Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Buitenlandse partner / Liefde laat zich geen regels opleggen (opinie)

Home

door Bastiaan Franken

Nederlanders met een niet-Europese partner hebben te maken met streng beleid. Daarmee doet de overheid oprecht verliefden ernstig tekort.

Het recht op een gezins- en familieleven is een recht dat voor iedereen zou moeten gelden. Helaas is de realiteit anders. Alleen Nederlanders met een Europese partner kunnen dit recht direct uitoefenen. Wanneer een Nederlander verliefd wordt op iemand van buiten de Europese Unie, wordt het ingewikkeld. Het recht om dan samen te wonen verkrijgt de gemiddelde Nederlander pas op pak ’m beet 35-jarige leeftijd. Goedverdienende ouders, een trouwerij of kinderen veranderen hier niets aan.

Oorzaak is de inkomenseis voor mensen met een partner van buiten de Europese Unie. Die is 120 % van het minimuminkomen, ofwel 1449 euro netto per maand (inclusief vakantiegeld). In het huidige regeerakkoord staat het voornemen om de inkomenseis verder te verhogen.

Ik ben een Nederlandse jongeman van 27 en afgestudeerd aan de universiteit. Wonend in het internationale Amsterdam ben ik verliefd geworden op een meisje uit New York City. Ik wacht al jaren op het recht om met haar in Nederland samen te wonen. Door een zware voetbalblessure zat ik een halfjaar in een rolstoel en duurde het meer dan 1,5 jaar voordat ik weer enigszins normaal kon lopen en staan. Vrijstelling van de inkomenseis kon ik alleen krijgen als ik 80 tot 100 procent arbeidsongeschikt zou worden verklaard en dit blijvend zou zijn. Als socioloog doe ik zo participerende observatie in de groep Nederlanders met een niet-Europese partner.

Ik ben niet de enige jonge academicus die strandt op de harde Nederlandse immigratiewetgeving. De gemiddelde leeftijd waarop Nederlandse jongeren afstuderen aan de universiteit is 26 jaar. Het vinden van een baan met een jaarcontract en voldoende salaris duurt 1 tot 2 jaar. Dat betekent dat de gemiddelde hoogopgeleide Nederlander tot zijn 28ste niet kan samenwonen met zijn eventuele niet-Europese partner. Het kan dus aardig ingewikkeld worden als een Nederlandse student verliefd wordt tijdens een internationale stage of wereldreis.

Ik ben verliefd en wil niets liever dan samen met mijn geliefde een bestaan opbouwen. Mijn vriendin voelt zich al lang niet meer welkom in Nederland en is ontzettend gefrustreerd. Zij vindt Nederland maar een eng land. Ik voel mij hier ook steeds minder thuis en ben ontzettend kwaad dat ik niet mag samenwonen in Amsterdam. Momenteel overwegen we serieus om te verhuizen naar een ander Europees land. Daar mogen we wel samenwonen, omdat we dan onder Europese wetgeving vallen. Vervolgens kunnen we in Nederland een beroep doen op het EU-gemeenschapsrecht. Veel stellen zijn ons daarin al voorgegaan, wat bekend is geworden als de België-route.

Waarschijnlijk voldoe ik over 1 à 2 jaar aan de inkomenseis en kan ik eindelijk mijn vriendin welkom heten. Dit is anders voor mensen die structureel een ongunstige positie op de arbeidsmarkt hebben. Zij zijn niet kwaad, zoals ik, maar woedend. De gemiddelde Nederlandse allochtoon met een laag inkomen zal nooit met een partner van buiten de Europese Unie kunnen samenwonen, hoe oud hij of zij ook wordt. Ook laagopgeleiden en vrouwen hebben het zwaar. Een ruime meerderheid van de werkende vrouwen verdient niet genoeg. Het CDA een gezinspartij? Blijkbaar niet als je jong, allochtoon of vrouw bent.

Sinds het aantreden van Verdonk zijn 30.000 aanvragen voor huwelijksmigratie afgewezen. De regering is blij met zulke duidelijke resultaten, maar het is diep triest dat zoveel mensen niet bij hun geliefde kunnen zijn. De regering is duidelijk te ver doorgeschoten in haar economische benadering van sociale problemen.

Liefde kun je niet met beleid sturen, liefde komt uit het hart en wordt door persoonlijke en sociale factoren bepaald. Wie gaat er nu een andere partner kiezen omdat de Nederlandse overheid dit wenselijk acht? Uit onderzoek blijkt dat bijna alle mensen die stuiten op de harde immigratiewetgeving al jarenlang een relatie hebben en pas bij het beslissen samen te gaan wonen ontdekken welke obstakels de Nederlandse overheid heeft opgeworpen. De overheidsmaatregelen worden door hen als grove discriminatie ervaren. De verhalen op bijvoorbeeld buitenlandsepartner.nl en mixed-couples.nl zijn schrijnend. Veel gezinnen leven noodgedwongen gescheiden en kinderen moeten maar uitzoeken of ze in Brazilië bij mama of in Nederland bij papa willen wonen.

Het doel van het beleid is om het trouwgedrag van Turken en Marokkanen te veranderen en daarmee integratie te bevorderen. De overheid wil zo iets doen aan de grote druk die zij leggen op het stelsel van sociale zekerheid, gedwongen huwelijken en taalachterstanden. De middelen die worden ingezet slaan de plank echter volledig mis. Mensen ongelijk behandelen leidt van nature tot desintegratie en verzet. Zij gaan verklaringen zoeken waarom zij ongelijk behandeld worden en vervreemden van hun omgeving.

Ik heb gelukkig uitzicht op mijn recht om hier samen te wonen met mijn geliefde. Toch voel ik mij als Romeo en zie Nederland steeds meer als een vijand. Waarom geldt voor mij een ander bestaansminimum dan voor mijn vrienden? Ik kan dit maar niet begrijpen. Dat gevoel moet vele malen sterker zijn voor iemand die geen uitzicht heeft op voldoende inkomen.

Ik zou het kabinet met klem willen wijzen op de gevolgen van zijn beleid. Het recht op een gezins- en familieleven is niet langer voor iedereen in Nederland gelijk toegankelijk. Er wordt met twee maten gemeten en dat wordt niet snel vergeten of vergeven. Uiteindelijk oogst men altijd wat men heeft gezaaid.

Bastiaan Franken is socioloog.

Deel dit artikel