Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Aan de wieg van Denk stond onmiskenbaar de PVV van Wilders

Home

Lex Oomkes

Geert Wilders. © EPA

Geen flauwe grappen over de datum, maar op 1 april vorig jaar, dit weekeinde een jaar geleden, twitterde Geert Wilders dat de PVV de grootste partij ging worden in Rotterdam. Wilders had net besloten in die gemeente mee te doen aan de raadsverkiezingen en riep met zijn tweet belangstellenden op te solliciteren naar een verkiesbare plek op de PVV-lijst.

Wat er sindsdien gebeurde mag bekend worden verondersteld. Lijsttrekker komt op, lijsttrekker verlaat per kerende post het podium en volgende, uiteraard ook boze, lijsttrekker komt op. En weet uiteindelijk dat hij moederziel alleen in de raad zal zitten.

Lees verder na de advertentie

Wilders heeft zwaar gegokt en verloren. Niet alleen in Rotterdam. Van de ooit indrukwekkende entree in de gemeenteraad in Den Haag (acht zetels in 2010) is inmiddels vrijwel niets over. Twee schamele zeteltjes resten hem. Er zijn verzachtende omstandigheden, natuurlijk. In beide gemeenten bokste de PVV op tegen partijen die ofwel verantwoordelijkheid durven te nemen (Leefbaar Rotterdam), dan wel zich voor meer zaken van hun kiezers willen inzetten dan het terugdringen van de islam alleen (de partij van de door Wilders afgedankte Richard de Mos).

De voet die de PVV volgens Wilders vorige week woensdag tussen de deur kreeg, moet een pijnlijke voet zijn. De kier, die de deur openliet, was eigenlijk te klein om zijn voet tussen te zetten. De berg Wilders baarde op 21 maart een muis.

Is er een ommekeer in het welvaren van de PVV? Het is te vroeg voor een antwoord en toch is het nuttig nu al te kijken naar wat de PVV achterlaat.

Het minst trots zal Wilders zijn op Denk. Toch valt er een goed verhaal te houden bij de stelling dat Denk een resultante is van vijftien jaar agitatie vanuit de PVV. Zij het dat het een indirect resultaat is.

Wilders is de afgelopen jaren invloedrijker geweest dan veel 'mainstream'-politici bereid zullen zijn toe te geven. Zij zullen al moeite hebben toe te geven dat ook in het politieke midden het denken over integratie onder invloed van Wilders (en voor hem Pim Fortuyn) veranderd is.

Taboe 

De toenmalige PvdA-minister Ella Vogelaar was in juli 2007 zo ongeveer de laatste politicus die durfde toe te geven dat de islam op enig moment 'een onlosmakelijk onderdeel van de Nederlandse samenleving' zal worden. Vogelaar was haar tijd niet vooruit, ze was te laat met die opmerkingen in een interview in Trouw. Nu zal een politicus het hooguit denken, het hardop zeggen is een vreselijk taboe. Wilders' PVV en wat hij losmaakte in de samenleving heeft daar ongetwijfeld toe bijgedragen.

Integratie is tegenwoordig aanpassen en niet langer meedoen vanuit een eigen identiteit. Je zult Sinterklaas vieren, compleet met een Zwarte Piet, en voor het Suikerfeest krijg je zeker geen vrij.

Op de reactie kon je wachten. Wilders baarde Denk. De grote vraag is of die beweging, zoals oprichters Kuzun en Öztürk hun partij noemen, van voorbijgaande aard is. Net als de PVV nu lijkt te gebeuren. Het beroep van Denk op het recht op eigenheid landt immers bij een wat identiteit betreft veel homogenere groepen in de bevolking. Die groepen worden door het optreden van Wilders zelfbewuster en leggen stukje bij beetje de bescheidenheid af.

Daartoe aangezet door Kuzu en Özturk, wordt de ontkenning dat integratie aanpassing moet inhouden luider. Het zou zo maar de uiteindelijke erfenis van de PVV kunnen blijken te zijn.

Lees hier de andere columns van Lex Oomkes. 

Deel dit artikel