Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

’Je geeft echt je ziel aan Jehova’

Home

Herbert Rolden

Maartje de Vries werd dit weekeinde in een Utrechts zwembad gedoopt als Jehova’s Getuige. De doop is een bewuste keuze, zegt ze, en ’niet zomaar iets’.

Zelfverzekerd, gekleed in een felroze rok met zwart shirtje, loopt Maartje de Vries de door Utrechtse Jaarbeurs. Hier hielden de Jehova’s Getuigen afgelopen weekeinde een congres – alle mannen met stropdas en alle vrouwen in rok.

Maartje, twintig jaar, werd zaterdagmiddag in zwembad Den Hommel in Utrecht gedoopt. Ze heeft lang toegeleefd naar dat moment. „Met de ceremonie laat je aan anderen zien dat je Jehovah’s Getuige bent, je maakt het openbaar. Maar ik leef al heel lang als Jehovah’s Getuige, daar gaat niks aan veranderen.”

Maartje is van huis uit rooms-katholiek en ging af en toe naar de kerk. Haar geloof verwaterde, maar ze bleef altijd zoekende: „Er moest voor mij meer zijn. Het katholicisme was voor mij niet toereikend. Toen ik een bijbelstudie ben begonnen bij de Jehova’s Getuigen, kreeg ik eindelijk antwoord op heel veel vragen.”

Maartje is in aanraking gekomen met het geloof doordat Jehovah’s Getuigen zomaar bij haar voor de deur stonden. „Ik heb toen erg leuk met twee zusters gepraat. Maar al snel daarna verhuisde ik. Toen ik een jaar later weer in mijn oude huis over de vloer kwam, lag er heel toevallig een uitnodiging voor een bijbelstudie.” Ze ging op de uitnodiging in, en werd gegrepen door het nieuwe geloof en de mensen. „Jehovah’s getuigen zijn heel plezierige mensen. Je bent echt met ze verbonden.”

Volgens Bernard Verheijen, al veertig jaar Jehova’s Getuige, is de doop een sobere plechtigheid: „Je gaat even kopje onder en daarna is de volgende. Geen gezang of muziek.” Voor de doop moet je bij de Jehova’s Getuigen volwassen zijn.

Ze vinden het belangrijk dat de doop een bewuste keuze is, die je niet wordt opgelegd.

Maartje de Vries beaamt dat: „Het is mijn beslissing. Ik hoef dit van niemand te doen, behalve mezelf”, zegt ze over de doop. „Mijn moeder stond echt niet te springen om mijn beslissing. Ze was bang om me kwijt te raken. Maar ze zegt wel dat ik er veel liever op ben geworden.”

Na verschillende vrienden een schouderklop te hebben gegeven en anderen een glimlach te hebben toegeworpen, vervolgt Bernard Verheijen in de Jaarbeurs zijn betoog: „Als ik iets doe of vind, dan komt het uit mezelf. Niet omdat het van iemand moet, of dat er regels voor zijn. Er bestaat ook geen hiërarchie binnen ons geloof.”

Dat beaamt Henk Remans, één van de organisatoren van het congres: „Het congres verzorgen is nu mijn taak, maar misschien sta ik morgen wel toiletten schoon te maken.” Ook Frans Croeze draagt graag een steentje bij voor zijn geloofsgemeenschap. „Ik ben creatief aangelegd, en daar krijg ik de ruimte voor. Ik ontwerp vergaderruimtes. En ik help graag met het bouwen – dat is één groot feest.”

Maartje de Vries stond tot voor kort graag op het podium. Ze stopte veel energie in haar theateropleiding, maar koos uiteindelijk voor haar geloof. „Ik moest bepaalde rollen spelen die mij niet zinden, soms moest ik vloeken. Daar was wel een mouw aan te passen, maar toch ben ik ermee gestopt: het vroeg gewoon teveel van mij.”

Na haar afmelding bij de theaterschool werkte ze bij de kinderopvang. Nu werkt ze parttime als pedagogisch medewerkster. Spijt van haar keuze heeft ze niet: „Ik heb nu veel tijd voor mijn geloof, dat vind ik belangrijk en daar geniet ik van.”

Haar doop van zaterdag noemt De Vries ’niet zomaar iets’. „Ik geef mijn ziel aan Jehova.”

Lees verder na de advertentie
Maartje de Vries wordt gedoopt in het Utrechtse zwembad Den Hommel. 'Met de ceremonie laat je aan anderen zien dat je Jehovah's Getuige bent. Je maakt het openbaar.' (FOTO MAARTEN HARTMAN)

Deel dit artikel