Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Cameretten-jury zit er dik naast

Home

FRANK VERHALLEN

ROTTERDAM -Jacqueline Kerkhof was zaterdagavond, in het Rotterdamse Luxor-theater, de terechte winnaar geweest van de 33ste editie van het cabaretfestival Camaretten. Maar ze verloor. Patrick Stoof werd ten onrechte als winnaar aangewezen.

Het gaf al te denken dat het duo Lebbis & Jansen zijn gastoptreden tot na middernacht moest rekken. De Cameretten-jury nam wel erg veel tijd voor het vaststellen van een uitslag die toch voor de hand lag. De vrees bleek terecht: de dwalende jury gaf, op grond van de verkeerde motieven, de prijs aan de verkeerde. Wat een blamage.

Jacqueline Kruithof greep naast de hoofdprijs. Met ruime meerderheid van stemmen won ze de publieksprijs, want de toeschouwers zagen het wél goed. En de vijfkoppige jury beloonde haar met de persoonlijkheidsprijs. Als compromis, zich bewust van een mogelijke blunder, zo ga je denken, want bij het bekendmaken van de hoofdprijs kwam haar naam niet eens voor. Het duo Stenzel & Geraldo won de tweede prijs en Patrick Stoof werd uitgeroepen tot de winnaar van Cameretten 1998. Het publiek was te verbouwereerd om boe te roepen. En Stoof? Tja, die kon het natuurlijk ook niet helpen.

De finale van Cameretten bestond uit drie totaal verschillende optredens, maar op grond van hun kwaliteit waren deze appels en peren best met elkaar te vergelijken. De voorstelling van het Brabantse duo Stenzel & Geraldo is een sterke combinatie van variété en cabaret, waarbij het conflict tussen een clown en een operazanger knap wordt uitgespeeld. Het duo heeft beslist theatertoekomst en kreeg terecht de tweede prijs.

Jacqueline Kerkhof was de grote verrassing. Ook zij is afkomstig uit Brabant, wat gezien het succes van Theo Maassen, Hans Teeuwen en De Vliegende Panters inmiddels de beste geboortegrond voor hedendaags cabarettalent lijkt te zijn. Haar voorstelling is een aaneenschakeling van losse scènes. Haar typeringen zijn nog te wisselend van niveau en worden te zeer bepaald door effectbejag. Daar staat een ijzersterke conference (over de vrouwelijke paringsdrift) tegenover, evenals een lied dat haar mooie zangstem en klassiek geschoold gitaarspel benadrukt. In het algemeen leunt ze nu nog te gemakkelijk en kritiekloos op een voorbeeld als Sanne Wallis de Vries en haar grofheid (alleen maar seks) moet wat meer tegenwicht krijgen door ook ontroering een kans te geven. Maar hier staat wel een groot en veelzijdig talent. Zij had dit festival dan ook moeten winnen.

De jury liet zich echter volledig misleiden door de voorstelling van Patrick Stoof, die zo voorspelbaar en clichématig was, dat de finaleplaats al verbaasde. De jury vond Stoofs performance inhoudelijk vooral zo interessant door de inbreng van literaire teksten. Helaas ontbrak het de jury zelf aan literaire kennis, want Stoof vergist zich soms lachwekkend. Als centraal thema declameert hij dan wel, weinig tekstvast en met veel pretentie Elsschots 'Het huwelijk', maar hij trapt daarbij in de valkuil van een verkeerde interpretatie. En dat Stoofs voorstelling persoonlijker is, zoals de jury prijst, heeft natuurlijk ook te maken met zijn 31 jaren. Hij is minstens tien jaar ouder en dus gerijpter dan Kerkhof.

Een jury van een cabaretfestival moet zich als belangrijkste doel stellen een deskundig oordeel te vellen over de mogelijkheden van nieuw talent op de vaderlandse theaterpodia, die al zo druk bevolkt zijn. Door de uitslag ziet Stoof die toekomst mogelijk te rooskleurig in. En Kerkhof? Die komt er zelf wel, ondanks de dwaling van deze jury.

Deel dit artikel