Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

27 december 1982, de dag die ik het liefste zou vergeten

Home

Even was het stil. Doodstil. Alle passagiers waren verdoofd door de klap. Mijn vrienden keken mij met afgrijzen aan. ‘Bloed, je zit onder het bloed’, schreeuwden ze om beurten.

Ik voelde met mijn hand aan mijn hoofd en glimlachte flauwtjes: ‘alles OK, het is maar koffie’. Verdwaasd probeerde ik mijn gedachten te ordenen. Karin! Deze medereizigster had tegenover mij gezeten in de trein en was al vroeg richting uitgang gelopen. Ze had veel bagage bij zich maar weigerde resoluut mijn hulp, toen ik haar had willen begeleiden naar de deur.

Ik keek uit het raampje en zag een afschuwelijk schouwspel. Overal lagen, zaten en liepen mensen. In de verte klonken sirenes. Onze wagon was de eerste die nog stond, de wagons voor ons waren gekanteld. De chaos was compleet, reizigers liepen ontredderd door de trein, en probeerden gewonde mensen te helpen.

Met een woeste ruk trok ik de deur van onze coupe open. Dat viel niet mee, want door de klap was hij gedeeltelijk ontzet. In het gangetje en op het balkon trof ik overal kermende passagiers aan. Karin zat afwezig op haar koffer en had een gapende wond op haar voorhoofd. Gewillig liet ze zich terug naar de coupe leiden, zonder acht te slaan op haar bagage. Een van mijn vrienden overhandigde haar een schone, witte zakdoek, waarmee zij mechanisch haar voorhoofd begon te deppen.

Veel later liepen we buiten, langs de trein, op de spoordijk. We zagen mensen onder witte lakens liggen. Hulpverleners wezen ons de weg naar een sporthal . Daar moesten we onze naam en adres opgeven en uiteindelijk werden we in bussen naar onze bestemming Hoek van Holland gebracht. Het was stil inde bus, alleen de radio speelde: België van Het Goede Doel.

In Hoek van Holland aangekomen zagen we onze boot vertrekken, het zeegat uit, op weg naar Harwich. Woedend liepen we met zijn drietjes te schelden op de kade. Er zat niet anders op dan uren te wachten in dit godvergeten oord en vervolgens de nachtboot te nemen. Ons lang weekend Londen werd op zo’n manier vanzelf een kort weekend. We liepen door stille straten en vonden een snackbar, die nog open was. Er lag een krant op een tafeltje: Boottrein naar Hoek van Holland botst met stoptrein bij Rotterdam: 3 doden en 20 gewonden. Later bij het postkantoor doken we alle drie een telefooncel in.

Mijn ouders waren niet thuis. Mijn broer nam op en hortend en stotend vertelde ik het hele verhaal. Even later liep ik alleen door de lege straten van Hoek van Holland. Het was stil, doodstil.

Deel dit artikel