Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

C'est la vie klinkt mij draaglijker dan shit happens

Home

Rob Schouten

© Maartje Geels
Column

Er wordt veel geklaagd in Nederland en ik hou niet van klagers en querulanten, wie wel trouwens? Of lijd ik nu aan de bekende klaagparadox: het zijn altijd de anderen die klagen.

Je eigen geklaag, bijvoorbeeld over het feit dat anderen klagen, zie je niet. Net zoals je kunt vinden dat mensen te negatief tegen de wereld aan kijken, terwijl je het daardoor eigenlijk zelf doet.

Lees verder na de advertentie

Moeilijk en interessant probleem. Ik vind het kinderachtig om de schuld van tegenslag bij een ander te leggen en ik vind van mijzelf dat ik in een soort kosmische rechtvaardigheid geloof, maar het zou best kunnen dat ik eigenlijk een ouwe zeur ben.  Ik herinner me dat ik eens bij mijn garagist kwam, licht chagrijnig omdat er weer iets aan mijn auto haperde en dat hij zei: ja, dingen gaan stuk. Ja, dacht ik, en jij verdient eraan. Maar misschien had hij ook wel een diep verdriet over de teloorgang aller dingen.

'Als je maar gezond bent' plegen mensen te zeggen wanneer je door zulk miezerig noodlot getroffen wordt

Hoe dan ook: shit happens. Dat zeggen we tegenwoordig, sinds de jaren tachtig schat ik: shit happens. Stront gebeurt. Vroeger was dat c'est la vie, zo is het leven, en behalve de overgang van de Franse naar de Angelsaksische, lees Amerikaanse cultuur, zie ik daar toch ook wel een overdrijving van het probleem in. Dat het leven is zoals het is klinkt mij draaglijker in de oren dan dat er stront gebeurt. 

Overigens kan, onder de lelijke vlag van leedvermaak, andermans tegenslag nog wel iets grappigs hebben. Dat is het wezen van de Comedy Capers. Mijn vader, beroepsbezorger van redding en soelaas in christelijke zin, lachte zich een kriek wanneer in oude zwart-witfilmpjes iemand een taart in het gezicht gesmeten kreeg of met de achterkant van zijn ladder iemand anders omver veegde. 

Zeurpiet en zeurkous

Het klagen over de toestand in de wereld lijkt trouwens rechtvaardig over beide geslachten verdeeld: we kennen de zeurpiet, een man, en de zeurkous, een vrouw (kous is een oud woord voor het vrouwelijk geslachtsdeel, zoals in kletskous en blauwkous). Ook dieren kunnen nogal zeuren, om eten met name. Het lijkt al met al een met de evolutie meegegroeide eigenschap van levende wezens.

Dit alles ter inleiding van wat ik wilde vertellen, namelijk dat binnen enkele dagen ik een lekke fietsband kreeg, het startkoord van mijn grasmaaier brak, de verwarming van mijn auto het begaf, er een bekeuring van 154 euro op de mat viel wegens een verkeersovertreding (de Belgen hadden ergens in het geniep een bord van 70 km, dat er altijd trouw had gestaan, door eentje van 50 km vervangen) en ook de stofzuiger bleek de geest te hebben gegeven.

Het is zaak bij zoveel tegenslag optimistisch te blijven en het leven te omarmen. Het is immers allemaal maar materie. 'Als je maar gezond bent' plegen mensen te zeggen wanneer je door zulk miezerig noodlot getroffen wordt. Misschien moet je er, in stukjes als deze, niet eens over beginnen om de schijn te vermijden dat je er toch wel een beetje over klaagt. 

Anderzijds is het goed om te constateren dat het ons allemaal weleens overkomt, overmatige tegenslag. Al mogen we er niet over klagen, het troost toch.

Lees hier eerdere columns van Rob Schouten.

Deel dit artikel

'Als je maar gezond bent' plegen mensen te zeggen wanneer je door zulk miezerig noodlot getroffen wordt