Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bennaars: ik zat als klittenband aan Pele vast

Home

MATTY VERKAMMAN

ORLANDO, BERGEN OP ZOOM - Van de 603 internationals die in 89 jaar tijd het Nederlands elftal hebben gediend, is er maar één die twee keer met Oranje tegen Brazilië heeft gespeeld: Rinus Bennaars uit Bergen op Zoom.

Bennaars verloor in 1952 op de Olympische Spelen van Helsinki met 5-1 van de toen alom als 'baltovenaars' omschreven Brazilianen. Die wedstrijd werd overigens niet in Helsinki, maar in Turku gespeeld. Bennaars was toen nog een min of meer oprechte amateur van de Bergse club DOSKO. Die afkorting stond (en staat) voor Door Ons Samenspel Komt Overwinning. Het samenspelen bracht in de tijd van Bennaars steeds te weinig overwinningen. Hoewel DOSKO op zeker moment de rechtervleugel Louis Overbeeke-Rinus Bennaars aan Oranje leverde, slaagde de club er nooit in de hoogste voetbalklasse van het land te bereiken. Een tweedeklasser met twee internationals, het werd nooit eerder en ook nadien niet meer vertoond. De jaren aan een stuk steeds weer op het nippertje gemiste promotie dreef Bennaars ten slotte naar betere clubs. Halverwege de jaren vijftig ondertekende hij een contract bij het Tilburgse NOAD, in 1960 vond Feyenoord de binnenspeler goed genoeg voor een tweede transfer. Zijn opvallende spel bij Feyenoord bracht hem als professional op gevorderde leeftijd weer terug in Oranje, dat hij in 1954 als amateur voor de tiende en voorlopig laatste keer had gediend. Negen jaar na dat afscheid was hij er in 1963 weer bij, toen regerende wereldkampioen Brazilië in het afgeladen Olympisch Stadion moest worden bestreden. Dat was toen het echte Brazilië, met sterren als doelman Gilmar, Lima, Amarildo, Pepe en voetbalkoning Pele in de ploeg. In 1952 telde de KNVB de wedstrijd wel als een officiële interland, Brazilië niet. De Olympische beweging in Brazilië had een studententeam naar Finland gestuurd. De atletische voetballers waren voor Oranje veel te goed, maar blijkbaar niet goed genoeg voor het hoogste niveau. Toen Brazilië zich twee jaar later in Zwitserland meldde op de WK-eindronde, was geen Braziliaanse Olympiër uit Helsinki in de nationale ploeg aanwezig.

Rinus Bennaars is als gepensioneerd NS-employé de laatste jaren intensief bezig met de herbeleving van zijn voetballoopbaan. Toen hij speelde, hield hij er geen plakboeken op na. Nu, jaren later, heeft hij er aardigheid in de beelden van toen terug te zoeken. Bij een sportjournalist kreeg hij toegang tot een omvangrijk archief. Van alle vijftien interlands die hij heeft gespeeld, bezit hij nu foto's en verslagen. Het heeft hem geholpen zijn interlandleven tot in de details opnieuw te beleven. Wat hem bijvoorbeeld opviel in Helsinki: Oranje speelde toen nog in wijde, lange broeken tot op de knie. De Brazilianen deden niet mee aan die Europese mode en voetbalden in strakke korte broekjes. Brazilië leek er nog vlotter door te spelen. Zij konden combineren op basis van één keer raken, zij hadden de bal binnen veertig minuten ook al drie keer achter doelman Piet Kraak geschoten. Bennaars was er diep van onder de indruk. Zoals hij als eenvoudige Westbrabantse jongen ook geroerd was door de Olympische entourage. De bijna sacrale sfeer van de opening woog zwaarder dan de afwezigheid van stervoetballer Abe Lenstra. De vedette van Heerenveen lag voortdurend overhoop met de keuzecommissie over de vraag op welke plaats hij moest spelen. Abe moest het vaak als linksbuiten doen, maar zag daar absoluut geen heil in. Ook zijn vliegangst hield hem af van verre reizen. Het gebeurde wel dat hij voor trips naar de Scandinavische landen alleen in zijn auto reisde. Van de wedstrijd in Turku herinnert Bennaars zich dat Nederland al snel door een goal van Jan van Roessel van Willem II voor kwam. “Maar daarna waren die jongens veel te snel. Het waren naar ons gevoel ongewoon balvaardige voetballers. In vergelijking met die Brazilianen waren wij nogal stijve jongens.”

Rinus Bennaars is tot op heden niet alleen de enige Nederlander geweest die twee interlands tegen Brazilië speelde, hij is ook de enige die het in een interland rechtstreeks tegen de grote Pele heeft opgenomen. Hij denkt er met gemengde gevoelens aan terug. Aanvankelijk was hij een echte binnenspeler, een aanvaller. In de ontwikkeling van het spel gingen de binnenspelers in de jaren zestig meer en meer terug. Ze kregen toen ook opdrachten mee. Dat was ook het geval voor die wedstrijd in Amsterdam tegen Brazilië. Bennaars: “Bondscoach Elek Schwartz besloot dat ik Pele moest schaduwen. Zo'n opdracht lag niet in de aard van mijn spel. Pele was zo'n fantastische voetballer, als liefhebber van het spel hield ik er niet van dat zo'n voetballer door iemand van de tegenpartij uitgeschakeld moest worden. Met die opvatting was ik als voetballer niet opgegroeid.”

Op 2 mei 1963 speelde Bennaars dus tegen zijn natuur in. “Ik vond het naar. Ik zat als klittenband aan Pele vast. Nooit eerder had ik zo'n taak uitgevoerd, maar ja, Schwartz had het mij nu eenmaal gevraagd. Het was een vriendschappelijk duel, maar we wilden graag winnen. Er stond ook een forse premie op het spel, ik meen me te herinneren dat het om duizend gulden ging. Dat was destijds een enorm bedrag.”

Nederland won zowaar, met 1-0. Een doelpunt van linksbuiten Peet Petersen bracht in de laatste minuut de beslissing. Toen de goal viel, was Pele al lang niet meer op het veld. Na ruim een half uur hield hij het voor gezien. Bennaars: “Ik was zelf niet gelukkig met de rol die ik moest spelen en Pele ook niet. Enkele keren kwam ik nogal fel in. Dat irriteerde hem. Hij gaf me een reprimande en ging even later het veld af. We wonnen dus, ik had Pele uitgeschakeld, maar had na afloop geen voldaan gevoel.”

Pele laat zich zaterdag in zijn zwarte limousine naar de wedstrijd in Dallas rijden. Rinus Bennaars gaat er thuis voor de buis voor zitten. “Ik hoop op een verlenging, maar denk dat Brazilië net even te sterk is. Technisch heeft die ploeg ook nu weer veel te bieden. Ik houd ook mijn hart vast voor Stan Valckx. Hij zal tegen Romario komen te spelen. Valckx neemt nogal wat risico's in de duels, hij moet oppassen dat hij er niet met twee gele kaarten af vliegt.”

Deel dit artikel