Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Benauwende opera van Britten met naar de strot grijpende beelden

Home

PETER VAN DER LINT

OPERA
'Owen Wingrave' Opera Trionfo/Nieuw Ensemble HHHHH

Toch opvallend dat er nog steeds mensen zijn die moeite hebben met Benjamin Brittens opera 'Owen Wingrave'. Het benauwende en verstikkende stuk over een adelborst die niet in de militaire familietraditie van zijn steeds in oorlog sneuvelende voorvaderen wil stappen en daardoor alsnog als 'held' sterft, is een parel in Brittens oeuvre. Een parel is ook de productie die Opera Trionfo er vorig jaar in samenwerking met het Nieuw Ensemble van maakte. Zaterdag ging dit wondertje in de Amsterdamse Stadsschouwburg in reprise.

Britten was een pacifist in hart en nieren. Hij droeg het fenomeen oorlog als het ware eigenhandig ten grave in zijn overtuigende meesterwerk 'War Requiem' uit 1962. Maar de componist Britten had als mens lang een slechte reputatie omdat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog dienst weigerde. Dat stond in het Verenigd Koninkrijk van die jaren gelijk aan landverraad. En ook al schreef Henry James het verhaal over Owen Wingrave - de basis van Brittens opera - ver voor de twee grote oorlogen in de 20ste eeuw, het titelpersonage heeft natuurlijk alles weg van Britten zelf.

Misschien dat juist dat gegeven de acceptatie, met name in Brittens vaderland, zo in de weg heeft gezeten. Want muzikaal doet 'Owen Wingrave', door Britten in 1967 op verzoek van de BBC als televisie-opera gecomponeerd, geen moment onder voor de opera die erop volgde: 'Death in Venice', Brittens laatste. Het Nieuw Ensemble verdedigde de partituur onder leiding van Ed Spanjaard met vuur en zwaard. Spanjaard liet met zijn gedreven musici in elke maat horen hoe overtuigd ze zijn van deze grillige en 'lastige' muziek.

Op de b├╝hne pareerden regisseur Floris Visser en decorontwerper Gary McCann die strenge weldaad uit de bak met onontkoombare en naar de strot grijpende beelden. Alleen het idee al om de portrettengalerij op landgoed Paramore, daar waar Owens heldhaftige familie hangt, uit te beelden met lege, grijze lijsten is een meesterzet. De bewegings- en personenregie is zo goed doordacht, dat je er bij tijd en wijlen kippenvel van krijgt. Vreemd achteruitlopende in het zwart geklede wezens bevolken het huis op Paramore. Niets ontziende, harde personages, alleen maar uit op status en traditie.

De zangerscast is bijna helemaal gelijk aan die van vorig jaar. Ze hebben zich hun rollen zo mogelijk nog beter eigengemaakt. Francis van Broekhuizen is werkelijk ijzingwekkend als Owens tang van een tante, Bauwien van der Meer zingt uitstekend als goeiige Mrs. Coyle, terwijl Alexandra Schoeny de hysterie van oorlogsweduwe Julian treffend hoorbaar maakt. Maar alle acht zangers zijn hier helemaal op hun plek, ook de geweldige nieuweling in de cast, Alistair Shelton-Smith in de titelrol. Het is al met al geen gezellig avondje uit, maar gaat dat zien!

Deel dit artikel