Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

ACV - DOSK is deze keer anders dan anders

Home

LOEK LAURMAN

ASSEN - Beslissend was de uitslag voor beide partijen niet, wel van grote invloed op de betekenis van de resterende drie wedstrijden van de competitie. ACV mag zich na de winst op DOSK (3-0) grotendeels van zorg ontslagen achten. De Kampenaren daarentegen hebben nog enkele kommervolle weken voor de boeg.

Het duel tussen ACV en DOSK was deze keer anders dan anders. In 1994 nog betwistten zij elkaar de bovenste plaats. Nu samen in gevecht tegen degradatie. Curieus vooral voor de Assenaren. In het zaterdagvoetbal, maar ook daarbuiten, gekend als de kampioen van het Noorden. Acht afdelingskampioenschappen in de laatste twintig jaar. Ze mondden uit in drie zaterdagtitels. Twee keer was ACV ook de sterkste amateurclub van het land. En in de niet bekroonde seizoenen mocht de club zich steevast tot de kandidaten voor een hoge klassering rekenen. Dat deed Johan Zandstra dit seizoen bij zijn terugkeer als trainer van ACV dus ook. Maar dat viel bitter tegen, met als dieptepunt de bezetting van de laatste plaats na verlies in Kampen (3-2) op acht november. Het was ook het begin van de weg omhoog, wist Zandstra in één van de optimistische beschouwingen, waarmee hij het moreel van zijn ploeg opvijzelde: “We hoeven niet meer naar beneden te kijken.”

Een relativerende opmerking waarachter een langdurig tobben met een grote groep geblesseerden schuilgaat. Blessures van spelers die het elftal vorm moesten geven. Hun afwezigheid leidde tot de terugkeer in de selectie van veteranen als Peter Kuntz en Johan Pitstra. Maar ook hier getuigt Johan Zandstra van positivisme: “Nee, geen noodgreep, maar een noodzakelijke ingreep.” En hij spreekt van herstel, zeker nu de selectie weer voltallig is, van de helende werking van de behaalde periodetitel en de nu vrij zekere goede afloop. Maar niet over magere jaren die voor zijn elftal misschien wel zijn begonnen. En toch zijn er tekenen die wijzen op een groeiende achterstand in zakelijke benadering. In Assen is voetballen in de hoofdklasse nog steeds een gemoedelijke aangelegenheid en staat een bezoekje aan ACV gelijk aan een middagje beschaving, zoals het Nieuwsblad van het Noorden ooit vaststelde.

Jan Mulder weet precies welke treurnis ACV dit seizoen in elk geval bespaard zal blijven. Als 'broekie' was hij met DOSK zaterdagkampioen in 1981, als ex-prof (PEC Zwolle) in 1988 ook amateurkampioen. Maar tevens maakte hij de degradaties van 1982 en 1992 mee. Het was dus halen en brengen in Kampen. Halen vooral voor profclubs. Die talentenroof bezorgt DOSK nu een noodlijdend bestaan. Jaap Stam (PSV), Henri van der Vegt (Willem ll), Gerald van der Belt (FC Zwolle) leerden er de beginselen van het voetbalspel. Jan Mulder zag hen komen en gaan. Hij zelf ging vorig jaar ook. Naar het zesde elftal als veteraan. Op verzoek kwam hij dit jaar na de winterstop terug. “Met plezier. Om de club er uit te halen.”

Aan de wedstrijd van zaterdag kon Mulder (33) weinig vreugde beleven. De oorzaak zat niet in de nederlaag zelf, maar in de wijze waarop. Halverwege was er al de frustatie van een achterstand ondanks beter veldspel. De tweede helft bracht dekkingsfouten en totale ineenstorting. Trainer Kees van Kooten probeerde het gezicht van zijn elftal nog te redden met een verwijzing naar een zijns inziens falende arbiter, die vrije schoppen toekende die doelpunten inleidden. Jan Mulder beperkte zich tot de fouten in eigen gelederen. Minder kwaliteit dan ACV. Teruglopende inzet bij achterstand. En fouten, fouten. En daar valt niet tegen te voetballen, stelde hij met berusting vast. “Natuurlijk, niemand doet het expres, maar zo vraag je er om.”

Deel dit artikel