Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Barroso loodst EU langs afgrond

Home

Frans Dijkstra

Het Europees Parlement was gisteren dik tevreden met zichzelf. Tot eigen verrassing waren de parlementariërs even het brandpunt van de Europese Unie. Maar de afloop van de zaak 'Buttiglione' blijft ongewis.

STRAATSBURG - Op de rand van de afgrond hield José Manuel Barroso halt. Hij was gewaarschuwd dat hij op een gevaarlijk pad liep. Maar hoe gevaarlijk, dat wist niemand zeker.

Het was een ijzingwekkend schouwspel in het Europees Parlement. Slechts een half etmaal voor de spannende stemming begreep Barroso dat hij nauwelijks kans had om zijn Europese Commissie door de gevarenzone te loodsen. Op bezoek bij de liberale fractie kreeg hij dinsdagavond te horen dat de meeste liberalen tegen zijn commissie zouden stemmen. Met pijn in het hart, want de liberalen waren eigenlijk heel ingenomen met de vele geestverwanten in de commissie. Maar Buttiglione op justitie was gewoon te erg voor de meeste libe-ralen. Vervolgens kreeg Barroso ook nog te horen dat hij niet kon rekenen op dissidenten in de socialistische fractie.

Afgelopen zomer, toen het Europees Parlement over Barroso zelf stemde, bleken er nog genoeg socialisten te zijn die gehoor gaven aan de druk van bevriende regeringen in hun thuislanden om de 'rechtse' Barroso een kans te geven. Maar deze keer bleek dergelijke druk geen overtuigingskracht te hebben. Het thuisfront had ook weinig argumenten tegen de brede afkeer van Buttiglione.

Wekenlang had Barroso blufpoker gespeeld. Steeds had hij geroepen dat hij het wel zou redden, ook al groeiden de aanwijzingen dat het gevaar alleen maar groter werd. Barroso's onverzettelijkheid spoorde de parlementariërs zelfs aan om ook hun kop in de wind te gooien en maar te zien wat er van zal komen.

De behoefte van het Europees Parlement om zich een keer echt te laten gelden, speelt ook op. De parlementariërs voelen al lang onderstromingen die hen de diepte in trekken. Ze voelen de minachting van de kiezers, die nauwelijks naar de Europese stembus te branden zijn. Ze voelen de geringschattende houding van de lidstaten, die het parlement geen stem willen geven als het echt belangrijk wordt, zoals bij de beoordeling van individuele com-missarissen. Deze week voelden ze ook dat Barroso, ondanks zijn geslijm dat het parlement zo belangrijk is, uiteindelijk toch zijn oren laat hangen naar de lidstaten.

Al die krachten leidden dinsdagavond tot een meerderheid tegen Barroso's commissie. De parlementariërs leken even verrast als Barroso zelf. Niemand wist waar dat op uit zou draaien. De vrees dat de lidstaten garen zouden spinnen bij een krachtmeting tussen parlement en commissie, en dat de Europese zaak daar schade van zou ondervinden, leek reëel. Parlement noch commissie zou krachtig naar voren kunnen komen als de een of de ander een krappe overwinning zou boeken.

Toen Barroso met een uitweg kwam, was de opluchting dan ook groot. Hij trok zijn voorstel aan het parlement om de commissie goed te keuren, gewoon in. Plotseling viel de last van het parlement af om een moeilijke keuze te maken. Barroso moet het nu zelf verder uitzoeken met de lidstaten. Daarbij kan hij zich beroepen op een parlement met een hernieuwd zelfbewustzijn.

,,Een elegante oplossing”, was een veelgehoord commentaar in het glazen bolwerk in Straatsburg. De gangen liepen vol met parlementariërs die elkaar de hand schudden. Glimlachen alom. Het parlement was er sterker van geworden, riep zo goed als iedereen. Bovendien was Barroso ontkomen aan een pijnlijke val, en ook aan een angstig krappe overwinning die op den duur pijn zou gaan doen. Buttiglione zou geen leven hebben gehad op justitie. Ook andere kandidaten die met wie er problemen in het parlement waren geweest, zouden vroeger of later in een val zijn gelopen.

Ondanks alle blijdschap weet nog altijd niemand waar het allemaal op uit draait. Als er gemorreld wordt aan de verdeling van de portefeuilles om Buttiglione onschadelijk te maken, dan gaat het hele bouwwerk schuiven. Vooral de liberalen zijn bang dat hun ferme houding ten koste zal gaan van de liberale krachten in de commissie. Als Italië vasthoudt aan Buttiglione, dan moet de man een andere klus dan justitie en burgerrechten krijgen. Dus raakt een commissaris van een ander land iets kwijt en dat land zal genoegdoening eisen.

Voorlopig mag het parlement even achterover leunen, tevreden met de gedachte dat het een historische dag is geweest.

Deel dit artikel