Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Oetrekt? Dat klinkt naar een soa, die je niet op wilt lopen'

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein verslag

Even over half acht - een half uur voor aanvang - bereikte ik het plein voor de kerk, het plein dat overbleef nadat het tempeest in 1674 het middenschip van de kerk had verwoest.

Het Domplein. Er stond al een grote groep mensen te wachten. Twee grote vuurkorven zorgden voor warmte. De Domkerk was rood en blauw uitgelicht, maar de bronzen deuren met hun afbeeldingen van de barmhartigheidswerken bleven gesloten.

Lees verder na de advertentie

De groep zwol aan tot een kleine menigte. Er waren er die bier dronken uit halveliterflessen, anderen hielden een joint tussen de lippen. Men dronk en rookte zich in. De minuten verstreken, de deuren gingen niet open, licht gemor steeg op. Het Domplein is eigenlijk een gat. Een tochtgat, dat voortdurend dat tempeest herdenkt. Men had natuurlijk allang die monumentale kerk terug moeten bouwen. En de eenzame toren, de mooiste van het land, weer een verbinding geven.

Ruim een half uur verstreek en nog steeds keken we tegen gesloten kerkdeuren aan

Zulke wrevelige overwegingen kwamen op, terwijl het zacht begon te miezeren. Ruim een half uur verstreek, nog steeds keek ik over de mensenhoofden tegen gesloten kerkdeuren aan. Ik dacht dat de Bulgaarse vrouwen ergens op de ring in de file stonden.

Mysterieuze en etherische stemmen

Ik wist niet dat ze binnen in die kerk al hun mysterieuze en etherische stemmen lieten klinken, de wereldberoemde stemmen van Le Mystère des Voix Bulgares, voor een publiek dat al vóór ons de kerk was binnengedrongen. Toen de deur even op een kier ging, na drie kwartier wachten, zei een medewerkster verontschuldigend dat de kerk met 1300 mensen maximaal belast was.

Die mededeling hadden we op het plein graag eerder gehad, zeker omdat ik al een tijdje een buitengewoon onaangename man moest verduren die hardop en met veel misbaar bleef klagen over de schande, het bedrog, en dat ka-uu-tee festival dat niks kon organiseren.

Het was harder gaan regenen. Wrokkig over alles - en vooral over mijn eigen ongeluk - besloot ik om te keren en naar het muziektheater te gaan, om met mijn 'passe-partout polsbandje' om naar andere optredens van dat terecht veelgeroemde LeGuessWho?-muziekfestival te luisteren.

Grimmige stem 

In de Grote Zaal dimde net het licht voor een optreden van Sun Kil Moon. Dat klonk Koreaans, maar de band komt uit Amerika, de zanger uit Ohio. Een zanger met een grimmige stem, die zeer lange, zeer persoonlijke verhalen uitstortte over het publiek (verhalen die hij declameerde van papier) op een stuwend ritme van zijn band. Mijn gezicht, bemerkte ik, stond de hele tijd op een geboeid afgrijzen.

Oetrekt, Oetrekt, zei hij tussendoor, 'dat klinkt naar een soa, die je niet op wil lopen'. Ik liet hem maar alleen in zijn eigen Amerikaanse weerzin en nam de lange roltrappen omhoog om terecht te komen bij Yat-Kha, een driemanschap uit Siberië, met een zanger die eruit zag als Djengis Khan. Uit zijn keel kwam een lang aangehouden diep gebrom, dat soms hoogte nam als de fluitende wind over een steppe. Ik dacht met enige spijt aan de etherische Bulgaarse vrouwenstemmen die ik had gemist. En verlangde naar een troostrijk bordje warm eten. Het liep tegen elven.

Oetrekt is een grote mensenstad, het heeft een Fransig restaurant waar koks tot diep in de avond willen koken. Maar niet die avond, Het was te rustig. zei een ober. De koks waren naar huis.

Lees hier meer columns van Wim Boevink



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Ruim een half uur verstreek en nog steeds keken we tegen gesloten kerkdeuren aan