Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Belgisch-Nederlandse countryrock slaat aan

Home

door Hans Nauta

Met de country-rage die Madonna op haar geweten heeft, heeft het nieuwe project van Carol van Dijk niets te maken. Al járen terug wilde de zangeres van Bettie Serveert countryliedjes zingen. Met de Vlaming Pascal Deweze vormt ze sinds kort Chitlin' Fooks. Morgen presenteren ze in het Amsterdamse Paradiso hun eerste album.

Menigeen trok verbaasd de wenkbrauwen op toen eerder deze zomer Carol van Dijks eerste country-album werd aangekondigd. De bescheiden zangeres is toch voornamelijk bekend van Bettie Serveert, of 'Bettie', zoals ze zelf liefkozend zegt. De Amsterdamse band debuteerde in 1992 met het vrij melancholieke album 'Palomine', en werd met vloeiende gitaarliedjes al snel vaandeldrager van de alternatieve muziekhoek.

Enkele maanden na het eerste optreden, nog voor het verschijnen van dat debuutalbum, stond de band al op het New Music Seminar in New York. Er volgden optredens op festivals als Pinkpop en het Deense Roskilde, en in het Central Park in New York. In Amerika werd de band uitgeroepen tot belangrijkste Nederlandse groep van de jaren negentig. Het succes was aanzienlijk, het respect van andere muzikanten leek nog wel groter. Je zou denken dat Van Dijk al haar muzikale ideeën wel in Bettie Serveert kwijt kon. Maar dat was dus niet zo.

Pascal Deweze, haar partner in Chitlin' Fooks, verklapte onlangs in een interview hoe het zat. Al die jaren was Dolly Parton stiekem Van Dijks grote voorbeeld geweest. ,,Welnee'', zegt ze nu zelf in een Amsterdams hotel. ,,In de muziek heb ik geen idolen. Wees niet bang, ik verschijn straks niet met een suikerspinkapsel à la Dolly op het podium. Pascal verwachtte niet dat al zijn woorden werden afgedrukt. Het was een grap.''

Maar Van Dijks liefde voor oorspronkelijke country is wel serieus. In haar geboorteland Canada is het genre zeer populair. 'Helaas' verhuisde Van Dijk op jonge leeftijd naar Nederland, waar weinigen haar liefde voor de roots deelden. ,,Tot mijn verdriet kende ik niemand in Amsterdam die van country hield.'' Zo verdween Van Dijks plan om een countryplaat te maken in de ijskast. Erg was dat niet, want Bettie groeide en bloeide, vroeg om aandacht en gaf ook veel terug.

De laatste jaren raakte Van Dijk steeds beter thuis in het kleine maar bruisende Belgische muziekwereldje. Zo zong ze mee op het album 'Songs from a bad hat' van Mauro, die weer met Pascal Deweze in de band Mitsoobishy Jacson speelde. Deweze, leider van de groep Metal Molly, werkte weer mee aan het recentste Bettie-album 'Private suit'.

,,Het prettige van Vlamingen is dat ze meteen doen wat ze willen. Nederlanders praten net zolang over een nieuw project, tot het eerste enthousiasme onder het stof is verdwenen.'' Toen Van Dijk bij Deweze een evengrote voorliefde voor traditionele Amerikaanse muziek herkende, belandden haar plannen dankzij zijn doorzettingsvermogen in een stroomversnelling.

Op 1 februari van dit jaar kwamen de twee samen in Antwerpen en al de volgende dag stond het eerste gezamenlijke nummer op papier. Bevriende muzikanten van Vlaamse bands als Das Pop en El Tattoo Del Tigre kwamen langs met instrumenten als contrabas, viool, mandoline en drums. Verder werd voor het nadrukkelijke geluid van de pedal steel-gitaar Jeff Marinus aangetrokken, een Belgische country-crack, die verbaasd was te ontdekken dat een jonge generatie muzikanten oorspronkelijke country verkoos boven de gelikte Nashville-muziek van country-fm. Al na acht weken waren de opnames volledig afgerond.

Dankzij contacten die Van Dijk via Bettie Serveert in Amerika heeft, werd het album er in juni uitgebracht. Bovendien kon razensnel een tourneetje in de steigers worden gezet. Het duo speelde in juli in zaaltjes in New York, Boston en Washington en bij allerlei radiostations. Op de website van het onafhankelijke station WFMU uit New Jersey is zo'n optreden nog te beluisteren. Presentator Scott Williams merkt in een voorwoord nog even op hoe vreemd het eigenlijk is: ,,Een country waltz die wordt afgeteld met een soort van ein zwei drei. Maar dat is ook weer de charme van deze Belgisch-Nederlandse hybride.'' Van Dijk: ,,Ik was verbaasd over de reacties van het Amerikaanse publiek. Fans die me van Bettie kennen, zeiden dat ze dit al hadden verwacht. Kennelijk luisteren ze met andere oren. Wat wij als Chitlin' Fooks maken noemen ze countryrock en ligt in het verlengde van de country-stijl van Gram Parsons en Emmylou Harris. Voor Amerikanen is Chitlin' Fooks een logisch uitvloeisel van de alternatieve folkrock van Bettie.''

Waarom was het dan niet mogelijk met Bettie Serveert die muzikale richting op te duiken? ,,Er zijn vier muzikanten en waar hun smaak overlapt bestaat Bettie. Ik wil niemand iets opdringen. Als een nieuw liedje in de band niet lekker loopt, belandt het in mijn schoenendoos, onder het 'hier wil ik ooit nog eens iets mee doen'-deksel.''

Bettie Serveert kondigde onlangs een pauze van een jaar af. Met een tourneetje in het vooruitzicht, lijken Deweze en Van Dijk de tijd te nemen om van Chitlin' Fooks een succes te maken. ,,Ik werk op dezelfde manier als ik altijd gedaan heb. Bij Bettie vertrouwden we op het experiment en onze nieuwsgierigheid. Muzikaal zit Chitlin' Fooks anders in elkaar, het draait meer om harmonieën, maar ook nu hechten we aan een frisse aanpak. Bij toeval ontdekten we dat onze stemmen naadloos overgaan in elkaar. We besloten er gewoon wat leuks van te maken.''

Heerlijk toch, om te kunnen doen wat je wilt. ,,Dat komt doordat mijn leven volledig is ingericht rond muziek. Ik woon op een kleine etage achteraf en heb geen kinderen. Die zouden sowieso niet in mijn leven passen.'' De tijd die overblijft besteedt ze aan films, boeken en kunst. Daarin zoekt ze naar herkenning, daaruit haalt ze inspiratie om teksten te schrijven. Veel teksten op 'Chitlin' Fooks' zijn kleine verhaaltjes. ,,Die komen voort uit wat ik lees en beleef, soms door de ogen van vrienden.''

Van Dijk is de laatste tien jaar 'geen moer' veranderd. Toen voor Bettie tournees in Amerika aan de orde van de dag waren, weigerde de band 'grappige' onzin-fotosessies voor grote tijdschriften. Alleen wat belangrijk was, deed ertoe. ,,Als je zo je eigen weg gaat, krijgt je soms de wind tegen.'' Bettie raakte bijvoorbeeld het platencontract in Amerika kwijt. Maar uiteindelijk levert die prettige eigenzinnigheid veel op, zoals nu Chitlin' Fooks. ,,Sommige muzikanten worden cynisch na enkele tegenslagen in de muziekindustrie. Cynisme is een dodelijke uitvlucht, die alles verzuurt. Ik geloof dat je over elke tegenvaller heen kunt stappen, en altijd moet openstaan voor iets nieuws.''

Deel dit artikel