Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Amendementen besparen Ross' wet een pijnlijke afgang

Home

door Meindert van der Kaaij

D66-kamerlid Bert Bakker noemde de nieuwe welzijnswet van staatssecretaris Ross (welzijn, CDA) bij het eerste debat een 'zompig moeras'.

Hij was in 2004 al overstroomd met verontwaardigde reacties van gehandicapten, chronisch zieken en ouderen en wist dat de Wet maatschappelijke ondersteuning (WMO) van Ross zo niet heelhuids de eindstreep ging halen.

Ross wilde alle losse regelingen voor mensen met een beperking onderbrengen in één overzichtelijke wet en die laten uitvoeren door gemeenten. Die zijn volgens Ross beter in staat om zorg en hulp op maat te leveren dan het logge rijk en beter in staat tot kostenbeheersing.

De weerstand van betrokkenen tegen de welzijnswet werd veroorzaakt door de angst dat gemeenten met willekeur om zouden gaan met voorzieningen waarvoor zij zo hard hadden geknokt. Die angst heeft een historische verklaring. Pakweg tien jaar geleden kregen de gemeenten de uitvoering van de Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG) op hun bordje en volgens gehandicaptenorganisaties is dat vaak nog steeds niet goed geregeld.

Ross dacht niettemin dat zij de partijen zou kunnen overtuigen en hield vast aan de centrale rol voor het lokale bestuur. Het gevolg was dat de wet zich traag ontwikkelde. Een motie van haar eigen partij kleedde een jaar geleden de overgang van de huishoudelijke zorg uit de AWBZ naar de gemeenten uit. Daarbij kwam dat de invoeringsdatum van 1 januari werd verschoven naar 1 juli. Sinds dat uitstel is er zo weinig gebeurd dat de Kamer maandag wederom besloot tot zes maanden uitstel. Pijnlijker waren de 35 amendementen die door de fracties werden ingediend, waarvan er straks bij de stemmingen veel op een meerderheid kunnen rekenen.

Drie van deze amendementen, vooral afkomstig van VVD-Kamerlid Anouchka van Miltenburg, veranderen het wetsvoorstel tot in de kern. De belangrijkste is de introductie van de compensatieplicht, die de beleidsvrijheid van gemeenten aan banden legt. Gemeenten moeten mensen met een beperking helpen, alleen mogen zij wel zelf bepalen hoe.

Een ander amendement geeft de cliëntenraden, bestaande uit onafhankelijke burgers die gemeenten gaan adviseren welke voorzieningen er komen, veel meer macht. Tot slot zijn gemeenten ook verplicht om gehandicapten die dat willen een persoonsgebonden budget te geven, waarmee zij zelf hun zorg kunnen inkopen.

Alle partijen zijn blij met de geboden oplossingen. Ross noemde de amendementen maandag heel zuinig 'sympathiek'. De waarheid is dat de toevoegingen van Van Miltenburg haar wet van een pijnlijke afgang hebben gered.

Deel dit artikel