Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Absurd debat over Mauro bewijst des te meer dat de regels zélf niet deugen

Home

Mauro en zijn pleegouders op de publieke tribune van de Tweede Kamer tijdens het debat over het terugsturen van de Angolese asielzoeker. © anp
Commentaar

Naar de letter van de wet heeft minister Leers van immigratie misschien precies gedaan wat de regels voorschrijven: de Angolese asielzoeker Mauro heeft, zodra hij 18, is geen recht meer op bescherming. Hij is dan geen kind meer, maar 'gewoon' een afgewezen asielzoeker. Hij moet weg. Zo is de wet.

Maar wat als de wet ernstige tekortkomingen kent? Voor het huidige uitzetbeleid maakt het niet uit of een jonge asielzoeker het belangrijkste deel van zijn leven hier is opgegroeid, hier is gevormd en geworteld, hier de facto zijn familieleven heeft. Mauro is door omstandigheden een Nederlands kind geworden, in een Nederlands gezin. Maar de wet kent zulke afwegingen niet; bij het schrijven ervan was de situatie niet voorzien. Dus moet Mauro weg.

Schrijnend is vooral dat de oplossing onder handbereik ligt. In de Kamer is juist deze week een initiatiefwet ingediend om de tekortkoming te repareren. Jonge asielzoekers die al langer dan acht jaar wachten op een beslissing, zouden niet meer teruggestuurd moeten worden. Het CDA hoeft alleen zijn handtekening maar te zetten.

Helaas, de coalitie wurmde zich deze week liever in absurde bochten om de bestaande, falende wet te verdedigen. Als strohalm hoopt de CDA-fractie nu op een studievisum, maar of dat volgens - opnieuw - de regels mogelijk is, is niet duidelijk. Het gebaar betekent nieuwe onzekerheid over Mauro's toekomst.

Anders dan de coalitie, zien de meeste Nederlanders wél dat het probleem bij de angel aangepakt moet worden, door de wet te veranderen . Zeventig procent van de Nederlanders steunt het voorstel om na acht jaar een verblijfsvergunning te geven. Zelfs een derde van de PVV-aanhang is hier voorstander van. Daar is wel het besef doorgedrongen dat het dogma van een streng asielbeleid er niet toe mag leiden dat asielkinderen worden behandeld als ordinaire gelukszoekers.

Veel te weinig nog is hierbij de rol van de grootste coalitiepartner VVD aan de orde geweest. Die partij heeft net zo goed als het CDA de sleutel in handen om het asielbeleid aan te passen aan nieuwe feiten en omstandigheden. Maar de VVD hult zich in zwijgen. Zelfs intern klinkt daar geen debat over de grenzen van het asielbeleid.

Danzij de niksigheid van de VVD is alle hoop nu gevestigd op de partij waarvan de leden tenminste wél het debat aangaan. Het congres van het CDA kan vandaag tonen wat die partij anders maakt. Heel simpel, door de eigen minister aan het werk te zetten om de wet snel aan te passen, en alle Mauro's toekomst te bieden.

Deel dit artikel