Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Ja, ik ben een trouwe aap'

Home

INTERVIEW | EVELINE BRANDT

Vrienden zijn een apart soort familie. Soms gaan ze een leven lang mee. Hier leest u over vriendschap met een lange houdbaarheid. Om te beginnen: Loes Luca en Ineke Visser.

Het was vriendschap op het eerste gezicht", zegt Ineke Visser (59), sinds ruim veertig jaar hartsvriendin van actrice Loes Luca (58). "Net als liefde op 't eerste gezicht: je voelt je direct tot iemand aangetrokken. Wij hebben elkaar ontmoet bij Emba techniek, waar we op kantoor zaten. We waren.... Hoe oud waren we, Loes?"

Loes: "We hadden allebei net een brommer, zestien of zeventien dus. En we werkten daar als typiste." In vet Rotterdams: "Kan ik me nu niet meer vóórstellen want ik kén helemaal niet typen! Maar vond jij mij toen meteen al een leuke meid, Ien?"

Ineke: "Ja, jij liep daar zo mooi de boel te entertainen. En tussen de middag gingen we samen lunchen in een café, dronken wat biertjes en werkten weer vrolijk verder. Loes vond mij toen ook al aardig, want ze vroeg of ik kwam eten bij haar en haar moeder thuis."

Loes, met diepe stem acterend: "En toen sprak Ineke de gevleugelde woorden: 'Lekker die andijvie, mijn moeder is invalide.' Mama en ik kregen ongelooflijk de slappe lach terwijl de mededeling toch niet echt vreugdevol was." De twee vriendinnen lachen ook nu weer uitbundig bij de herinnering, en slaan zichzelf en elkaar op de knieën van pret."

Ineke: "Ik wilde gewoon mededelen dat mijn moeder invalide was..."

Loes: "En voor 't gemak plakte ze die zin over de andijvie daaraan vast."

Ineke: "Na het eten zouden we uitgaan, naar de cafés in Rotterdam-Zuid, maar ik was met de bus naar Loes gekomen...."

Loes: "Meid, dat je dat allemaal nog wéét!"

Ineke, onverstoorbaar: "Dus zei Loes: we gaan liften naar de stad! Ja, zij was nogal alternatief, ik deed dat soort dingen niet, maar op het Kleinpolderplein staken we onze duim omhoog. Een Fransman stopte in een lelijk eendje, gaf ons een lift en ging mee op stap. Hij bleef de hele avond bij ons, want je kon met ons lachen en het was gezellig."

Loes: "Die Fransoos had het helemaal in z'n bol gekregen maar dáár hadden wij geen zin in. Wij kenden de Franse inborst toen nog niet, anders hadden we hem natuurlijk nooit aangewezen waar we werkten."

Ineke: "De volgende dag stond hij voor de deur van Emba techniek in zijn lelijke eend. Het kantoor had lage ramen, daar liepen wij de hele dag bukkend onderdoor zodat hij ons niet kon zien, haha!" Loes doet het nu, in haar Rotterdamse woonkamer, even voor: zakt door de knieën - billen omhoog - en kruipt enthousiast onder een denkbeeldige vensterbank door.

Ineke: "Loes was in een kamertje apart gezet omdat ze steeds de boel op stelten zette in dat kantoor. En omdat we tussen de middag ook nog in de kroeg zaten, duurde die baan maar kort. Daarna werkte ik heel lang in de horeca."

Loes wist al dat ze actrice wilde worden en ging daarom toelatingsexamen doen voor de Academie voor expressie. Daar werd ze afgewezen omdat ze te weinig vooropleiding had ('drie jaar Ulo', grijnst ze) en geen Frans sprak. "Toen ben ik een jaar als au pair naar Frankrijk gegaan, om daarna wel toegelaten te worden. Ineke is mij komen opzoeken in Parijs; ze reisde naar me toe met een zak wiet in haar onderbroek, dat mag ik toch wel vertellen, Ien? Náchtmerries had ik, van honden die haar zouden besnuffelen in de trein."

Ineke, droogjes: "Maar het zag er heel netjes uit hoor.... Ik droeg een keurig bloesje met een ¿ kraagje, daar stuurden ze de honden niet op af."

Loes pakt er een oud album met zwart-wit foto's bij: "Hier liggen we samen stoned op Père Lachaise, voorjaar 1972. Kijk eens wat een lieve bolle wangetjes ze op deze foto heeft!"

Avontuurlijk waren we, zegt Loes een beetje nostalgisch. "Veel meegemaakt, veel uit geweest, veel boefjes tegengekomen." Ineke knikt: ,,We waren alles aan het ontdekken."

Loes: "Een leuk en spannend verleden. We zijn op reis geweest, waar zij ging, ging ik ook - en andersom. Maar we zijn elkaar ook wel eens een jaar uit het oog verloren."

Ineke: "Dat kwam: ik woonde een tijdje samen...." Loes: "...met een hele leuke gozer maar niet heus...." Ineke: "...die zo jaloers was dat hij niet wilde dat ik contact had met anderen." Loes: "Ik wist dat niet, anders had ik haar wel de huid vol gescholden want dat laat je je natuurlijk never nooit niet zeggen door een man. Toch hebben we ons nooit zorgen gemaakt als we elkaar een poosje niet zagen."

Ineke: "Je pakt de draad gewoon weer op; dat is vriendschap, vind ik. Loes is eigenlijk meer dan vriendschap: zij hoort bij mijn leven. Ik kan me mijn leven zonder Loes niet voorstellen. Ik droom ook vaak van haar. Tien jaar geleden heb ik zelfs vier maanden hier in huis gewoond, toen ik na twee jaar buitenland geen onderdak had."

Loes: "Helemaal leuk was dat, ik had een kamer boven mooi voor haar ingericht. Toen hebben we nog een potje staan janken met z'n tweeën."

Ineke: "Omdat ik het zo fijn vond dat ik hier zo goed werd opgevangen, met zelfs een bordje 'Welkom Ineke' op de deur. Het ging heerlijk, ook met Harald, geen enkel probleem."

Harald van der Lubbe was jarenlang de echtgenoot van Loes Luca en woonde samen met haar en hun kinderen in het grote, gezellige Rotterdamse huis. Vier jaar geleden overleed hij onverwacht. Bijna een jaar trad Loes niet op, en kwam ze nauwelijks de deur uit. Samen met Ineke, en met haar moeder, zette ze uiteindelijk weer haar eerste stappen buiten.

Loes: "Ik heb vriendschappen altijd heel belangrijk gevonden, misschien doordat ik enig kind ben. Ik ben nooit bij de-man-met-de-pijp-en-de-divan geweest, maar ik kan me voorstellen dat ik zo mijn eigen familie creëer. Nu Harald er niet meer is, is dat nog belangrijker geworden."

Loes, op de vraag wat vriendschap ís: "Hoe weinig of vaak je elkaar ook ziet, bij vriendschap weet je dat je bij de ander welkom bent, al heb je per ongeluk een olifant bij je en heb je vlooien. En dat die ander dan tóch zegt: kom maar binnen, ik ga je helpen dit op te lossen."

Vriendschap, zegt Ineke, geeft zij niet zomaar: "Want daarmee geef je een stuk van jezelf. Ik heb veel vrienden, maar zo'n echte vriendschap als ik voor Loes voel is wel heel bijzonder."

Loes wordt wijzer van haar vriendin, vertelt ze. Zo heeft Ineke haar 'iets meer' geduld bijgebracht. Ze wordt ook blij van haar - 'ik ook', knikt Ineke verwoed - en geïnspireerd.

Loes: "Zij zegt de geestigste dingen - daar heb ik me voor menig toneelstukje door laten inspireren. Ien legt soms Tarotkaarten voor mij. Dan laat ze me er vier uitkiezen, kijkt er lang naar en zegt, met zo'n droge blik boven haar brilletje: 'Nou, ik vinnet wel een eye opener...' Dan kom ik niet meer bij van het lachen, dan houd ik zo veel van haar!"

Ze roemt ook Ineke's levenslust. "Wij hadden alle twee een pittige vader, dat hebben we van elkaar gezien en daar hebben we elkaar in kunnen steunen. Want zij heeft het voor de kiezen gehad, hoor."

Ineke, breed grijnzend: "Loes zei altijd: 'Vaders, daar moet je nooit aan beginnen.' Zij logeerde wel eens bij mij toen ik bij mijn vader woonde; bij mijn moeder was ik eruit gezet omdat ze mij niet aankon. Dan kwamen we om elf uur 's ochtends beneden en liep mijn vader al dronken te dansen door de kamer...."

Loes: "En dan die moeder, die invalide moeder, die was ook niet bepaald lief voor jou. Toch ging je dan weer achter de rolstoel om je moeder mee uit te nemen. Terwijl ik dacht: geef d'r een douwtje! Ja, sorry Ien, maar ze was onuitstaanbaar tegen je. Ondankbaar, wreed."

Ineke: "Toch hield ik veel van haar, net als jij van je vader hield."

Loes: "Zeker. En die kon d'r ook wat van."

Ineke: "Wat ik van Loes leer, is dat ze openstaat voor iedereen. Je zult haar nooit iets negatiefs horen zeggen over een ander. Als iemand haar in de steek laat, hoor je alleen het verdriet en de teleurstelling daarover. Ik vind dat een heel mooie kwaliteit, ze investeert enorm in haar vriendschappen."

Loes: "Ja, ik ben een trouwe aap."

Toen Loes bekend werd, was hun vriendschap een poosje wat lastiger voor Ineke. "Ik had haar niet meer voor me alleen. Dan werd ze zo in beslag genomen door anderen dat ik soms dacht: wat doe ik hier eigenlijk? Ik heb haar wel eens gezegd dat ik me een beetje decor voelde."

Loes: "We houden daar nu rekening mee door hier thuis af te spreken, en zo te zorgen dat we intiem zijn met elkaar. Of soms, in een restaurant, geef ik gauw een handtekening en zeg ik: dank u vriendelijk, maar wij zijn in gesprek."

Ineke: "Verder heb ik niets te klagen. Ik vind haar hooguit wat rusteloos. Ze is heel dynamisch maar kan niet lang stilzitten. Daarbij functioneert ze wel het best; anders gaat ze te veel piekeren of ze het allemaal wel goed doet."

Loes: "Zoals je van de week nog zei: Je moet leren loslaten, Loes."

Ineke: "Ja, ze houdt te veel vast."

Loes: "De keerzijde van trouw zijn, is niet kunnen loslaten. Dat kan ik in niks niet. Ik kan geen spullen wegdoen, da's erg lastig. Ik ben ook trouw aan mijn eigen verdriet. Maar dat wil ik eigenlijk ook niet loslaten; we maken verdrietige dingen mee en die horen erbij."

Wat later zegt ze, weer goedgemutst: "Zoals Ien haar leven heeft durven omgooien - dát vind ik knap. Hoe ze van barjuffrouw met veel voeling met de doelgroep" - Loes brengt een denkbeeldig klokkend glas naar haar mond - "voor een heel andere weg heeft gekozen. Tot twee keer toe. Eerst wilde ze kok worden, maar dat bleek het toch niet te zijn; toen koos voor de yoga. Nu heeft ze een eigen yogapraktijk."

Ineke: "Wat ik bijzonder vind in onze vriendschap is dat we het allebei andere mensen naar de zin willen maken. We doen eigenlijk hetzelfde: jij entertaint mensen door je toneelspel en ik door mijn yogalessen."

Loes, luisterend, knikkend: "Ja, zo had ik het nog niet bekeken. Mooi is dat. Eigenlijk deed jij dat als barjuffrouw ook al, want je tapte niet alleen, je wás ook getapt. Een heel gezellige barvrouw. Dat trekt mensen aan."

Ineke: "Maar de basis blijft dat we vanaf het allereerste begin zo gelachen hebben, en dat het vriendschap op 't eerste gezicht was. Een heel goede fundering."

Loes: "Wat is ze leuk hè, mijn vriendin?"¿

Volgende week: Stef Bos en Frank Boeijen

Ineke Visser
Geboren:

29 juni 1952, Rotterdam

Opleiding:

Industrieschool en Mulo (1964-1968)

Koksschool (1991 - 1992)

Opleiding tot yogadocente (1995-2000)

Massage opleiding (2002-2003)

Loopbaan:

Tot 1973 kantoorbediende en au pair in Londen en eiland Wight, daarna 23 jaar horecaervaring, onder meer als barvrouw in studentencafé Stobbe, in diverse eetcafés, en als kok in Grand café Loos, Holland Casino, Rotterdam.

Geeft sinds 1996 yogales , sinds 2004 in eigen yoga- en massagepraktijk Yogini op Schouwen-Duiveland (Zeeland), zie www.yoga-yogini.nl

Loes Luca
Geboren:

18 oktober 1953, Rotterdam

Opleiding:

Drie jaar Ulo, 1 jaar Parijs als au pair (1971)

Opleiding drama aan de Kunstacademie Utrecht (1972 - 1977)

Loopbaan:

Vanaf 1980 werkzaam in het theater, onder andere bij Orkater en het RO-Theater

18 jaar op de Parade gewerkt waarvan 9 jaar met Nenette et les Zezettes

Gast bij Willem Breuker en diverse orkesten

Televisie: o.a. 'Rok en Rol', 'Achter de dijk', 'Klokhuis', 'Schaep met de 5 poten'

Films: o.a. 'Het meisje met het rode haar', 'Abel', 'Ja zuster, nee zuster', 'Lepel'

Momenteel nog tot 10 mei in de theaters met de voorstelling 'Doek'.

Deel dit artikel