Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Arnhemse evacués onvergelijkbaar met de vluchtelingen uit Kosovo

Home

Amsterdam Marijke Koch

Schrijfster Els Pelgrom werd in 1944 geëvacueerd en vergeleek deze 'vlucht' met Kosovo. Volgens haar zus leek de evacuatie meer op vakantie.

Bij de brief van Els Pelgrom over Kosovo ('Waarom ik uit de SP stap', Trouw, 24 april) wil ik een paar kanttekeningen plaatsen. Voor een schrijfster van kinderboeken is het een zegen over een rijke fantasie te beschikken, maar Els Pelgrom schrijft: ,,Ik ben ook vluchteling geweest. Na de slag om Arnhem werd de hele bevolking verjaagd (...). Ook heb ik na afloop ons huis verwoest en leeggeplunderd teruggezien.'' Dat de schrijfster een lichte neiging tot overdrijving niet ontzegd kan worden, meen ik te mogen zeggen, omdat ik als lid van hetzelfde gezin dezelfde oorlog heb meegemaakt. Ik weet dat wij nooit vluchteling zijn geweest en nooit werden verjaagd, om de eenvoudige reden dat de gebeurtenissen waarover zij het heeft de evacuatie van de inwoners van Arnhem in september 1944 betreft. De bevolking moest de stad verlaten voor de eigen veiligheid, omdat werd gevreesd voor hevige gevechten in en om Arnhem. Die vrees bleek terecht. Maar tijdig geëvacueerd worden omwille van de veiligheid is iets anders dan verjaagd worden terwijl je met de dood wordt bedreigd. Onze ouders pakten wat spullen in en vertrokken met het hele gezin monter op de fiets naar een nabijgelegen boerderij op de Veluwe waar wij elke zomer de vakantie doorbrachten. We werden er hartelijk ontvangen en vonden er negen maanden lang onderdak, warmte, voldoende voedsel en een zo groot mogelijke mate van veiligheid. Noch onderweg erheen, noch in de maanden die volgden hebben we omstandigheden meegemaakt die de vergelijking met vluchtelingen in Kosovo vandaag de dag rechtvaardigen: wij hebben niet in weer en wind door een onherbergzame streek hoeven trekken, gebrek geleden, gezien dat mannen uit de groep werden gehaald en geëxecuteerd, meisjes en vrouwen verkracht, anderen bezweken. Onze familie is geen papieren afgenomen, we hebben ook niet tijd in een overvol vluchtelingenkamp hoeven doorbrengen. Kortom, er is ons gezin nooit een haar gekrenkt. Natuurlijk was het oorlog in 1944. Maar laten we eerlijk wezen, ons verblijf op boerderij Herikhuizen was voor ons, kinderen, toch vooral een fantastisch avontuur. Bij terugkomst in Arnhem in mei 1945 trof ons gezin hun huis in behoorlijke staat aan en ook het huisraad, de meubels en de boeken waren nog bijna allemaal in goede staat aanwezig. Het was dus niet 'verwoest en leeggeplunderd'.

Het is de vraag of we ons het recht op een oordeel over de oorlog in Kosovo mogen aanmatigen door de suggestie te wekken eenzelfde soort ellende aan den lijve te hebben ondervonden, terwijl onze omstandigheden als evacués van toen niet te vergelijken zijn met die van de Kosovaarse vluchtelingen van nu.

Deel dit artikel