Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Atlanta is een lekker toegankelijke, maar pijnlijk ongemakkelijke serie

Home

Joris Belgers

Donald Glover als Earnest Marks en Zazie Beetz als Van in een scène uit "Atlanta." © AP
De Serie

De gedurfde aanpak van het tragikomische ‘Atlanta’ heeft bedenker Donald Glover vrachtladingen lof opgeleverd.

In één aflevering wordt Justin Bieber gespeeld door een zwarte acteur, een andere aflevering parodieert in zijn geheel een talkshow speciaal voor Afro-Amerikaanse kijkers, incluis satirische doelgroepcommercials. Weer eentje speelt zich volledig af in een nachtclub, waar de hoofdpersoon zich een weg baant door feestende clubgangers om betaald te krijgen door een gluiperige concertpromotor.

Lees verder na de advertentie

De gedurfde aanpak van het 10-delige, tragikomische ‘Atlanta’, heeft bedenker Donald Glover vrachtladingen aan lof opgeleverd. Terecht: de 33-jarige rapper/acteur/regisseur/komiek/schrijver levert met zijn televisieserie, uitgezonden op de Amerikaanse kabelzender FX, een heerlijk verfrissende kijk op de onderkant van de grootstedelijke hiphopcultuur.

Een overkoepelende verhaallijn ontbreekt, maar Donald Glover (eerder te zien in ‘Community’) speelt Earn. Type eigenwijze nerd, beetje doelloos, hart op de juiste plek. De gesjeesde student poogt in de straten van Atlanta de eindjes aan elkaar te knopen nadat hij zowel door zijn ouders als ex-vriendin Vanessa uit huis is gezet. Wanneer zijn drugsdealende neef Alfred als rapper Paper Boi een bescheiden succesje boekt werpt Earl zich op als diens manager. Om tenminste íets te verdienen, en zijn relatie met zijn ex en dochtertje te kunnen lijmen. Het zou een prima setting voor een standaard sitcom kunnen zijn, maar Atlanta is door de vlijmscherpe, danwel ongemakkelijke, danwel absurdistische humor nog zo veel meer.

Met speels gemak wordt surreëel absurdisme gekoppeld aan grauw realisme

Comedy met een boodschap

Racisme is het belangrijkste thema - onontkoombaar in een serie die niet alleen zwarte Amerikaanse cultuur op de korrel neemt maar vooral toont hoe krampachtig witte Amerikanen koketteren met diezelfde zwarte cultuur. Neem de scène waarin een rijke, witte filantroop zich verwonderd afvraagt waarom Earl nog niet op bedevaart naar zijn roots in Afrika is gegaan. Of neem de castingkeuze om Justin Bieber zonder enige uitleg door een zwarte acteur te laten spelen. Bieber is een popster die vrolijke leentjebuur speelt in de hiphopcultuur, maar hadden ‘echte’ - lees zwarte - hiphoppers met het etterige gedrag van Bieber ooit diens sterrenstatus kunnen bereiken? Tamelijk uniek, tamelijk meta: een castingkeuze die op die manier een punt maakt.

Het knappe is dat dergelijke observaties hand in hand gaan met luchtige zelfspot, door het doelbewust inzetten van clichématige personages zoals de suffige sidekick Darius. Het geeft Atlanta iets relativerends, waardoor het geen moment drammerig wordt. Ook zijn er soms vanuit het niets een paar vreemde, surrealistische momenten: waarom worden er opeens mensen omver gereden door een onzichtbare auto? Met speels gemak wordt surreëel absurdisme gekoppeld aan grauw realisme. De serie is lekker toegankelijk, maar soms pijnlijk ongemakkelijk. Comedy met een boodschap.

Knap, van Donald Glover, die Atlanta bedacht, schreef, regisseerde en erin acteerde. Groot manco is alleen de rijzende ster van deze alleskunner. Zijn muziekcarrière (als rapper Childish Gambino) zit in de lift, en straks mag hij Lando Calrissian spelen in één van de komende ‘Star Wars’-films. Door zijn volle agenda werd het volgende seizoen van Atlanta onlangs tot nader order uitgesteld, helaas.

Te zien bij FX en (binnenkort) op dvd

Deel dit artikel

Met speels gemak wordt surreëel absurdisme gekoppeld aan grauw realisme