te zien. En ik ben één van de twee zangers ter wereld die Jack Twist op zijn repertoire heeft. Wie weet wat dat me nog brengt?"

Mark Omvlee is in Aken nog te zien als Jack Twist in 'Brokeback Mountain' op 11, 14 en 22 januari. Zie: www.theateraachen.de.

Op 30 en 31 januari en op 1 februari zingt hij de rol van Belfiore in 'Reimsreisje' bij De Nationale Opera (www.dno.nl).

Deel dit artikel