Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Werven van niet-rokers is discriminatie'

Home

Van een onzer verslaggeefsters AMSTERDAM - De gevraagde telefonist(e) mag niet roken, maar moet wel gevoel voor humor hebben. Ook de gezochte secretaresse mag niet roken, maar zij moet natuurlijk wel met de computer kunnen omgaan. En de management-assistente? Ook die hoeft niet te solliciteren als ze paft, als ze maar wel een “echte doener” is, met een goede talenkennis bovendien.

De gegeven voorbeelden zijn niet afkomstig van één bedrijf of organisatie. De niet-rokende telefoniste wordt gezocht door The Printer Copyservice in Den Haag (Haagsche Courant, 10 januari), de niet-rokende secretaresse door het bedrijf 'in de dienstverlening' SSA BV in Amsterdam (Telegraaf, 7 februari) en de niet-rokende management-assistente door Van Leeuwen Test Systems BV te Etten-Leur (Algemeen Dagblad, 22 november). Volgens T. Wurtz van de Stichting Rokersbelangen is 'niet-roken' een eis die steeds vaker expliciet in personeelsadvertenties voorkomt. “Wij knippen deze vacatures sinds oktober uit en hebben al tientallen voorbeelden verzameld. Steeds gaat het om functies waarbij ik me niet kan voorstellen dat een roker deze baan minder goed kan vervullen dan een niet-roker. Wij vinden dit discriminatie: een roker wordt op voorhand de kans op zulke banen ontnomen.”

In een brief aan staatsecretaris De Grave van sociale zaken vraagt de stichting Rokersbelangen om “de nodige maatregelen” tegen deze vorm van discriminatie. Anti-rookbeleid okay, licht Wurtz toe, maar dat is iets heel anders dan nicotineverslaafden van de arbeidsmarkt uit te sluiten. “Het is aan de sollicitant om te bepalen of hij of zij zich aan een niet-roken beleid wil conformeren”, argumenteert hij in de brief aan de staatssecretaris, “de vraag 'rookt u?' dreigt nu een selectie-instrument te worden.”

De heer Van Leeuwen van het al genoemde bedrijf Van Leeuwen Test Systems, een hightech company die blijkens de advertentietekst automobielveiligheids-equipment maakt, wordt niet warm of koud van de kritiek. “Ik neem geen nieuw personeel aan dat rookt. Wij hebben een rookvrij kantoor en dat moet zo blijven. Ook al zouden rokende medewerkers zich aan het rookbeleid houden, dan nog vind ik het vies. De echte rokers ruik je, het zit in de kleding, het zit gewoon overal.”

De dertig medewerkers die bij Van Leeuwen werken, zijn naar zijn mening “dankbaar voor zijn verschrikkelijk strenge beleid”. Juist omdat hij vroeger veel gerookt heeft, denkt Van Leeuwen, is hij nu zo tegen. “Mijn vrouw heeft longproblemen, ik weet hoe gevaarlijk het is.”

Een medewerkster van het Amsterdamse bedrijf SSA BV reageert milder. “Oh? Stond dat in de eis? Nou, het is meer een wens hoor. We werken hier maar met drie mensen, die roken alle drie niet.”

Namens de stichting Rokersbelangen schreef Wurtz brieven aan bedrijven en organisaties die hij op het stellen van deze eis 'betrapte'. Van de directeuren en personeelsfunctionarissen die de moeite namen te reageren, kreeg hij de wind van voren. “Alle antwoorden kwamen eigenlijk op hetzelfde neer: wij maken zelf wel uit wie we nemen. Eén directeur schreef het bijvoorbeeld zo: 'Ik ben niet van plan brieven te lezen van mensen van wie ik weet dat ik ze niet aanneem. Ik kan van alles bedenken om mensen af te schepen'.”

Van De Grave hoopt de stichting Rokersbelangen op z'n minst te horen tot welke beroepsinstantie of rechter zij zich kan wenden. Tot de Commissie Gelijke Behandeling in ieder geval niet, omdat deze alleen klachten tegen discriminatie op grond van ras, nationaliteit, geslacht, religie of levensovertuiging behandelt. “Héél misschien zou je al of niet roken onder levensovertuiging kunnen laten vallen”, suggereert een woordvoerder van de commissie, “maar ik denk het eigenlijk niet.”

Ook de arbeidsinspectie blijkt niet de geëigende instantie, zo zocht de advcoaat van Rokersbelangen uit. In de brief aan de staatssecretaris wijst hij wel op de in januari ingevoerde wet medische keuringen, waarin bepaald wordt dat tijdens een sollicitatieprocedure geen vragen over gezondheid en de persoonlijke levenssfeer mogen worden gesteld. Veel kandidaten worden echter aangesteld zonder dat zij worden gekeurd, dus is het de vraag of deze wet de stichting zoveel helpt. Een woordvoerster van sociale zaken wilde gisteren nog niet inhoudelijk op de brief reageren.

Deel dit artikel