Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

35 jaar dialectpop

Home

Hinke Hamer

Lochem, 1975. Een ’oerknal’. In een openluchttheater op het jaarlijkse popfestival staat de band ’Normaal’ – na een paar kleine try-outs – ineens voor twaalfduizend man. Het Achterhoekse publiek reageert heftig op het dialect van de bandleden, die ter plekke bedenken dat ze nu wel beroepsmuzikanten kunnen worden.

De „grondleggers van de dialectpop” namen hun besluit tot professionalisering op Hemelvaartsdag, morgen precies 35 jaar geleden. Ter ere van het jubileum schreef Jan Colijn het boek ’Ik zeg oeh! 35 jaar deurdonderen’. Een historische verhandeling met korrelige zwart-wit foto’s „waar het bier vanaf druipt.”

Colijn (1966) genoot zelf een Twentse opvoeding, waar ’Normaal’ in het standaardpakket zit en was vroeg gepakt door de band en zijn legendarische voorman, Bennie Jolink. Op Colijn, begin jaren tachtig een ’prepuber’, maakten de wilde taferelen op Achterhoekse podia grote indruk. Dat dat kón! „Als Ben zichzelf terugzag op televisie, vroeg hij zich soms af waarom dat nou zo moest, dat gedoe op het podium.”

’Normaal’ speelde een belangrijke rol in de emancipatie van de plattelandsbevolking, beschrijft Colijn in zijn boek. „Aan deze kant van de IJssel was het alsof alles zich in het westen afspeelde. Buiten de randstad had je enkel boeren.” Maar met de komst van ’Normaal’ werd ’boeren’ een geuzennaam. Elke oostelijke ICT’er die nog nooit een hooivork in de hand had gehad, voelde zich ineens met hen verbonden.

De vermaarde band – die nooit een nummer-1-hit scoorde – zette zich hartstochtelijk af tegen de gevestigde orde. „Punkers, zo wilden ze zich niet noemen, maar ze waren het wèl. Boerenpunkers.” Hun nummer ’Politiek’ werd door Frits Spits geboycot. En dat sommige van hun teksten werden gecensureerd, was alleen maar mooi. Aandacht!

Colijn kreeg carte blanche van de bandleden, maar vrolijk moest het boek wèl worden. Er was al genoeg geschreven over de depressie die Jolink midden jaren negentig trof. Het werd een vrolijk-rebels boek. Over die uitzending van ’Toppop’, waar de band arriveerde met een slok op. Ze waren nog niet binnen of kregen het aan de stok met een dame die hen vertelde wat daar wel en niet mocht. Fotograaf Hugo Jaarsveld spoorde de band aan een spiegel te breken en toen dat niet snel gebeurde, deed Jaarsveld het zelf. De media spraken er schande van: ’Normaal’ had de Avro-studio’s verbouwd. „De bandleden ontkenden niets: dit zette hen op de Nederpop-kaart.”

Maar het boek gaat voorbij de vrolijke anekdotes. Colijn trof wel degelijk nieuwe feiten aan in zijn onderzoek. Ook feiten die zelfs voor Bennie Jolink nieuw waren. „In de jaren negentig wilde Ben het rustiger aan doen. De rest wilde juist méér optreden en besloot tot de oprichting van een tweede ’Normaal’-band, met Willem Terhorst als voorman.” Jolink wist van niks, de tweede band kwam er nooit. Jolink haalde bij de recente ontdekking van het plan zijn schouders op. „Dat is ’Normaal’. Niet blijven hangen in onenigheid.” Deurdonderen.

Deel dit artikel