Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Prettig dat ik die doodspillen heb’

Home

Noor Hellmann

© Jorgen Caris
Ik heb een droom

“De laatste tijd word ik regelmatig heel verdrietig wakker, ik denk dat dat komt door de dood van mijn broer, nog niet zo lang geleden. 

Ik weet niet of ik dan over hem heb gedroomd; omdat ik slaappillen neem, droom ik niet veel. Ik zou wel graag willen dromen. Een droom hoeft niet leuk te zijn, ik hou juist erg van de melancholie. Dat kleurt je dag op een zachte manier. Melancholie heeft te maken met liefde, en met verlangen. Ik verlang niet zozeer naar mijn broer of naar een concrete situatie, het is een onbestemd verlangen. Doodgaan betekent afscheid nemen; dood is eng maar het lijkt me eigenlijk ook wel lekker rustig. Soms word ik moe van mezelf. Ik ben zó’n ADHD’tje, er is zoveel adrenaline.

Lees verder na de advertentie

Dat de dood mijn bewustzijn beheerst komt ook door de voorstelling ‘dood en zo’ die Eva Duijvestein en ik nu spelen. Ik ben tamelijk wantrouwend, veel toneelvrienden heb ik niet, maar toen wij elkaar een paar jaar geleden leerden kennen, hadden we een klik. We hebben veel gepraat over onze verschillende situaties: zij was bezig zwanger te worden, ik was net bestraald wegens longkanker en zag het einde naderbij komen. Als theatermaker zag ik al gauw hoe interessant dit materiaal was en het leek me geweldig als we daar samen iets mee konden doen. Ik nam onze gesprekken op en tikte ze uit. Op basis daarvan heeft Sophie Kassies, die al eerder prachtige teksten voor mij heeft geschreven, toen dit stuk gemaakt.

Ik ben in een heel andere fase van het leven dan Eva die twee generaties jonger is

Tumor is weg

Vooralsnog zijn mijn vooruitzichten goed: de tumor is weg. Tegelijk drukt deze voorstelling mij met de neus op de feiten: ik ben in een heel andere fase van het leven dan Eva die twee generaties jonger is. Bij vlagen voel ik me eenzaam, de melancholie wordt met de jaren sterker. Alsof je met een omgekeerde verrekijker naar de mensen kijkt: ze zijn ver weg, je hoort er niet meer echt bij.

De repetities waren zwaar, na afloop thuis was ik totaal uitgevloerd. Ik moet leren dat ik niet meer alles kan, maar gelukkig zit ik niet achter de geraniums, dat vind ik een gruwelijk toekomstbeeld.

Angst voor aftakeling 

Mijn angst voor aftakeling is groter dan mijn angst voor de dood. Dementie zit niet in mijn familie, maar ik ben wel bang voor fysieke achteruitgang en dat moment komt geheid. Ik vind het daarom een prettig gevoel om zelfeuthanasietabletten achter de hand te hebben, ook al doe ik er misschien niets mee. Ik wil m’n eigen dood regelen, en toch ook weer niet.

Veel verhalen over hoe we dood willen gaan hebben een politieke lading of zijn sentimenteel, zelden gaan ze over de angsten en agressie die naar boven kunnen komen tussen vrienden met een groot leeftijdsverschil. Die persoonlijke kant, dat superongemakkelijke, laat dit stuk mooi zien.”

Annemarie Prins (1932) is actrice en theatermaakster. ‘dood en zo’, een voorstelling van het Noord Nederlands Toneel, is op tournee t/m 22 december. www.nnt.nl

In de rubriek 'Ik heb een droom' vraagt Trouw mensen naar hun dromen, overdag en 's nachts.

Deel dit artikel

Ik ben in een heel andere fase van het leven dan Eva die twee generaties jonger is