Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Afgedankte Carla Zijlstra neemt 'sportieve wraak'

Home

ESTHER SCHOLTEN

HEERENVEEN - Ze was al afgeschreven. Door de schaatsbond, door menig criticus. En waarom ook niet? Carla Zijlstra is 29 jaar, op haar erelijst prijken twee teleurstellende Olympische Spelen en ze heeft de naam een eigenwijze lastpak te zijn.

Maar dit weekeinde nam de afgedankte schaatsster 'sportieve wraak'. “De KNSB heeft geen begrip gehad voor mijn carrière. Daar in Amersfoort hebben ze nooit gevoeld hoe moeilijk ik het had.”

Juist daarom was de vreugde zaterdag zo groot. In een halfvol Thialf klokte Zijlstra met 7.05,94 een nieuw Nederlands record op de vijf kilometer. Slechts Gunda Niemann - wie anders? - was sneller. Na een seizoen vol ergernissen viel er voor de Groningse eindelijk weer eens wat te juichen. Toch mocht het geen verrassing heten. Althans, niet voor Zijlstra zelf. “Voor mijn gevoel heeft het er altijd wel ingezeten. Maar vorig jaar was ik meer met therapie-trainingen bezig dan met fysieke vorderingen. Met grote regelmaat vroeg ik me af: hoe overleef ik dit hele zooitje?”

Dat ze geen vriendinnen was met bondscoach Sijtje van der Lende moge duidelijk zijn. Zijlstra hield er andere ideeën op na, die geen gehoor vonden. “Er was geen openheid over de aanpak, geen acceptatie van elkaars suggesties.” De bom barstte in maart, vlak na de laatste wedstrijd. De stayer, die gebrek aan 'groepszin' werd verweten, was niet langer in de kernploeg gewenst.

De verbanning naar het gewest Groningen, door Zijlstra tevergeefs in een arbitragezaak aangevochten, pakte wonderwel uit. De Miss Tissue van februari voelt zich herboren en is zonder het knellende bondskeurslijf ontspannener dan ooit. Vertrouwen blijkt het wondermiddel, toegediend door haar huidige trainer Johan Kasper. “Als bepaalde basisdingen goed gaan, kun je meer dan alleen de drie en vijf kilometer, zei hij. Dat had ik nog niet vaak gehoord.”

Het is vreemd dat een veterane als Zijlstra er nu pas in slaagt meer rust in haar slag te brengen, haar gewicht beter te verplaatsen en de bochten effectiever 'aan te pakken'. “Dat is inderdaad erg laat. Ik heb me er ook altijd over verbaasd waarom ik niet eerder rond de zeven minuten heb gereden. Dan schaatste ik aan het begin van een seizoen 7.18 en bij het slot nog steeds. Hoe kan dit? Vragen, vragen, die ik niet begreep.”

Ach, verzucht ze, wijsheid komt met de jaren. “Ik weet nu dat ik soms de dingen gewoon moet accepteren.” En een beetje geluk wil ook weleens helpen. Zaterdag maakten haar begeleiders tijdens de recordrace - een verbetering van haar persoonlijk record met twee seconden - een fout met het rondebord. Daardoor zette Zijlstra twee omgangen eerder dan gepland - al bij de 3000 meter - de versnelling in. Ze was weggegaan op een tijd van 7.10. Met een lach: “Wie weet hoe het anders was gelopen? Ik dacht: dan maar doorgaan.”

Daar slaagde de studente fysiotherapie goed in. Acht van de twaalf rondes schaatste zij een 33'er. Ter vergelijking: haar beste landgenoten, Tonny de Jong (vijfde) en Renate Groenewold (achtste), lukte dat respectievelijk drie en één keer. “Natuurlijk is dit wraak, al is het niet de manier waarop ik graag rij. Bij de KNSB zullen ze zich nu wel achter de oren krabben en denken: wat vervelend, wat naar. Toegegeven, Ab Krook en ook Sijtje hebben me wel gefeliciteerd. Ik hoop dan ook dat het sportief blijft.”

Maar dat is het allang niet meer. Advocaten van Zijlstra en de schaatsbond steggelen sinds juni over de financiële en facilitaire voorzieningen waar de sportster recht op heeft. Want hoewel een terugkeer naar het keurkorps werd geblokkeerd, kende de arbitragecommissie haar wel de kernploegstatus toe. Cynisch: “Zo langzamerhand mag ik mijn handjes waarschijnlijk dichtknijpen als het eind maart eens is afgerond.”

Tot die tijd betaalt de verstoteling alles uit eigen zak. De bijdragen van haar privé-sponsor en het NOC-NSF mogen niet meer dan een doekje voor het bloeden heten. De gemaakte kosten zijn immers al opgelopen tot 25 000 gulden. “Tja, een trainingskamp in Calgary kost niet niets. De gedachte om te stoppen, speelde weleens. Maar ik wil zelf bepalen wanneer ik mijn loopbaan afsluit.”

Tijdens het uitje in Canada, in september, schudde Zijlstra de moedeloosheid definitief van zich af. Ze voelde zich eindelijk baas over eigen lichaam en geest. “In Calgary was ik drie weken lang alleen maar met schaatsen bezig. Heerlijk. Als ik nog steeds om de zoveel dagen met grote vraagtekens had gezeten, had het geen zin meer gehad.”

Ze gaat dit seizoen 'voor alles'; EK, WK allround en afstanden. Zijlstra wil tegen de verdrukking in gloriëren. M r: “Het verleden moet ook een keer afgesloten worden. Ik heb mijn verhaal gehad, Sijtje ook. Het is moeilijk om steeds motivatie uit het negativisme te halen. Ik vind het gewoon gaaf om hard te schaatsen. Wat de bond daarvan vindt? Daar zitten zoveel mensen die niets van mijn sportbeleving begrijpen. Iemand van het sectiebestuur vroeg mij laatst: waar was jij eigenlijk in Nagano? Ik stond perplex. Juist zij moeten toch begrijpen dat ik me altijd tot het laatst inzet. Zo bot en kom nou toch, ik ben hun hond niet.”

Deel dit artikel