Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Ik vergeet vaak dat ik oud ben'

Home

Marian Conrads (74) kunsthistoricus

Haar ogen vallen het eerst op. Donker en mooi opgemaakt. Daarna komt haar kleding. Marian Conrads is een vrouw die je graag wilt bekijken en die daar ook geen bezwaar tegen heeft. Daarbij is ze ook nog heel praktisch. "Ik reis alleen met handbagage. Als je goed kunt combineren lukt dat. Met dunne bloesjes en ballerina's."

Kleding is voor haar een kwestie van combineren. Soms iets moois van een ontwerper met iets dat ze voor bijna niets heeft gevonden. "Van Colette van Landuyt (Keizersgracht in Amsterdam, A.P.) heb ik bijvoorbeeld een prachtige wikkelrok. Klassiek met raffinement, zo noem ik dat. Goedkoop is het niet, maar ik heb er jaren plezier van."

Andere tips van Conrads: een kohlpotlood van de Hema. Haar dag- en nachtcrème komt van het Kruidvat, anti-rimpel, dat dan wel weer. Haar duurste crème is Benifance van Shiseido: tegen wallen. En in Suriname, waar ze nu woont, draagt ze doorzichtige bloesjes onder mouwloze jurken. "Want oude armen vind ik niet mooi."

Toen ze vier jaar geleden met haar man Louk, klimatoloog, naar Suriname verhuisde had ze één stellig voornemen: ik stap gewoon op van alles af. Als kunsthistorica (en moeder van drie kinderen) gaf ze les op de Koninklijke Academie in Den Haag. Thuis organiseerde ze shows met kleding uit de jaren dertig, veertig, vijftig en zestig. Ze had een enorme collectie, van zichzelf en familieleden, die bezoekers bij haar konden passen. Duizenden stuks. Ze kleedden zich om in de kelder, compleet met schoenen en hoeden. Zelf verzorgde ze daarbij lezingen, waarin ze de maatschappelijke context van mode en kleedgedrag toelichtte. Een groot deel van haar kleding, waaronder een uitgebreide badpakcollectie, ging naar het gemeentemuseum in Den Haag.

In Suriname haalde ze al na een paar maanden allerlei mensen in huis voor een kledingpresentatie. Direct daarna werd ze opgebeld: of ze les wilde geven aan de lerarenopleiding. "Mijn voorwaarde was dat ik dat ook thuis kon doen. En dat kon." Ze vergeet vaak dat ze oud is. Het voordeel van ouder worden: dat sommige dingen niet meer zo nodig zijn. "Ik heb nooit de behoefte aan andere mannen gehad. Bij Louk voel ik me een prinses. We lachen samen veel. Ik hoop wel dat we weer weggaan uit Suriname. Dit is zo'n macholand. En ik heb een stille wens: dat ik op m'n tachtigste nog aan een hiërogliefen-studie kan beginnen."

anna paans

Deel dit artikel