Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Wijk leefbaar maken gaat niet vanzelf'

Home

INTERVIEW | WILMA VAN METEREN

Socioloog Vasco Lub: Politici leggen bal wel erg gemakkelijk bij buurtbewoners

"De overheid kan kwesties van leefbaarheid en veiligheid in achterstandswijken niet zomaar over de schutting van bewoners gooien. Zo van 'we hebben minder geld, nu is het uw eigen verantwoordelijkheid'. Dat is wel heel gemakkelijk."

Socioloog Vasco Lub, die onderzoek deed naar de wijkenaanpak en morgen over dat onderwerp een boek publiceert, is vrij kritisch over deze droom van burgerparticipatie die sommige politici koesteren. "Dat gaat niet overal werken. Veel bewoners van deze wijken kunnen dat niet aan. Ze hebben niet de juiste competenties en vaardigheden."

Zijn onderzoek laat zien dat beleidsmakers nu al de bijdrage van bewoners aan de leefbaarheid van hun buurt verkeerd inschatten. Je mag niet zomaar aannemen dat meer contacten in de buurt actievere bewoners opleveren en dat ze meer verantwoordelijkheid nemen voor hun omgeving. Er zijn 'botsende logica's', signaleert Lub.

Geeft u eens een voorbeeld?
"In een buurt waren de balkons een doorn in het oog van buurtbewoners. Ze wilden ze graag opknappen, ze zagen er niet uit. Maar wat zei de corporatie? De woningen staan er onderhoudstechnisch prima bij. Ja, volgens hun statistieken zal dat wel kloppen. Een ander voorbeeld van goede bedoelingen die stranden: Wijkbewoners zouden inspraak krijgen over hoe hun buurt schoner en veiliger te maken. Dat hield in dat ze mochten aangeven waar de reinigingsdienst extra tijd in zou steken. Vervolgens reageert die dienst dat ze geen onderscheid kan maken tussen wijken."

Op sommige plaatsen gaat het toch goed, burgers die zelf het wijkcentrum runnen of park onderhouden.
"De aanleg van een parkje of zorgen voor veiligheid is nogal een verschil. In Enschede is het goed gelukt om bewoners bij het verbeteren van de leefbaarheid in hun buurt te betrekken, maar dat gaat niet vanzelf. Je zult heel goed moeten schakelen tussen burgers en professionals. Je moet bepaalde kwesties boven het buurtniveau kunnen uittillen. Doe je dat niet dan haken burgers af en frustreer je hen.

"Stadsmariniers werken goed en dan heb ik het niet over een zero-tolerancebeleid. Ze kunnen klachten van burgers op een hoger niveau aankaarten. Dan worden zaken als de beveiliging van een winkelcentrum dat al twee keer is overvallen, opeens wel aangepakt, terwijl bewoners daar al twee jaar om vragen."

Burgerwachten hebben ook hun nut bewezen in tegenstelling tot straatcoaches, stelt u in uw onderzoek. Maar u zet daar wel vraagtekens bij.
"Je moet je bewust zijn dat burgers een risico lopen. Burgerinformanten die als ogen en oren functioneren voor de politie, raken bekend in zo'n wijk, ook bijvoorbeeld bij de drugsdealer. Ze weten waar ze wonen en dat maakt hen ook een gemakkelijke prooi voor eventuele represailles."

Deel dit artikel