Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Jij doet 't goed, jij bent niet als die andere Marokkanen'

Home

ANNEMIEKE LENSSINCK

Zijn vader vond het niet meteen een goed idee maar inmiddels is Mounir Toub kookdocent en kok bij culizender 24Kitchen. De Marokkaanse pastei die hij maakte in 'De Wereld Draait Door', deed zelfs verstokte vegetariërs het water in de mond lopen.

Les 1

Opvoeden is wat anders dan voeden

"Mijn vader en moeder komen uit een dorp in het Atlas-gebergte. In de jaren zeventig besloten ze naar Nederland te gaan om een beter bestaan op te bouwen. Mijn vader vertrok eerst, een paar jaar later volgde mijn moeder. Ik ben in 1978 geboren, in Tongelre, een volkswijk in Eindhoven. Ik ben dus een echte Brabo Mocro, net als mijn twee broers.

Alledrie hebben we een HBO-diploma en een goede baan. Hoe ouder ik word, hoe scherper ik daarin de hand van mijn ouders zie. We zijn heel beschermd opgevoed. Ik was 18 toen ik eindelijk mocht stappen. En reken maar dat ik zorgde dat ik om één uur thuis was, want anders kwam ik er niet meer in.

Mijn vader had duidelijke ideeën over onze toekomst. We moesten studeren, zodat we met ons hoofd konden werken. Zelf deed hij loodzwaar werk in de bouw, met een dubbele hernia als gevolg. Hij zei letterlijk: jullie moeten beter worden dan ik. Dus toen ik als 15-jarige van de mavo kwam en thuis vertelde dat ik kok wilde worden, vond mijn vader dat niet meteen een goed idee. Kijk naar mij, zei hij, in de horeca moet je óók lange dagen keihard werken. Weet je zeker dat je dit wilt? Oké. Zorg dan dat je er goed in wordt.

Andere kinderen kregen een pak slaag, maar mijn vader praatte met ons. Alles wat hij zei was nuttig. Als puber wilde ik Nikes hebben. Mijn vader legde uit dat hij elke maand dertig gulden opzij kon zetten en dat we dan na drie maanden die schoenen konden betalen. Hij zei ook: weet wel dat ik dan voor jouw broers niets kan kopen. Dan ga ik er zelf voor werken, dacht ik. Opnieuw was mijn vader heel duidelijk: werken mocht, als school er niet onder zou lijden. Wat ik verdiende mocht ik houden, maar hij wilde wel precies weten hoe veel er binnenkwam en wat ik met dat geld deed.

Word je kwaad op mij en ga je schreeuwen, dan heeft dat geen effect. Ik kijk gewoon de andere kant op. Dat heeft mijn vader altijd goed gezien. Op school heb ik het ooit flink verkloot. Ik kon voorgoed vertrekken. Toen moest ik voelen wat de consequenties waren, vonden mijn ouders. Dat werd een half jaar huisarrest. Mijn baantje hoefde ik niet op te geven, ik mocht wel werken in het weekend. Dan mocht ik ook naar de bieb. Stápels boeken heb ik gelezen. Achteraf denk ik: wat slim van ze.

Ik geef nu negen jaar les op Summa Horeca, voorheen ROC Eindhoven. Summa is een toepasselijke naam - we doen er alles aan om leerlingen beste uit zichzelf te laten halen. Dat is een pittige opgave. Mijn leerlingen hebben het vmbo niet afgemaakt of ze komen van de praktijkschool. Een groot deel kampt met leer- en/of gedragsproblemen.

Ik hoor mijn vader als ik tegen ze praat. Zorg dat je op tijd bent, kom je afspraken na, wees gemotiveerd en altijd eerlijk. Doe je die vier dingen, beloof ik ze, dan haal jij je diploma. De een heeft vooral een aai over zijn bol nodig, een ander krijgt van mij een uitbrander. Er zijn leerlingen die regelmatig een uur te laat komen aansloffen. Geen uitleg, geen sorry meneer, niks. Dan zeg ik: luister eens, frikadel, dit kán niet. Hoezo, je was het vergeten? Je wéét dat ik op jou wacht. Wat gebeurt er als je dit straks op je werk flikt? Sommigen zouden we moeten wegsturen, rationeel gezien.

Maar ik kan de emotie niet zomaar opzij schuiven. Er zijn leerlingen die hun hele leven alleen maar negativiteit over zich uitgestort krijgen. Ik spreek ouders die zeggen: hij is 18, hij zoekt het maar uit. Dat vind ik ongelooflijk. Moet ik die leerling over de richel duwen? Waar komt hij dan terecht? Stel nou dat zo'n jongen op zijn 23ste alsnog het licht ziet, dan is het wel rijkelijk laat.

Ik had een leerling in mijn mentorklas die goed op zijn plaats was. Twee weken voor het examen belde zijn moeder op. Hij komt niet meer, zei ze, hij gaat full-time werken in ons veegbedrijf. Ik heb gepraat als Brugman, maar niks. Ik kom er langs als ik naar mijn werk rijd. Na een half jaar stond de tent te koop. Ze waren failliet. Dat vind ik heel, heel erg."

Les 2

Buig negativiteit om in positiviteit

"De docent met wie ik een intakegesprek had voor de koksopleiding zei: het is nog geen enkele Marokkaan gelukt om deze opleiding af te maken, dus het zal mij benieuwen. Ik zat vol adrenaline, ik wilde eigenlijk schelden en slaan. Toen dacht ik aan mijn vader. Ik zei: ik ga het u bewijzen. Daarna ben ik huilend de deur uitgelopen.

Ik heb de opleiding versneld afgerond en met prachtige cijfers. Diezelfde docent reikte me mijn diploma uit. Dat heb je netjes gedaan, zei hij. Ik houd mezelf voor dat deze man een goede docent was die mij alleen maar heeft willen motiveren. Ik heb hem er nooit naar gevraagd. Stel dat hij had gezegd: nee, zo dacht ik er echt over. Dan was ik een illusie armer geweest.

Wilders heeft de Marokkaanse jeugd twintig jaar teruggeworpen. Ik heb opnieuw het gevoel dat ik me steeds moet verantwoorden. Een weldenkend mens kan de man niet serieus nemen, maar wat hij zegt is wel heel kwetsend. Onder mijn leerlingen van Marokkaanse afkomst, die toch al een moeilijke uitgangspositie hebben, zorgen zijn uitspraken voor grote frustratie.

Er gebeuren rare dingen. Dankzij 24Kitchen en 'De Wereld Draait Door' ben ik een knuffel-Marokkaan geworden. Ik krijg regelmatig verpakte complimenten. Zo van: jij doet het goed, jij bent niet zoals al die andere Marokkanen. Het is misschien aardig bedoeld, maar ik vind het denigrerend, beledigend. Het maakt pijnlijk duidelijk hoe sommigen dus écht over Marokkanen denken.

Ik gebruik dat soort negativiteit als brandstof. Ik wil laten zien wie ik ben, en wat ik kan. Mijn geloof geeft me daarin richting. De Koran beschouw ik als een handleiding, daar haal ik heel veel uit. lk volg Koran-lessen om me als mens te ontwikkelen. Als ik opgefokt ben, zet ik een dvd of cd op met de Koran. Een goede reciteur gaat me door merg en been. Surah Al-Baqarah vers 286 zegt: Allah belast niemand dan volgens zijn vermogen. Van alle belangrijke lessen die de Koran mij heeft geleerd, is dat de voornaamste. Op moeilijke momenten wist ik: God beproeft mij, maar ik kan deze test aan. Ik word er alleen maar sterker van."

Les 3

Spreek je uit

"Mijn eerste huwelijk was slecht. We wilden allebei iets anders in het leven. Na zeven jaar strijd was het op. De scheiding is uitgelopen op een drama, met rechtszaken en alles. Het ergste is dat mijn dochter en ik elkaar al vijf jaar niet meer zien. Ik denk dat mijn ex goed voor haar zorgt, maar ik denk ook dat mijn dochter slecht af is zonder haar vader.

Het was ontzettend moeilijk om mijn ouders te vertellen over de scheiding. Ik had ze nooit verteld hoe slecht de relatie was - ik wilde niet dat ze zich zorgen zouden maken. Nu stelde ik ze teleur en zadelde ze op met een grote schaamte. Met lood in mijn schoenen reed ik naar huis. Mijn vader vroeg alleen of ik er goed over had nagedacht, of ik het zeker wist. Mijn moeder reageerde eerst heel emotioneel. Daarna zei ze alleen maar: hè hè. Ze had al die jaren eigenlijk wel geweten hoe de vlag erbij hing.

Wij zijn van nature geen praatfamilie. Gevoelens deelden we amper. Hoe gaat het? Goed? Mooi zo. Dat werk, daar bleef het wel bij. Ik hou van je, ik ben trots op je, dat zeiden we gewoon niet tegen elkaar. Als ik vroeger mijn moeder in de keuken hielp, kreeg ik van haar een knikje, een schouderklopje. Of ze zei tijdens het eten tegen mijn vader: dat heeft Mounir gesneden.

In dat gesprek over de scheiding hebben mijn ouders en ik een drempel weggenomen. We hebben uren aan een stuk gepraat. En we zijn blijven praten. Sinds de knop om is, is er openheid gekomen. Ik vertel mijn ouders nu dat ik van ze houd. Ik knuffel mijn vader, geef hem eens per week computerles. Die openheid heeft ons veel gebracht. Ik ben nog steeds hun zoon, maar ik ben ook de vertrouwenspersoon van mijn ouders geworden. Dat maakt me heel trots.

Ik heb inmiddels de liefde van mijn leven gevonden, ook tot grote vreugde van mijn ouders. Drie jaar geleden zijn Lemya en ik getrouwd."

Les 4

Kook met liefde en plezier

"Het liefst ga ik onverwachts eten bij mijn ouders. Want weet ze dat ik kom, dan pakt mijn moeder echt helemáál uit. Zij is mijn kookheld. Volgens mij heb ik in mijn hele leven thuis nog nooit twee keer hetzelfde gegeten. Koken uit pakjes? Echt niet!

Mijn moeder kiest verse ingrediënten, ze bakt nog steeds elke dag brood. Ik heb in de koksopleiding geleerd met maten en gewichten te werken, zij kookt op gevoel, en door te kijken, ruiken en proeven. Het is nog steeds een sport om zo veel mogelijk ingrediënten uit haar gerechten te pikken. Ik snuffel, ik proef, ik proef nog eens, en als ik dan alle ik-weet-niet-hoe-veel ingrediënten heb opgenoemd, zegt zij: o ja, ik heb ook nog maïzena gebruikt.

Mijn ouders zijn overgestapt op een andere televisieprovider om 24Kitchen te kunnen ontvangen. Ik wist dat mijn moeder trots op me was - ze laat het programma aan haar vriendinnen zien. Maar in de drie jaar die ik nu op televisie ben, heeft ze nooit gezegd: dat heb je goed gedaan. De dag nadat ik met Robert Kranenborg in 'De Wereld Draait Door' was geweest, belde ze me op. Moge Allah jou belonen, zei ze. Dat filodeeg, dat had zij nog nooit gemaakt, of ik het haar wilde leren? Ik zal je vertellen: die 1,4 miljoen kijkers waren leuk, maar toen was ik pas écht trots.

Op straat, via Twitter, Facebook en mail vertellen mensen dat ze een recept van mij hebben gemaakt en hoe lekker het was. Heel af en toe zit tussen al die enthousiaste berichtjes iets lulligs, in de trant van: kan die Marokkaan iets aan zijn doorlopende wenkbrauwen doen? Dan haal ik mijn schouders op. Ik ga me pas zorgen maken als ze over mijn eten beginnen."

Lees verder na de advertentie

Mounir Toub

Mounir Toub (1978) werd geboren in Eindhoven. Na zijn koksopleiding werkte hij in een aantal restaurants, met meesterkoks als Margot Reuten en Eugène Swalen.

Daarna volgde hij in deeltijd een HBO-opleiding tot docent. Hij geeft les aan SUMMA Horeca in Eindhoven. Sinds drie jaar is Mounir Toub te zien op de Nederlandse culizender '24Kitchen'. Mounir woont met zijn vrouw Lemya in Helmond.

Deel dit artikel