Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Celtic voelt zich niet door Feyenoord, maar door Happel in zijn hemd gezet

Home

Matty Verkamman

Nadat Feyenoord in de verlenging Celtic met 2-1 had verslagen en Nederland op 6 mei 1970 aan de eerste Europa Cup voor landskampioenen had geholpen, gaf de Schotse coach Jock Stein zijn collega Ernst Happel alle eer. ,,Celtic heeft niet van Feyenoord verloren, ik heb van Happel verloren. Happel is een groot strateeg. Hij heeft mij tactisch afgebluft en zijn spelers varianten laten uitvoeren die mij hebben verrast.''

De stoïcijnse Oostenrijker vond die hulde van Stein eigenlijk maar overdreven. ,,Feyenoord heeft diverse spelers van wereldklasse, dat maakt het voor een coach eenvoudiger. Die spelers hebben vertrouwen in mij, dat klopt, en ik heb vertrouwen in hen. Zo simpel is het.''

Dat Celtic werd verrast door de tactiek van Feyenoord, verbaasde Happel bepaald niet. Nooit had hij hoog opgegeven over het Britse voetbal. ,,Britse voetballers hebben een geweldige inzet, ze gaan er volledig in en met de steun van hun publiek, kun je het als continentale tegenstander ook behoorlijk lastig krijgen. Maar Britse voetballers blinken aan de andere kant niet uit in nadenken. Ze komen vaak dom over'', aldus Happel. Zijn belangrijkste strategen Rinus Israël en Wim van Hanegem dachten er precies zo over. Die twee krachtpatsers werden vlak voor de finale in het San Siro-stadion van Milaan nog even extra scherp gezet door een balletachtige warming up, die de groen-witte sterren uit Glasgow in de vorm van een demonstratie in de middencirkel opvoerden. Israël en Van Hanegem beschouwden die warming up als een provocatie en beloofden zich zelf dat 'die aanstellers' hoe dan ook niet als winnaars het veld zouden verlaten.

Eerder in het seizoen 1969-1970 had Feyenoord in de Europa Cup al laten zien tactisch - maar ook technisch -over een hoogwaardige ploeg te beschikken. Op 28 mei 1969 was Ajax als eerste Nederlandse finalist nog door AC Milan van het veld geveegd (4-1). Datzelfde Milan werd door Feyenoord in het najaar van 1969 uitgeschakeld. Vorwürts Berlin en Legia Warschau waren de volgende horden die door Feyenoord werden genomen, alvorens Celtic zich als tegenstander in de finale aandiende. De katholieke club van Glasgow had de gewoonte op een razende manier van start te gaan. Happel anticipeerde met de tegenmaatregel die in zo veel mogelijk balbezit tijdens de eerste twintig minuten voorzag. Feyenoord bekommerde zich in die fase niet zo zeer om de eigen aanval. Het superieure middenveld met Franz Hasil, Wim van Hanegem en Wim Jansen, gaf Celtic geen kans met volle kracht vooruit te gaan. Jock Stein had die vertrouwde aanpak wel aanbevolen, temeer omdat 'die veteraan in de goal van Feyenoord' - het waren Steins eigen woorden - onder vuur genomen moest worden. Die veteraan was Eddy Pieters Graafland. De 36-jarige ex-international had een jaar lang niet in het eerste elftal van Feyenoord gekeept. Nadat vaste keus Eddy Treytel tien dagen voor de finale bij Ajax enkele blunders had gemaakt, werd Pieters Graafland door Happel teruggehaald. Tot lichte verbijstering van Happel meldde de ervaren doelman aanvankelijk dat hij deze stap eerst thuis met zijn vrouw moest bespreken.

Pieters Graafland kreeg één goal tegen en het was een bizarre. Scheidsrechter Concetto Lo Bello ging bij een vrije trap achter de muur van Feyenoord staan. Bij het schot van de Schotse verdediger Tommy Gemmell, ontnam de arbiter met zijn dwaze opstelling de Feyenoord-keeper het zicht. Twee minuten later was het al weer gelijk, toen Rinus Israël na een vrije trap van Hasil met een geplaatste kopbal de verre hoek vond. Dat was na 32 minuten spelen. Feyenoord nam vervolgens steeds meer initiatief. Celtic moest terug, de Schotten zagen Hasil op paal en lat knallen en Ove Kindvall een opgelegde kans missen. De verlenging was op drie minuten na al gespeeld en de replay op 9 mei dus nabij, toen Israël de beroemdste lange trap uit zijn loopbaan los liet. Billy MacNeill probeerde de over hem zeilende bal in het strafschopgebied te vangen, maar de aanvoerder kreeg 'm niet te pakken. Lo Bello liet na de handsbal doorspelen, waarna Kindvall de bal over doelman Williams in het net wipte.

Een dag later werden de Rotterdammers op de Coolsingel door een kwart miljoen mensen bejubeld. Vier maanden later werd ten koste van Estudiantes ook de Wereldbeker gewonnen, maar dat was een veel minder feestelijke gebeurtenis. De Argentijnen gedroegen zich als criminelen op voetbalschoenen. Nog diezelfde septembermaand was er voor Feyenoord de ontgoochelende uitschakeling in de Europa Cup door de onbekende Roemenen van UT Arad.

Deel dit artikel