Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'She's got it' knalt er nog steeds uit

Home

CHRIS BRUIJNIUS

Ze waren populair in de jaren zestig en zeventig. Stopten in de jaren tachtig. En staan weer op de planken in de jaren negentig. In de serie 'Return' portretteert Trouw de komende weken een aantal leadzangers van Nederlandse popbands die meedeinen op de golven van de retro-trend. Vorige week Peter Tetteroo van Tee-Set. Vandaag: Mariska Veres van Shocking Blue.

Mariska Veres, leadzangeres van Shocking Blue, zal voor eeuwig vereenzelvigd worden met het nummer. Ze heeft inmiddels een hardrock-band gehad en bij een groot orkest gezongen. Een jazzband heeft ze nog steeds. Maar geen optreden zonder Venus.

De compositie van gitarist en bandleider Rob van Leeuwen is inmiddels een evergreen. Kenmerk: het nummer verveelt niet. Wie in de auto Venus hoort, draait de radio wat harder. En zingt op z'n minst de strofe: She's got it... mee.

De nu 46-jarige Mariska Veres heeft haar lotverbintenis met Venus geaccepteerd. “Ik heb wel eens gedacht: 'moet dat nou altijd'. Maar het publiek eist het gewoon. En het blijft natuurlijk een heel goed, apart nummer. Bij het intro beginnen de mensen al te swingen. Daarom zing ik het nog steeds graag. Succes verzekerd.”

Een sexsymbool was ze. Mariska bezocht, met haar zwoele, mysterieuze blik en uitdagende leren pakjes, menig jongensdroom. “Het zullen wel nachtmerries geweest zijn,” grapt ze. Maar ze weet wel beter.

Hoewel. Wanneer ze zichzelf in oude filmpjes terugziet op tv, slaat steevast een soort vervreemding toe. Wie is toch dat vampachtige wezen, met die sexy uitstraling? In elk geval niet de echte, 21-jarige Mariska uit die tijd. Niet het ingetogen meisje dat nog geen jongen had aangeraakt. Dat door de band ook alleen maar Veres werd genoemd. “Ik was een heel ander persoon, een groot kind eigenlijk. Als ik geen optredens had, zat ik thuis bij mijn moeder. De mensen moesten eens weten.”

Misschien voelden de aanbidders de schizofrenie in haar persoon, want lastig gevallen werd de mooie Mariska niet. Ze kan zich niet herinneren het ooit benauwd te hebben gehad tijdens de toernees van Shocking Blue. Altijd was daar de grote beschermer, manager Cees van Leeuwen. Ja, in Israël moest ze met een ambulance naar de optredens gebracht worden. Daar kreeg ze ook een bodyguard. En heeft ze haar afweermiddel moeten toepassen op opdringerige fans. “Ik draaide dan geniepig het velletje op iemands arm om. Dat had ik thuis geleerd, in confrontaties met mijn oudere zuster.”

Mariska Veres wist al vroeg dat ze een popster wilde worden. Haar familie, van Hongaarse afkomst, keek er niet van op. Vader Lajos had al jaren een succesvol zigeunerorkest. Op haar twaalfde zong Mariska alle tophits mee en was haar kamer behangen met foto's van Cliff Richard. Naar een optreden van de zanger weigerde ze te gaan. “Ik had kaartjes, maar ik kon de gedachte niet verdragen dat ik hem na die avond weer moest laten gaan.”

In haar tienertijd zong Mariska in het bandje The Fortunes. Een optreden in Loosdrecht, bij een feestje van Golden Earring, zou haar leven veranderen. “Daar werd ik ontdekt door Cees van Leeuwen. Hij stuurde me bij Robbie van Leeuwen langs om een een paar nummers voor te zingen. Meezingen met plaatjes van Jefferson Airplane en zo. Ik was toen een beetje in de jazz en Robbie zei gelijk dat ik veel rechter moest zingen. Maar hij nam me wel. 'Ik ga niet naar het buitenland hoor,' zei ik toen nog naïef.”

Twee hitjes maakte Shocking Blue met zijn nieuwe zangeres: Send me a postcard darling en Long lonesome road. Toen kreeg Robbie van Leeuwen de brainwave die hem voor de rest van zijn leven van een weldadig inkomen zou verzekeren.

Venus was aanvankelijk alleen in Nederland een hit. Het nummer was alweer uit de top-40 verdwenen toen het in de VS werd uitgebracht. Met het Amerikaanse succes besteeg het meteen weer de Hollandse lijsten en bezette Shocking Blue maandenlang de eerste twee plaatsen op de hitladder: met Venus en de opvolger Mighty Joe.

De band realiseerde zich het enorme succes nauwelijks, zegt Mariska. “We bleven er vrij koel onder. Ik weet nog dat we op verzoek van een fotograaf een fles champagne openrukten toen de plaat nummer 1 stond in Amerika. Maar dat was alles. Verder waren we te druk bezig met reizen, optredens en platen maken.”

Op de golven van het succes van Venus veroverde Shocking Blue spelenderwijs de wereld. Kleinere hits volgden. Mighty Joe deed het ook goed in de VS en Japan, Never marry a railroadman iets minder. Een typering van hun muziek? Mariska twijfelt. Waar viel de recht-toe-recht-aan-beat eigenlijk onder. Bubblegum? Middle-of-the-road?

Er kwam ook kritiek op de composities van Van Leeuwen. Bij de derde elpee verzuchtte een Amerikaanse poprecensent: “Het enige opwindende zijn de borsten van Mariska op de hoes.”

Het einde kwam in 1974, na een toernee door Indonesië. “Robbie kwam terug met geelzucht en kon een half jaar niet spelen. De discipline was gelijk zoek. Er werd ontzettend veel gedronken. Ik deed daar niet aan mee en werd meteen Van Leeuwen genoemd. Toen ben ik eruit gestapt.”

Hoewel Mariska Veres goed had verdiend aan de royalties, was alleen Robbie van Leeuwen echt rijk geworden aan Venus. Hij kocht een villa in Luxemburg en houdt zich nu bezig met componeren en beeldhouwen. Even nog had hij een mandolinegroep, Galaxy Inn.

Mariska ging op de solotoer, met orkestband. Een hit scoorde ze niet meer. “Ik had er ook snel genoeg van, ik moet mensen om me heen hebben, lol maken.” In 1977 werd ze discjockey in de exclusieve Scheveningse disco Club de Paris. “De mensen kwamen apies kijken. Sommigen zeiden: 'Wat doe je nu, met die prachtige stem van je'. Maar daar had ik maling aan.”

In 1982 kwam de oude Shocking Blue weer enkele keren bij elkaar, voor Back to the Sixtiesfeesten. Maar het heilige vuur ontbrak. Mariska begon met jonge musici, onder wie haar huidige levenspartner André van Geldorp, de hard-rock-groep 'Veres'. Ze maakte uitstapjes naar de 'big band' Straight Life en ontdekte zichzelf als jazz-zangeres. Met het Mariska Veres Shocking Jazzquintet nam ze een cd op. Popsongs met een jazzsausje. Venus ontbrak uiteraard niet. “Met die groep treed ik nog steeds op in kleine zaaltjes en café's. Optredens vond ik altijd al het leukste, maakt niet uit voor hoeveel mensen. Als ze maar plezier hebben.”

En toen kwam haar theaterbureau begin dit jaar met het bericht. In Duitsland was plotseling weer grote vraag naar Shocking Blue, dertig optredens waren al gegarandeerd. “Ik heb toen Robbie gebeld met de vraag of ik de naam mocht gebruiken. Half voor de grap eigenlijk, maar hij vond het nog goed ook. En met mijn nieuwe jongens is Shocking Blue nu weer geformeerd. De eerste optredens zijn hoopgevend.”

De nieuwe Mariska is niet meer de ouwe. Niet alleen is de zangeres heel wat kilo's zwaarder geworden, ze bekijkt het leven ook volwassener (“hoewel ik nog steeds een kinderlijke geest heb”). De nieuwe band klinkt beter dan vroeger, zegt ze. “De sound is vooral brutaler geworden. Maar dat mag ook wel, dat ben ik ook. Mijn stem is ook veranderd, dieper geworden. Ik neig nu meer naar het geluid van Janis Joplin.”

Succes lijkt geen probleem voor de nieuwe Shocking Blue. Aan hardnekkige fans geen gebrek. Mariska was onlangs nog in Zwolle, bij een fan die twintig plakboeken bezit over de oude band. “Hij had ook zo'n mooi oud boerderijtje. Dat wil ik ook nog eens, met een heleboel zwerfdieren.”

En in Japan bestaat nog steeds een imitatie-Shocking Blue. Mariska: “Die zoekt nog regelmatig contact. Een hele leuke band. Het probleem is alleen dat Never marry a railroadman bij hun klinkt als Nevel mally a lailloadman.”

Deel dit artikel