Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bescheiden muzikaal genie met een enorme productie

Home

Bianca Bartels

'Op een mooie Pinksterdag' schreef hij in één dag. 'Het is over' in drie maanden. Hoelang melodieëngenie Harry Bannink ook over zijn composities deed, hij leverde keer op keer prachtige, onvergetelijke liedjes af, die jaren later nog in het gemeenschappelijke Nederlandse geheugen gegrift staan. Alsof ze er nooit niet geweest zijn.

Dinsdag is op 70-jarige leeftijd componist, pianist en arrangeur Harry Bannink in zijn woonplaats Bosch en Duin overleden. Hij laat zo'n 3000 uiteenlopende composities na, wat betekent dat hij er gemiddeld twee per week schreef. Van 'Tearoom Tango' voor Wim Sonneveld, tot de muziek in zeven musicals, samen met Annie M.G. Schmidt. Voor tv componeerde hij liedjes voor 'De Stratemaker op Zee Show', 'De Film van Ome Willem' en recentelijk 'Het Klokhuis'. Tekstschrijver Guus Vleugel zei ooit: ,,Het geheimzinnige met de muziek van Harry is dat ze nieuw is, terwijl er tegelijk een soort echo in zit van iets wat je al kent.''

Bannink werd in 1929 in Enschede geboren. Na de oorlog deed hij in Den Haag staatsexamen piano aan het Koninklijk Conservatorium. Hij volgde een kleinkunstworkshop bij de KRO, waar hij de basisprincipes van het vak - liedjes schrijven - leerde. Maar erg volgens de regeltjes heeft Bannink nooit gewerkt, zei hij. Hij schreef meer vanuit zijn intuïtie en gevoel. Wanneer hij een tekst las, hoorde hij daar direct de noten bij. De melodie en de begeleiding kwamen dan automatisch naar boven. Het hielp Bannink als hij wist wie het nummer uit zou voeren: ,,Van iemand als Conny Stuart kende ik alle mogelijkheden en wist ik hoe we die samen konden gebruiken.'' Bijna altijd componeerde Harry Bannink muziek voor kant-en-klare teksten. Als hij al wetten hanteerde dan was het dat een tekst ,,niet te glad en regelmatig moet zijn. De regelmaat is een nagel aan de doodskist van de componist. Afwijkende regels geven fleur aan liedjes.''

In het begin van zijn theaterwerk was hij orkestleider bij Henk Elsink, tot Wim Sonneveld hem in 1963 engageerde. Voor hem componeerde Bannink legendarische nummers als 'Frater Venantius', 'Tearoom Tango' en 'Nikkelen Nelis'.

Sonnevelds impresario John de Crane koppelde hem vervolgens aan Annie M. G. Schmidt. Hun combinatie bleek een gouden greep. Het duo - dat amper wist wat een musical was - schreef 'Heerlijk duurt het langst' (1965) en maakte met deze eerste Nederlandse musical geschiedenis. Later volgden de musicals 'En nu naar bed' (1971), 'Wat een planeet' (1973), 'Foxtrot' (1977), 'Madam' (1981) 'De Dader heeft het gedaan' (1983) en 'Ping Ping' (1984). De musicalliedjes 'Vluchten kan niet meer' (Jenny Arean en Frans Halsema) en 'Op een mooie Pinksterdag' (Leen Jongewaard en André van den Heuvel) zingt nu nog iedereen mee.

Niet alleen op het toneel bleek hun samenwerking succesvol. Bannink leverde ook de muziek voor Schmidts liedjes in de televisieserie 'Ja zuster, Nee zuster', met daarin de evergreens 'M'n opa', 'De kat van ome Willem' en 'In een Rijtuigje'.

De samenwerking van Schmidt en Bannink was er een van wederzijdse bevruchting. Soms was er nog geen volledige tekst. Dan stuurde zij hem een paar tekstflarden, waarop hij haar door de telefoon een melodietje voorspeelde. Dat inspireerde Schmidt op haar beurt weer om verder te gaan.

Harry Bannink had veel ontzag voor geschreven woorden. Hij zag componeren als een dienende taak en zorgde er dan ook voor dat de tekst altijd verstaanbaar bleef. Een nederige man op de achtergrond, die verlegen was toen in 1996 het Amsterdams Kleinkunstfestival een hommage aan hem bracht. Hij moest overgehaald worden om een cd uit te geven waarop hij liedjes van Schmidt en hemzelf zingt - 'Harry Bannink zingt!' (1999). Zijn werkzaamheden had hij al wat teruggedrongen, maar deze zomer schreef hij nog de melodieën uit van 'Ja zuster, Nee zuster', voor een boek over de serie dat volgende maand bij Nijgh en Van Ditmar verschijnt. Vergeten zullen we hem niet.

Deel dit artikel