Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Anne

Home

Sylvain Ephimenco

Zou Adolf Hitler door het Duitse Volk niet alsnog postuum standrechtelijk kunnen worden geëxecuteerd? En zou de Franse regering er niet beter aan doen om, bijna 200 jaar na dato, Napoleon Bonaparte zijn Franse nationaliteit af te nemen? Waarom zouden we de geschiedenis niet genetisch kunnen manipuleren zoals het ook met aardappelen en maïs kan? Zestig jaar lang is het blijkbaar geen noemenswaardig probleem geweest dat Anne Frank als stateloos burger is gestorven. De gehele wereld associeerde haar toch met Nederland en zag in haar niet meer en niet minder dan een Joods meisje dat in hartje Amsterdam woonde en leefde.

Dat de KRO zich deze dagen sterk maakt voor de postume naturalisatie van Anne is, dat is niemand ontgaan, een ordinaire kwestie van tv-formaat. Verbazingwekkend is het wel dat kamerleden met vocht in de ogen en zonder schaamte zich door het eerste het beste tv-spelletje als maïs en aardappelen laten manipuleren. Tegenwoordig moet je goed Nederlands spreken om in aanmerking te komen voor een Nederlands paspoort, zei Boris Dittrich zondag in KRO-Netwerk. Dit erudiete kamerlid meent te weten dat Anne Frank, 'met haar dagboek', daarvoor in aanmerking komt. In dit concerto van willekeur en absurdisme wil ik u niet mijn eigen partituur onthouden. Met enige moeite heb ik postuum contact met Anne kunnen leggen. Het stateloos meisje was in alle staten en verzette zich hevig tegen het KRO-initiatief. Dat ze in een onbewaakt moment de wens uitte om Nederlander te worden moest vooral niet al te letterlijk worden opgevat. Anne is nooit vergeten dat ze voor een paar miserabele guldens door een Nederlander is verraden. Dat het dankzij de behulpzaamheid van de Nederlandse overheid is dat ze, evenals honderdduizend lotgenoten, richting de nazikampen kon worden afgevoerd. Ze schijnt ook te weten dat het land waar ze ooit burger van had willen worden, zich niet echt koosjer gedroeg toen de schaarse Joodse overlevenden van de kampen na de oorlog huiswaarts keerden. Ik bespeurde zelfs een lichte irritatie bij Anne toen haar dagboek ter sprake kwam. Ze had het gevoel dat dit werk jarenlang min of meer werd misbruikt, in een formidabel nationaal pr-offensief, om de passiviteit van wegkijkend Nederland tijdens de Joodse deportaties te doen vergeten. Zo doende had ze allang haar trek in die Nederlanderschap verloren. Ze vond het veel fijner als stateloos in de hemel te blijven zweven. Heel hoog boven Nederland en de KRO.

Deel dit artikel