Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Als de T-Rex niet was gestorven, waren wij er nooit geweest

Home

Marjolijn van Heemstra

© Maartje Geels
Column

In ons huis heerst het Mesozoïcum, het tijdperk van de dino’s. Verspreid over de vloer liggen plastic Stego- en Brontosaurussen, T-Rexen en Bambiraptors. 

Tot een maand geleden wist ik geen Pteranodon van een Gigantosaurus te onderscheiden; nu ken ik elke slagtand, elke schub. Het staat allemaal in de atlas die ik mijn peuters dagelijks moet voorlezen. Een atlas met duizelingwekkende diagrammen van wie wanneer leefde en wanneer stierf. Het is een prettig soort uitzoomen en in zekere zin is het geruststellend dat er een soort was die tweehonderd miljoen jaar lang de aarde beheerste zonder een mens in zicht.

Lees verder na de advertentie

Terwijl wereldleiders opscheppen over hun nucleaire knoppen en de consequenties van klimaatverandering ons leven binnendringen, wil mijn oudste steeds opnieuw het hoofdstuk over uitsterven horen. Het geeft hem geen antwoord op zijn brandende vraag waarom die geweldige dieren verdwenen. Of in elk geval niet het antwoord dat hij wil. Misschien een virus, staat er, misschien een meteoriet, een vulkaanuitbarsting, misschien iets anders.

Sinds gisteren vraagt hij niet waarom ze stierven maar waarom ze er eigenlijk waren.

Op die vraag gaat de atlas niet in.

Reuzehagedis

We bekijken de plaatsje van de dino’s, hun tanden, hun klauwen, hun metershoge lijven. In miljoenen jaren tot perfecte vechtmachines geëvolueerd. Onoverwinnelijk. En toch. Toch uit het zicht verdwenen, weggezakt in de grond en de tijd. En hoewel wij met onze miezerige tweehonderdduizend jaar niet kunnen tippen aan de twee miljoen eeuwen van de reuzehagedis kan ik het niet helpen de vergelijking te trekken.

Een onoverwinnelijke soort, heersers over de aarde - en daar gingen ze, met al hun tanden en klauwen en roofzucht richting vergetelheid.

In bijna elke godsdienst daalt er uiteindelijk vuur uit de hemel of spoelt het water ons weg

Het is vreemd hoe moeilijk dat uitsterven is voor te stellen als het je eigen soort betreft. Ik las ooit dat het komt doordat we ons begin niet kennen. We herinneren ons de geboorte niet, niet van onszelf en niet van de mensheid, en dus lijken we altijd al te bestaan. En wat altijd al bestaat, hoeft nooit te eindigen. Het is er gewoon, het kent geen verloop. Tegelijkertijd slepen we honderden mythische verhalen met ons mee over de vergankelijkheid van het leven op aarde. In bijna elke godsdienst daalt er uiteindelijk vuur uit de hemel of spoelt het water ons weg, of een combi van die twee.

Misschien werden de dino’s ergens voor gestraft. Misschien was het gewoon hun tijd.

De vraag blijft onbeantwoord net als die andere vraag over hun waarom. Maar één ding is zeker. Als de T-Rex niet was gestorven, waren wij er nooit geweest.

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Lees hier meer columns van Marjolijn van Heemstra.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

In bijna elke godsdienst daalt er uiteindelijk vuur uit de hemel of spoelt het water ons weg