Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Blaszka's olympische droom is snel voorbij

Home

ELINE VAN SUCHTELEN

vrije stijl | De eerste vrouwelijke worstelaar voor Nederland moet al na één partij teleurgesteld naar huis.

Drie jaar woonde Jessica Blaszka in een bejaardentehuis in het Zweedse Klippan, een plaatsje met 8000 inwoners. In de linkervleugel van het complex zaten de 80- tot 85-jarigen. Rechts degenen die nog ouder waren. Er tussenin zat de 24-jarige Blaszka, de eerste vrouwelijke worstelaar voor Nederland op de Olympische Spelen.

Bij gebrek aan concurrentie - in Nederland is geen vrouwelijke worstelcompetitie - trok ze naar het piepkleine plaatsje in het Zweedse niemandsland. Meer dan een kerk, een supermarkt en een hotel met buurtkroeg is er niet. Ze deed het allemaal voor haar olympische droom, die gisteren slechts zes hele minuten in vervulling ging.

In de olympische worstelhal in Rio ging de Limburgse in de achtste finale van de klasse tot 48 kilogram (vrije stijl) met 0-7 kansloos ten onder tegen de Amerikaanse Haley Ruth Augello. Bij de loting wist Blaszka al dat het avontuur in Rio niet lang zou duren. Augello weegt normaal gesproken rond de 55 kilo.

Om met de klasse tot 48 kilogram mee te kunnen, hongert ze zich uit om na de weging, een dag voor de wedstrijd, snel kilo's erbij te eten. "Ik zag haar bij de weging en toen was ze meer dood dan levend", vertelt de stiefvader van Blaszka, Michel Krauth. "Ze hebben een dag om bij te komen, maar we wisten dat het fysiek een moeilijke wedstrijd ging worden. Het normale gewicht van Jessica is 52 kilo." Als Augello de finale zou halen, had Blaszka terug mogen komen. Maar de Amerikaanse strandde in de kwartfinales. Na afloop liep de Nederlandse teleurgesteld door in de mixed zone, de plek waar de pers en de atleten elkaar ontmoeten. Vader Krauth, tevens trainer, wist niet of hij haar kon overhalen om terug te komen. Lachend: "Ik kan haar niets verplichten. Anders krijg ik nog meer ruzie thuis."

Ruzie over de sport was er wel vaker. Met een lange familiegeschiedenis in het worstelen gaat het thuis aan de eettafel over niets anders. Het is één van de redenen dat Blaszka besloot om naar Zweden te vertrekken om daar met de nationale selectie te trainen. "Ik ben heel fanatiek, zij is heel fanatiek en vaak ging het na de training tijdens het eten nog steeds over wat ze nog kon verbeteren. Zo gaat dat."

Bij de Limburgse familie zit de sport in het bloed. Opa Piet Snijders was een gerenommeerd beoefenaar en het was een logisch gevolg dat kleindochter Jessica ook de mat op stapte. Alleen kon ze niet met leeftijdgenoten sparren, want die zijn er niet in Nederland.

Toen Blaszka zich vorig jaar met een derde plaats op de WK plaatste voor Rio, de eerste Nederlandse deelnemer sinds 'Gia', de geboren Georgiër George Torchinava die in Sydney in 2000 in actie kwam, was er eindelijk wat media-aandacht. Dat er amper interesse is voor de aloude olympische sport waarbij coaches tijdens de wedstrijd een knuffel (de mascotte van het toernooi) op de mat mogen gooien tegen de beslissing van de scheidsrechter, vindt Krauth jammer. "Er werd toen eindelijk over Jessica geschreven, maar negentig procent van de journalisten had geen idee wie ze was."

Haar stiefvader hoopt dat daar verandering in komt als zijn dochter tegen de tijd dat de Spelen in Tokio eraan komen, over vier jaar, een potentiële medaillewinnaar is. Na Rio verhuist de Limburgse, die de olympische ringen al voor Rio op haar pols had laten tatoeëren om extra druk te zetten achter de plaatsing, terug naar Eindhoven om een appartement te zoeken met haar vriend, een Engelse worstelaar.

Krauth heeft er via een 'pact' met de Duitse bondscoach voor gezorgd dat ze bij een club in Dormagen bij Keulen kan trainen. Zweden was goed, maar hij gelooft dat ze met meer individuele begeleiding, met Krauth zelf en haar oom als coach, nog beter kan worden. Het komt zijn vakantiedagen alleen niet ten goede. De autoschade-expert werkt meer dan vijftig uur per week en is al vier jaar niet op vakantie geweest om zijn dochter te bezoeken in Zweden.

Deel dit artikel