Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bouwplaats als nieuw speelveld De Kock

Home

Rob Pietersen

Johan de Kock zag voetbal altijd als een goedbetaalde hobby. De 13-voudig international was bouwkundig ingenieur van beroep. Dat vak oefent de veertigjarige ex-prof nu uit. Voorlopig. ,,Ik heb altijd gezegd dat ik géén trainer zou worden. Dat leek me niks. Maar nu trekt het toch.'' Het kan bijna niet anders: de hobbyist van vroeger keert terug als prof. Professioneel trainer.

UTRECHT - Hij zit in een bouwkeet aan de A2. Buiten is het grijs en grauw en rolt Nederland-forenzenland in de file naar het eerste kopje koffie van de baas.

,,Welkom in Papendorp, de mooiste kantoorlocatie van Nederland'', zegt Johan de Kock, de projectleider van de afdeling realisatie van het stukje bouwland naast Utrecht.

Ingeklemd tussen knooppunt Oudenrijn, tussen de A12 en de A2, en het Amsterdam-Rijnkanaal. De koeien zijn vertrokken, vergast door de uitlaatgassen. Het land is bemest met beton. Op deze plaats verrijzen kantoren. Hier sluiten straks honderden werknemers na de cup-a-soup achteraan in de file.

Dit is zijn nieuwe speelveld. Johan de Kock beëindigde in de zomer van 2001 zijn loopbaan als speler. Het lichaam wilde niet meer. Gelukkig kon het hoofd nog veel meer.

Hij stond onder contract bij FC Groningen (drie seizoenen), FC Utrecht (7), Roda (2) en het Duitse Schalke (5). Hij was verdediger, uit het beste, hardste hout gesneden. Op hem kon je bouwen, elke wedstrijd, elke training weer. Hij gaf alles.

Maar voetbal wás nooit alles. De Kock studeerde in Groningen aan de hts, haalde in Utrecht zijn ingenieursdiploma en ging ermee aan de slag, in eerste instantie in de wegenbouw in Utrecht en Limburg. ,,Ik heb het altijd heel belangrijk gevonden om naast de fysieke, sportieve inspanning ook met het koppie te werken. Denken, overleggen, rekenen: heerlijk.''

In de zomer van 1996, nadat hij tijdens het Europees kampioenschap in Engeland onder bondscoach Guus Hiddink in vier wedstrijden in de achterhoede van Oranje had gestaan, verhuisde De Kock van Roda JC naar Schalke. In Gelsenkirchen werd een nieuw stadion gebouwd en de nieuwe voorstopper werd erbij betrokken. ,,In de eerste jaren offerde ik mijn vrije dag ervoor op, later werd het steeds meer.''

Zijn eerste seizoen bij de inmiddels 100-jarige club was het mooiste. In mei 1997 won hij -met Huub Stevens als coach en Youri Mulder en Marco van Hoogdalem als ploeggenoten- de Uefa Cup. In de jaren erna bleven grote successen uit.

Eind 1999 werd er in de knie van de stoere verdediger schade aan het kraakbeen geconstateerd. Het duurde even voordat De Kock zijn hobby wilde opgeven, hij bouwde af op het trainingsveld en stortte zich steeds meer op die ander loopbaan, op het échte werk.

Voor hem geen leven langs de lijn. Lijdzaam toezien hoe verwende vedetten hun talenten verkwisten. Geen gemakzucht, geen gebaklucht, geen gebakken lucht. Geen mooie praatjes of trainerstaal.

Dit was zijn toekomst. Bouwhelmen en hijskranen. Schafttijd en een bakkie doen. Hiervoor had hij gestudeerd, tijd geïnvesteerd, een bedrijf opgericht: De Kock Management BV.

Zes uur wakker, om zeven uur in de keet. Dat was het echte leven. Hij had er langzaam aan kunnen wennen. Hij vond het niet erg. Johan de Kock voelde zich als voetballer ook nooit ergens te goed voor. Hij zweefde alleen om kopduels te winnen.

Toch ging het kriebelen. Ook bij hem. Zelfs bij hem. ,,Eerst vind je het wel prettig: weekeinden zónder voetbal. Er was voldoende te doen. Maar zeventien jaar betaald voetbal... Daar neem je niet zomaar afstand van. Het gaat toch gewoon weer trekken. Je gaat het toch missen.''

,,Je gaat iets zoeken. Ja, en trainer worden is dan eigenlijk een vrij logische stap. Ik heb altijd gezegd dat dat helemaal niets voor mij zou zijn... Je ziet dat je je daarin gemakkelijk kunt vergissen.''

De Kock meldde zich in 2002 voor de trainerscursus. Hij haalde in twee jaar tijd drie diploma's. Met dezelfde inzet die hem als voetballer tekende. Met hetzelfde fanatisme waarmee hij zijn hts-diploma haalde en als ingenieur aan de slag ging.

Volgend jaar hoopt hij aan de laatste cursus te beginnen, met dat diploma kan hij als hoofdtrainer in het betaald voetbal aan de slag. Toch. Ondanks alle voornemens. Hij keert terug, het kan bijna niet anders. Als voetballer was hij een liefhebber, een hobbyist. Straks wil hij als trainer werkzaam zijn in het profvoetbal.

Vooralsnog oefent hij met vv Rheden, eersteklasser dichtbij huis in De Steeg. ,,Ik ben wel eens iets te ambitieus. Die drive zit er nu eenmaal in. Bij alles wat ik doe.''

Vanavond is hij te gast bij Feyenoord-Schalke, groepsduel in de Uefa Cup. ,,Feyenoord is Schalke in het klein, qua uitstraling, als club van de arbeiders. In Rotterdam gaat het om havenwerkers, in Gelsenkirchen om de mijnbouw.''

Het zijn de clubs van schafttijd en bakkie doen. Van opgestroopte mouwen, en werken voor je geld. Het zijn clubs van zijn hart. Nu bouwt de ambitieuze ingenieur nog aan Papendorp, straks aan een elftal. Dat kan bijna niet anders.

Deel dit artikel