Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Alle beschaving begint bij de basis: de vloer

Home

Wim Boevink

Voeten op een treinbank. © Wim Boevink
Klein Verslag

Zoals u weet bestaat deze kroniek, het Klein Verslag, uit twee elementen: tekst en beeld. Meestal dient het beeld ter illustratie, en en passant voorkomt het dat u bijna dagelijks tegen het gezicht van de auteur aan moet kijken. Maar soms ook is het beeld meer dan een illustratie: het verdiept de tekst of is er het uitgangspunt van. Zoals vandaag.

De foto die u hier ziet kwam ik tegen op Twitter, en ging vergezeld van een commentaar. De fotograaf had het meisje (de benen behoren toe aan een meisje) aangesproken op haar houding en haar gevraagd haar voeten van de bank te halen. Misschien viel de zin: 'dat doe je thuis ook niet'.

Lees verder na de advertentie

Het meisje willigde halfslachtig in, steunde nu met haar schoenen niet óp maar tegen de bank en pas een herhaalde aansporing bewoog haar mopperend haar schoenen op de grond te zetten.

Ik geloof dat zo'n omgeving juist on­ver­schil­lig­heid en vernielzucht oproept

Ik keek een tijdje naar de foto en dacht: je zou hier een lang essay bij kunnen schrijven over onze tijd, ons land.

Wat zien we?

Een deel van een treincompartiment. Ik geloof dat dit materieel door de NS als intercity wordt ingezet. De fijnste treinen, vind ik zelf, ik prefereer ze boven de dubbeldekkers. Op de foto gaat het om een opgeknapte wagon, de decoratie op de wand is fris en fleurig, en de stoelen zijn nieuw bekleed.

Tegen de zittingen zijn vlekken van straatvuil te zien, afkomstig van de schoenzolen. De schoenen zelf zijn van Nike, AirMax, en best prijzig.

De jonge mensen op de foto dragen ook gewilde merkbroeken van Adidas en Kappa. Trendgevoelig zijn ze, main-stream en niet onbemiddeld. Ik vermoed dat ze allebei op een iPhone 5 of 6 keken, toen de foto werd gemaakt.

En ze hadden dus beiden hun schoenen tegen de bank gezet. Niet uit baldadigheid, maar gewoon, omdat het ze niet kon schelen. Ze bevonden zich in een trein, een niemandsland in zekere zin. De zin: 'dat doe je thuis ook niet', is correct en zonder werking. Ze zijn niet thuis.

Niemandsland

Een niemandsland, ik vrees dat in Nederland vaak zo naar de publieke ruimte wordt gekeken. Het beheer ervan is in handen van de overheid of in dit geval van de Nederlandse Spoorwegen, want daarvoor betalen we belastingen en treinkaarten. En omdat verder niemand zich ervoor verantwoordelijk voelt, richt de overheid die ruimte zo vandaalbestendig mogelijk in, met hard, slijtvast en onderhoudsarm materiaal. Beveiligingscamera's, rasters en tourniquetten doen de rest.

Ik geloof dat dat fout is. Dat te veel wordt uitgegaan van de onverschillige, vernielzuchtige burger. Ik geloof dat zo'n omgeving juist onverschilligheid en vernielzucht oproept.

Daarom zou ik willen pleiten voor het gebruik van goede (desnoods ook zachte en kwetsbare) materialen in de openbare ruimte. Zulke materialen werken beschavend. In Duitse intercitytreinen ligt dempende, vuilabsorberende vloerbedekking, bijna zoals thuis. Kijk eens naar de vloer van die opgeknapte wagon. Modderig linoleum.

Alle beschaving begint bij de basis.

Dat is de vloer.

Wij bouwen stations voor miljarden om tot design-terminals en leggen dan stoeptegels op de perrons. Maar niets civiliseert zo als een mooie vloer.

Je zou daar een lang essay aan kunnen wijden, maar sorry, het werd dit.

Lees hier meer Klein Verslag



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Ik geloof dat zo'n omgeving juist on­ver­schil­lig­heid en vernielzucht oproept