Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Carrière Nelissen getekend door rellen/Wielrennen

Home

Johan Woldendorp

AMSTERDAM - Danny Nelissen heeft de witte vlag moeten hijsen. Op advies van de cardiologen Smeets en Wellens besloot de Limburgse wielrenner zijn topsportcarrière op te geven.

Daags van kerst werd Nelissen onwel. Onderzoek in het academisch ziekenhuis van Maastricht wees uit dat hij aan hartritmestoornissen leed. Met het hart zelf is verder niks mis. Per fax deed hij de wereld kond van de droeve mare. Een nadere toelichting van zijn kant volgt later, zo voegde hij er in de kennisgeving aan toe. De wielerwereld zal zich een renner blijven herinneren, wiens loopbaan werd gebrandmerkt door gezondheidsproblemen, talloze blessures en conflicten met werkgevers, maar ook door een niet aflatende strijdlust en de ontstuitbare drang om zijn gelijk in heikele kwesties te bewijzen.

Danny Nelissen was spraakmakend. Dat was zelfs al het geval toen hij in 1990 op 19-jarige leeftijd de jongste prof uit de Nederlandse wielergeschiedenis werd. Hij tekende een contract bij PDM - een ploeg waar het later slecht mee afliep - maar heeft de hooggespannen sportieve verwachtingen maar heel sporadisch waar kunnen maken.

Dat deed hij bijvoorbeeld heel nadrukkelijk in 1995 in het Colombiaanse Duitama, waar hij wereldkampioen bij, jawel, de amateurs werd. Maar op zijn karige erelijst van slechts een tiental overwinningen bij de profs komen te veel mijlpalen in de categorie 'Grote Prijs Wallonië', ritoverwinning in Aragon en etappezege in Hessen (zijn laatste, de afgelopen zomer) voor.

Het was een voedingsbodem voor frustratie bij hemzelf en conflictsituaties met zijn werkgevers. Het eerste gaf hij nooit toe. Danny Nelissen nam geen blad voor de mond. Dat werd in hem geprezen als hij net een contract voor een nieuwe ploeg had getekend, maar werkte averechts als dezelfde stal al vrij snel weer van hem af wilde. Als het moest stapte hij naar de rechter om het ontslag ongedaan te maken of op zijn minst rehabilitatie te bevechten.

Wanneer het weer eens zover was, trokken de betrokkenen steevast een rookgordijn op om de ware redenen zo goed mogelijk te verhullen. Geruime tijd voor hij in 1995 de regenboogtrui in ontvangst nam, had Jan Raas, manager van de nieuwe Rabo-ploeg, hem vastgelegd. Als één van de eersten zelfs. In 1996 hoorde hij prompt tot de strijdlustigste renners in de Tour de France en werd daarom met louter lof overgoten. Ploegleider Theo de Rooy vond het prima dat hij een etterbakje in zijn ploeg had zitten. “Want,” zo zei hij toen, “met tamme soldaten kun je geen oorlog winnen.”

Het jaar er op viel hij in de begindagen van de Ronde van Frankrijk op zijn knieën, liep infectie op en moest op de rustdag in Saint-Etienne de koers verlaten. De Rooy was panisch toen een cameraploeg van RTL de renner in het ziekenhuis wilde opzoeken, de pr-afdeling van de prestigieuze formatie stuurde 'indianenverhalen' de wereld in die het ergste over zijn gezondheidstoestand deden vrezen.

Een maand later kreeg hij te horen dat zijn contract niet verlengd zou worden en andermaal draaiden de hoofdpersonen als de spreekwoordelijke hete kat om de brij heen. Uiteindelijk kwam het er op neer dat hij ondermaats had gepresteerd. Bij het Deense Jack and Jones vond hij zijn - achteraf laatste - wielergeluk.

De manier waarop Nelissen bij Rabo moest vertrekken, was overigens hoffelijk in vergelijking met de wijze waarop de wegen tussen hem en TVM scheidden. Op 18 januari 1994, een jaar nadat hij bij de transportverzekeraar in dienst was getreden, werden bij een medische controle in Veldhoven hartritmestoornissen geconstateerd. TVM trok daarop gehaast zijn licentie (en daarmee ook zijn verzekering) in. In die dagen werd de wielersport herhaaldelijk opgeschrikt door sterfgevallen ten gevolge van hartstilstand.

De knokker Nelissen vroeg een tegenonderzoek aan en werd door twee Maastrichtse cardiologen in het gelijk gesteld. Er was niets aan de hand met het hart; er was geen enkele reden om niet weer op de fiets te stappen. Nelissen was echter niet meer welkom bij TVM. Er volgde een langdurige procedure over de aanvulling op het ziektegeld en het uitbetalen van achterstallig vakantiegeld. Uiteindelijk accepteerden hij en de sponsor een schikking.

Tijdens het ziekteverlof, in november '94, kreeg Nelissen een aanbieding van het Belgische Collstrop. Ploegleider Teirlinck was verguld met de klasbak die zomaar voor een klein ploegske wilde rijden. Ineens kwam er een kink in de kabel. Volgens de renner omdat een nieuw verworven werkmaatschappij van TVM mede-financier van de ploeg werd. “Ik kan het niet bewijzen”, zei Nelissen op 1 februari 1995 in Trouw, “maar het is gewoon een feit dat alles omsloeg toen er sprake van was dat TVM als co-sponsor van Collstrop ging optreden.”

Het was te kort dag voor Nelissen om nog een andere broodheer te vinden. Daarom werd hij in 1995 amateur. “Ik weet zeker dat ik in 1996 weer prof ben”, stelde hij zelfbewust. TVM heeft nooit de ware reden van het ontslag naar buiten gebracht. “Wel leugens”, beweerde de renner in hetzelfde Trouw-interview. Het is de vraag of Nelissen er gebaat mee zou zijn geweest als de ploegleiding het rookgordijn had opengetrokken. De coureur wenste zich door eigen medische begeleiders te omringen en dat was voor TVM onaanvaardbaar.

Ook wat dat aangaat blijft er een wolk vol vraagtekens boven het hoofd van Nelissen hangen. In november 1997 werd zijn naam genoemd in verband met de Fiod-inval bij voormalig PDM-arts Wim Sanders. Nelissen bestreed voor de rechter dat hij Epo, amfetamines, testosteron en hormoonpreparaten van Sanders had betrokken. In kort geding kreeg hij voor elkaar dat het dagblad De Limburger die betreffende passage in een verhaal over die affaire moest schrappen. Het verzoek om helemaal niet genoemd te worden werd niet ingewilligd.

Deel dit artikel