Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Marx activeerde mijn verbeelding'

Home

Noor Hellmann

© Jörgen Caris
Ik heb een droom

In 'Ik heb een droom' vraagt Trouw mensen waar ze over dromen, overdag of 's nachts. In deze aflevering schrijver Gustaaf Peek.

“Vannacht in mijn droom werd ik geplaagd door de gedachte dat ik weer ging verhuizen, ik zou alles mee moeten nemen en opnieuw ergens moeten acclimatiseren.

Lees verder na de advertentie

Die droom is een variant van twee dromen die steeds terugkeren. De ene is een soort roadmovie à la ‘Planes, trains and automobiles’: ik ben onderweg naar iets en word op alle manieren tegengehouden. Constant wissel ik van vervoersmiddel. Er zijn stukken die ik lopend afleg, ik struikel, klim en val. Ik kom wel verder maar de eindbestemming lijkt zich met elke overstap te verwijderen.

De tweede droom gaat over een huis als een huls met telkens veranderende decorstukken. Ik heb het gevoel dat ik thuis ben, ik herken bijvoorbeeld de badkamer, maar als ik me omdraai is het opeens een andere badkamer. Het ene moment is er een muur of een deur, het volgende moment niet meer. Ik twijfel: ben ik echt thuis of moet ik toch ergens anders zijn?

Schrijven heeft me geholpen om te ontdekken: wie ben ik werkelijk, wat wil ik in de wereld, wat streven we na?

Die totale onrust in mijn dromen zit ook in mij. Ik heb een heel onbestemd concept van wat een thuis is, wat een thuiskomst betekent. Als ik het plat verklaar: ik ben opgegroeid in een Veluws dorp waar niemand op mij leek. Dat verwarde me. Ik miste het heerlijke gevoel dat iedereen daar automatisch had: hier hoor ik thuis. Ook als schrijver ben ik boek na boek aan het onderzoeken: wat is je plek, wie ben je? Mijn personages zijn altijd op zoek naar hun bestemming. Schrijven heeft me geholpen om te ontdekken: wie ben ik werkelijk, wat wil ik in de wereld, wat streven we na?

Taboewoord

Hoe eerlijker ik over mijzelf durfde te zijn, hoe eerlijker ik de wereld durfde te beschouwen. Zo kreeg ik langzamerhand een helder en concreet inzicht in de ongelijkheid in de wereld en groeide mijn interesse in het communisme. In mijn jeugd was communisme een absoluut taboewoord. Nog steeds hoor je: het communisme pakt altijd verkeerd uit, en dan wordt er gewezen naar China, Cuba, Venezuela. Maar dat zijn dictaturen! Ik heb een pleidooi voor communisme geschreven en vraag mij af hoe gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid taboes kunnen zijn. Waar komt het verlangen vandaan om een zwaar loden deksel op de verbeelding en de toekomst te leggen?

Marx, die strenge, taaie, droge Duitser, heeft de verbeelding geweldig geactiveerd, ook die van mij. In mijn pamflet roep ik de lezer op zich een bestemming voor te stellen die veilig en open is, waar je wordt omarmd. Ik ben ongeduldig, de tijd gaat me te traag. Om hoop te houden schrijf ik: er is nog tijd. Er is alle tijd. Zodra ik dat geschreven had, wist ik dat het waar was. Mijn generatiegenoten zijn kinderen van de Koude Oorlog, de millennials staan op meer afstand en kunnen rustiger nadenken. Van hen heb ik grote verwachtingen.”

Gustaaf Peek (1975) is schrijver. In zijn pamflet ‘Verzet! Pleidooi voor communisme’ pleit hij voor de rechtvaardige herverdeling van kennis, macht en inkomen, zoals Karl Marx voorstelde.

In de interviewrubriek 'ik heb een droom' vraagt Trouw mensen waar ze over dromen, overdag of 's nachts. Lees hier eerdere artikelen. 

Lees ook: ‘Bizar dat ik in bed pootje word gelicht door een droom’

De dromen van violist Wouter Vossen (44), eerste concertmeester van het Residentie Orkest

Deel dit artikel

Schrijven heeft me geholpen om te ontdekken: wie ben ik werkelijk, wat wil ik in de wereld, wat streven we na?